H O O F D S T U K   VII  -  ROM. 7:1 - 8:4

EEN ANDERE MAN VOERT NAAR DE DOOD

"Weet gij niet, broeders! (want ik spreek tot hen, die de wet verstaan) dat de wet heerst over de mens, zo lange tijd als hij leeft?

Want een vrouw, die onder de man staat, is aan de levende man verbonden door de wet; maar indien de man gestorven is, zo is zij vrijgemaakt van de wet van de man. Daarom dan, indien zij van een andere man wordt, terwijl de man leeft, zo zal zij een overspeelster genaamd worden; maar indien de man gestorven is, zo is zij vrij van de wet, alzo dat zij geen overspeelster is, als zij van een andere man wordt. Zo dan, mijn broeders, gij zijt ook der wet gedood door het lichaam van Christus opdat gij zoudt worden van een Ander, namelijk van Hem, Die van de doden opgewekt is, opdat wij Gode vruchten dragen zouden. Want toen wij in het vlees waren, werkten de bewegingen der zonden, die

door de wet zijn, in onze leden, om voor de dood vruchten te dragen. Maar nu zijn wij vrijgemaakt van de wet, daar wij dien gestorven zijn, onder welke wij gehouden waren; alzo dat wij dienen in nieuwheid des geestes, en niet in de oudheid der letter. - Rom.7:1-6.

Waar in Hoofdstuk 6 het grondthema bevrijding van zonde was als van een meester, in Hoofdstuk 7 en de eerste verzen van Hoofdstuk 8 is het grondthema, bevrijding van de Wet als van een mannelijke echtgenoot. De eerste zes verzen van Hoofdstuk 7 bepalen de voortgang door het gebruik van drie betekenisvolle zinnen: "gebonden door de wet" (V.2), "dood voor de wet" (V.4), en "bevrijd van de wet" (V.6). Wij komen inderdaad het woord "wet" 23 keren in dit hoofdstuk tegen.

   Hier moeten wij echter voorzichtig zijn door op te merken, dat door het hele Hoofdstuk 7 het woord "wet" soms in abstracte zin van wet, als zodanig, wordt gebruikt, terwijl het andere keren in het bijzonder verwijst naar de Wet van Mozes. Ook wijzen de laatste verzen van Hoofdstuk 7, en de eerste paar van Hoofdstuk 8 op niet minder dan vijf specifieke wetten: 1. "de wet van God" (7:22). 2. "de wet van mijn gemoed" (7:23). 3.

  "de wet der zonde...in mijn leden" (7:23). 4. "de

wet der zonde en des doods" (8:2). 5. "de wet des Geestes...het leven in Christus" (8:2).

  Sommigen zijn abusievelijk tot de slotsom gekomen, dat waar Paulus hier diegenen aanspreekt "die de wet kennen", deze brief in de eerste plaats tot de Joden geschreven is. Deze hebben echter het adres op de envelop over het hoofd gezien: "Aan de Romeinen". Wij hebben reeds aangetoond, dat de Kerk te Rome samengesteld was uit overwegend heidenen naar het vlees (Rom.1:13,14; 11:13; 15:15,16).

 Indien echter de Apostel hier naar de Wet van Mozes verwijst, zou het antwoord afdoende zijn dat Christenen uit de heidenen in de Kerk van Rome hiermee bekend zouden zijn, omdat het Oude Testament de verzameling van Geschriften bevat die zij bezaten en lazen.

  Wij geloven echter niet, dat hier in Rom.7:1,2 naar de Wet van Mozes wordt verwezen, want wat vers 2 betreft, zullen Romeinse vrouwen zeker niet onderworpen zijn geweest aan de Hebreeuwse Wet. Eerder verwijst de Apostel hier naar de wet in abstracte zin, naar de wet als zodanig. De Romeinen hadden diep respect voor wetten. Zij waren de grote wetsamenstellers aller eeuwen. Hun beroemde Senaat bevestigde een wetsysteem, waarvan vele componenten gevonden worden in onze wetboeken van vandaag. Britse en Amerikaanse wetten zijn metterdaad grondig gebaseerd op Hebreeuws en Romeins recht.

 Zij die de wet kennen begrijpen dat de dood alle banden verbreekt. Zij beëindigt alle financiële verplichtingen en tijdelijke verantwoordelijkheden - en maakt een eind aan alle aardse rijkdommen, gezag en rechten. Zo spreekt de Apostel meer uitvoerig in V.2: "Want een gehuwde vrouw is aan de levende man verbonden door de wet [d.i. wettelijk gebonden]; maar indien de man gestorven is, dan is zij vrijgemaakt van de wet van de [haar] man."

Sommigen hebben deze laatste zin genomen om te wijzen op het gezag van haar man, maar wij denken dat zij wijst op de wet aangaande haar huwelijk met haar echtgenoot. In ieder geval werden haar verplichtingen als zijn vrouw opgeheven.

WIE IS DE ECHTGENOOT?

Belangrijker bij de uitleg van deze tekst is de vraag, "Wie is de echtgenoot?" Sommigen veronderstellen dat de oude natuur te zijn, d.w.z. wij zijn gebonden aan de oude natuur totdat zij sterft - in Christus. Anderen, waarbij deze auteur, geloven dat met echtgenoot hier bedoeld wordt, de Wet van God. De ongelovige is niet wettelijk gebonden aan de oude natuur, noch was er sprake van enige contractuele overeenkomst. Maar er was wel een contractuele overeenkomst tussen Israel en de Wet, als getuigenis van Gods wil.

Het is natuurlijk waar, dat de Wet een trouwverbond was tussen God en Israel (Ex.19:4,5; Jer.3:1,20; 31:32), waarin God Israel zou liefhebben en voor haar zorgen, en Israel God zou liefhebben en gehoorzamen. Maar in andere zin heerste God  over een trouwverbond tussen Israel en de Wet, waarin aan de Wet gezag werd gegeven over Israel, en Israel moest gehoorzamen.

Zo is de "vrouw" in Rom.7:2 wettelijk gebonden aan haar echtgenoot totdat hij sterft, en "als zij een andere man huwde terwijl haar echtgenoot leefde, zou zij een overspeelster genaamd worden" (V.3), waarbij haar relatie met haar vorige echtgenoot, noch die met haar tegenwoordige echtgenoot, werkelijk geheiligd is. Hoe dikwijls wordt Israel in de Schrift een overspeelster genoemd wegens het verlaten van de Wet en het gaan naar vreemde goden.

Er is beweerd, omdat de Romeinen, aan wie Paulus schreef, nimmer onder de Wet waren, dat deze passage niet op hen kon slaan, maar dit is niet helemaal waar. De Wet werd echt aan Israel gegeven, maar zij raakte de heidenen evengoed. Heidenen die wensten door God te worden aangenomen, moesten religieus Israelieten worden, onderworpen aan de Wet en het sacrament der besnijdenis (Jes.56:6,7). Onder de bedeling van de Wet, was de enige weg om tot God te naderen door Israel, en als die bedeling was doorgegaan zou dit nog steeds het geval zijn. De Apostel stelt dus terecht, dat de dood de binding aan de Wet verbreekt, zonder verwijzing naar Israel of de heidenen.

Verder hebben we reeds gezien dat degenen in het diepste heidendom, "het werk der wet tonen als geschreven in hun harten" (Rom.2:15; cf.1:32).

Aandacht dient te worden geschonken aan het feit, dat in 7:1 het woord "man" (Gr. anthropos) de betekenis heeft van een persoon, man dan wel vrouw.[i] In V.2 echter, is het niet de "vrouw", het zwakke vat, dat sterft, maar de echtgenoot (Gr.aner). Stierf dan de Wet? Ja, inderdaad niet als het Woord van God, maar als verbond, of contract. Had Israel de Wet gehoorzaamd, dan zouden zij Gods speciale volk in de volste zin van het woord geworden zijn, en voor eeuwig. Zoals we echter weten hielden of konden zij hun overeenkomst niet houden. God, nadat op de bestemde tijd hun noodzaak tot redding van zonde getoond was, gaf hun genadig Christus om de straf te boeten voor het breken van de Wet en daarbij haar te niet doende.

Dat het Verbond der Wet werkelijk stierf, is duidelijk uit de brieven van Paulus:

Eph.2:15: "HIJ HEEFT DE VIJANDSCHAP IN ZIJN VLEES TE NIET GEMAAKT, NAMELIJK DE WET DER GEBODEN in inzettingen bestaande; opdat Hij die twee [Jood en heiden] in Zichzelven tot één nieuwe mens zou scheppen, vrede makende."

  Col.2:14: "UITGEWIST HEBBENDE HET HANDSCHRIFT, DAT TEGEN ONS WAS, IN INZETTINGEN BESTAANDE, HETWELK ENIGERWIJZE ONS TEGEN WAS, en heeft datzelve uit het midden weggenomen, HETZELVE AAN HET KRUIS GENAGELD HEBBENDE."

  2 Cor.3:11: "Want indien HETGEEN TE NIET GEDAAN WORDT, in heerlijkheid was, veel meer is hetgeen blijft, in heerlijkheid. Dit stemt alles overeen met V.6 van onze tekst: "Maar nu zijn wij vrijgemaakt van de wet, WIJ ZIJN GESTORVEN AAN DAT WAARONDER WIJ GEHOUDEN WAREN..."(Cf.V.2).

  ___________ 

1* Omdat de vrouw "uit de man" is (Gen.2:21-23; 1 Cor.11:8). Anders zouden we spreken van het menselijk ras als "mensheid".

Verder vinden wij in het Oude Testament de dood van de Wet duidelijk getypeerd. Herinner hoe God zei tot Mozes, met de flagrante ongehoorzaamheid van Israel voor ogen: "En zij zullen mij een heiligdom maken, dat Ik in het midden van hen wone." (Ex.25:8).

  Zou dit niet een breuk van het verbond zijn dat Hij zo juist met hen had gemaakt en wat zij hadden geratificeerd? Zij hadden "inderdaad" Zijn stem niet "gehoorzaamd". Zij waren reeds bezig het eerste gebod te ontheiligen. Maar hebt u de eerste aanwijzing opgemerkt van het meubilair dat God Mozes beval te maken voor de tabernakel? De woorden luiden: "Zo zullen zij een ark maken..." (Ex.25:10). Maar wat is een ark? Een schip? Een mand? Niet deze ark, want hetzelfde woord, hier gebruikt voor "ark" (origineel, kist), wordt in het laatste vers van Genesis vertaald met 'kist". Dit stemt overeen met het gebruik waartoe deze ark was bestemd, want in Ex.25 wordt het bevel gegeven: "Daarna zult gij in de ark [kist] leggen de getuigenis, die Ik u geven zal. "Gij zult ook een verzoendeksel maken van louter goud..." "En gij zult het verzoendeksel boven op de ark zetten, nadat gij in de ark de getuigenis, die Ik u geven zal, zult gelegd hebben. "EN ALDAAR ZAL IK BIJ U KOMEN, EN IK ZAL MET U SPREKEN VAN BOVEN HET VERZOEN-DEKSEL AF..." (Ex.25:16,17,21,22).

Prachtige typering! De Wet was nauwelijks gegeven toen God zeide: "Doet haar in de kist en bedek de kist met een verzoendeksel" [om te worden besprenkeld met verzoenend bloed, Lev.16:14,15), "en aldaar, vanaf het verzoen-deksel, zal ik bij u komen."

Er dient nauwkeurig op te worden gelet, dat de Oud Testamentische Geschriften geen aanwijzing geven dat deze instructies ook typologisch waren, veel minder nog wat zij zouden typeren. Het is pas nu, als we terugkijken naar deze instructies in het licht van de brieven van Paulus, dat wij ze als typologisch herkennen, en uitroepen: "God had dit altijd al in gedachten! Dit was werkelijk Zijn eeuwig voornemen, hoewel het verborgen werd gehouden, totdat het door Apostel Paulus werd geopenbaard!"

Een verder punt dient naar voren te worden gebracht voordat we doorgaan met met deze passage. Wij weten dat historisch gezien er eerst "geen wet" was, d.i. geen Mozaïsche Wet. Toen na 2500 jaren "kwam de wet binnen" om de mensen van zonden te overtuigen, "maar waar de zonde toenam, daar is (na nog eens 1500 jaren) genade veel overvloediger geweest, opdat...genade zou heersen." Precies zo is het in het leven van de individuele gelovige. Toen hij verloren was, ging hij zijn weg, onbewust van zijn zonden. Op een moment in zijn leven echter "kwam de wet binnen" en werd hij onder overtuiging van zijn ongehoorzaamheid voor God gebracht, vrezend voor de gevolgen van zijn gedrag. Maar, tenslotte ziende op Christus, "Die stierf voor onze zonden", begon de bedeling van genade in zijn leven! De Wet en haar veroordelende kracht was voor hem te niet gedaan (Gal.3:13) en genade heerste!

       DUBBELE DOOD

"Zo dan, mijn broeders, gij zijt ook der wet gedood door het lichaam van Christus opdat gij zoudt worden van een Ander, namelijk van Hem, Die van de doden opgewekt is, opdat wij Gode vruchten dragen zouden. Want toen wij in het vlees waren, werkten de bewegingen der zonden, die door de wet zijn, in onze leden, om voor de dood vruchten te dragen. Maar nu zijn wij vrijgemaakt van de wet, daar wij dien gestorven zijn, onder welke wij gehouden waren; alzo dat wij dienen in nieuwheid des geestes, en niet in de oudheid der letter" (Rom.7:4-6).

Waarom deze plotselinge wijziging van de gedachte van de echtgenoot die gestorven was, naar die van de vrouw,  gestorven - voor de man? Is het niet daarom, om aan te tonen dat de echtgenoot (in dit geval de Wet) gestorven zijnde, de vrouw eveneens voor hem gestorven is. En wij, gelovigen, zijn inderdaad voor de Wet gestorven, gekruisigd zijnde met Christus, toen Hij, in Zijn dood, de Wet aan Zijn kruis nagelde. En ons gekruisigd zijn met Hem, laat ons inderdaad vrij om te worden "gehuwd met een ander", ja, met "hem Die opstond uit de dood" (V.4).

Het lichaam van de gelovige stierf niet voor de Wet, maar Christus' lichaam wel (V.4); Wij zijn geworden, "dood voor de wet door het lichaam van Christus." Hij stortte Zijn levensbloed, opdat wij vrij zouden zijn van de heerschappij der Wet en voor altijd de Zijnen (Zie Gal.2:19,20). Bovendien kon de vrucht die voortkwam uit de voorgaande eenwording, slechts "tot de dood" zijn, want zoals we later duidelijker zullen zien, werkten de hartstochten van de zonden die door de wet zijn, in onze leden, om voor de dood vruchten te dragen" (V.5). Maar de vrucht die voortkomt uit onze vereniging met de opgestane Christus brengt fris nieuw leven voort.

Al het voorgaande, zo geloven wij, bevestigt de N.B.G. vertaling van V.6: "maar thans zijn wij van de wet ontslagen, dood voor haar, die ons gevangen hield", beter dan de S.V., "wij zijn gestorven aan dat waaronder wij gehouden werden".

En nu, zo zegt de Apostel, is het onze zaak om onze geliefde Redder en Here te dienen "in nieuwheid van de geest, en niet in de oudheid van de letter" (V.6). Zoals in Hebr.10:19,20 stelt hij de oude, doodlopende weg om tot God te naderen (altaren, offers, etc.) tegenover de "nieuwe en levende weg", en zo maakt hij in 2 Cor.3:6 en hier in Rom.7 een tegenstelling tussen God dienen "in nieuwheid des geestes" en "in de oudheid van de letter". (In feite, de Wet (2 Cor.3:6-15).)

 

Free from the Law, O happy condition!

Jesus hath bled and there is remission.

Cursed by the Law and bruised by the fall,

Grace hath redeemed us, once for all.

  - Philip P.Bliss.

Vrij van de Wet, wat een blijde beleving!

Door Jezus' bloed is nu de vergeving.

Gevloekt door de Wet, gekwetst door de val,

Genade verlost ons, geheel en al.

  Onze verhouding tot de wet is dubbel verbroken; zij is gestorven voor ons, en wij zijn gestorven voor haar. En nu kunnen wij deze Gezegende, "Die ons heeft liefgehad en Zichzelf voor ons heeft overgegeven" (Gal.2:20; Eph.5:25) dienen, niet op de oude, droge, dode, "religieuze" manier, omdat de Wet zegt dat wij moeten, maar in frisse, blijde "nieuwheid des geestes", waarbij onze woorden en werken onze dank en liefde uiten.

  DE WET EN DE ZONDE

 "Wat zullen wij dan zeggen? Is de wet zonde? Dat zij verre. Ja, ik kende de zonde niet dan door de wet; want ook had ik niet geweten dat de begeerte zonde is, indien de wet niet zei: Gij zult niet begeren. "Maar de zonde heeft in het gebod aanleiding gevonden om in mij alle begeerten op te wekken; want zonder de wet is de zonde dood. "En zonder de wet, zo leefde ik vroeger; maar toen het gebod kwam, werd de zonde weer levend, doch ik stierf. "En het gebod dat ten leven was, bleek mij ten dode te zijn. "Want de zonde heeft in het gebod aanleiding gevonden om mij te verleiden en erdoor te doden. "Zo is dan de wet heilig, en het gebod is heilig en rechtvaardig en goed. Is dan het goede mij de dood geworden? Dat zij verre. Maar de zonde is mij de dood geworden; opdat zij zou openbaar worden zonde te zijn, heeft zij door het goede mij de dood gewerkt, opdat de zonde uitermate zondig zou worden door het gebod. "Want wij weten dat de wet geestelijk is, maar ik ben vleselijk, verkocht onder de zonde." - Rom.7:7-14

  Ieder die intelligent genade wil verkondigen moet de druk, die de Wet op de ongelovige legt, begrijpen, want God verkondigt onophoudelijk genade tegen de achtergrond van de Wet.

We hebben reeds nota genomen van drie belangrijke zinnen in Rom.7 met betrekking tot de gelovige en de wet in het algemeen: V.2: "gebonden door de wet", V.4: "dood voor de wet", V.6: "bevrijd van de wet". Dit is de geschiedenis van iedereen die er toe gekomen is om in Christus te vertrouwen, en dit was ook zo bij gelovigen uit de heidenen die leefden in Paulus' dagen. Zeker, de heidenen in Oud Testamentische tijden waren nimmer direct onder der Wet, maar om Gods volk te worden zouden zij het verbond van de Wet hebben te accepteren. Zij konden niet Gods volk zijn zonder aanname van de voorwaarden van het Verbond, welke waren: gehoorzaamheid of dood. Zoals we echter weten, was dit verbond weggedaan door de dood van Christus. Zo zochten eens wij, gelovigen uit de heidenen, God te behagen door Zijn geopenbaarde wil te doen. Wij waren gebonden door de Wet. Maar toen hoorden en geloofden wij Gods goede nieuws omtrent Christus' sterven voor onze zonden en werden door geloof "gekruisigd met Christus". Dus zijn we dood voor de Wet en bevrijd van de Wet.

Indien we bevrijd zijn van de Wet, kunnen we dan niet in zonde leven? Ja, dat kunnen we, maar "zullen we?" (6:2,15). Kwamen wij niet tot Christus in de eerste plaats om te worden bevrijd van de zonde? En stierf Hij niet onze dood, zodat de "oude mens" werkelijk "verleden tijd" zou zijn?

Maar hebben we de Wet niet nodig om ons te helpen goed te leven? Nee, want God zou niet willen hebben dat wij Zijn wil doen omdat het moet, of om Zijn gunst te verkrijgen. Hij zou, net als iedere normale ouder, willen hebben dat wij Zijn wil doen, omdat wij Hem liefhebben, en dankbaar reageren op Zijn liefde tot ons. Zo'n gedrag heeft geen wet nodig tot dreiging. Heeft een liefhebbende moeder een wet nodig om voor haar kinderen te zorgen? Heeft een dankbare werknemer een wet nodig om zijn werkgever trouw te dienen?

Maar nu rijst de vraag van Rom.7:7: "Is de wet zonde?" "Dat zij verre [wat een gedachte!]", roept de Apostel. "Ja, ik kende de zonde niet dan door de wet; want ook had ik niet geweten dat de begeerte [lust] zonde is, indien de wet niet zei: Gij zult niet begeren. "Maar de zonde heeft in het gebod aanleiding gevonden om in mij alle begeerten [wellusten K.J.V.] op te wekken; want zonder de wet is de zonde dood (V.7,8).

Hier zou een illustratie kunnen helpen. Een stuk woeste, kale grond ontvangt frisse regen en de warme stralen van de zon, maar zij brengt slechts onkruid voort. Is er iets verkeerd met de regen en de zon? Nee, de fout ligt in de grond  die alleen de kiemen bevat van schadelijk onkruid. Er is dus niets verkeerd met de Wet. De fout ligt eerder bij het zondige menselijke hart dat tegengesteld reageert op de heilige Wet van God.

"Ik zou niet geweten hebben dat de begeerte zonde is", zegt de Apostel, "indien de wet niet zei, Gij zult niet begeren". En mijn zondig hart dat rebelleert tegen het bevel, antwoordde hierop, "Waarom mag ik niet hebben wat ik wil en waar ik zin in heb?" en "bewerkt in mij alle soorten van hebzucht."

"Zonder de wet was de zonde dood" gaat hij voort. Als zoon van de gevallen Adam gaf hem dat geen moeite. En omdat de Wet dood was (in hem), was hij levend, opstandig in de "vrijheid" van te doen waar hij zin in had. "Maar toen het gebod kwam" zegt hij, "werd de zonde weer levend, doch ik stierf" d.i., de Wet maakte hem bewust dat de zonde in hem leefde en dat hij dood was, krachteloos om zich ervan te bevrijden. Dus, zegt hij, "het gebod dat ten leven was[ii], bleek mij ten dode te zijn" (V.10).

Opgemerkt dient te worden hoe door deze hele passage de schuld voor de toestand en veroordeling van de mens niet legt op Gods wet, maar op de zonde van de mens.

V.8:   "...zonde heeft in het gebod aanleiding gevonden om in mij alle begeerten op te wekken."

V.9:   "maar toen het gebod kwam, werd de zonde weer levend, doch ik stierf."

V.11: "...zonde...verleidde mij..."

V.13: "...zonde, heeft...mij de dood gewerkt..."

In V.12-14 trekt de Apostel de deugdelijke conclusie dat er niets verkeerds is met de Wet of het Gebod. Zij zijn heilig, en juist, en goed, en geestelijk, hoewel niet geschikt om het hart van de gevallen mens te reinigen. De Wet in haar vanzelfsprekende heiligheid, bewerkt in de mens versterkte trots, opstand en zonde, maar de fout ligt niet bij de Wet, noch in haar leringen, maar bij de bedorven natuur van de mens. "Is dan het goede mij de dood geworden?" Kan iets wat goed is, de dood bewerken? Nee. De wet toont slechts aan wat het is - volstrekt zondig (V.13). Zo is niet de Wet, die gehouden moet worden, aansprakelijk voor mijn dood, "maar zonde...die in mij de dood werkt door datgene [de Wet] wat goed is."

"Want wij weten dat de wet geestelijk is, maar ik ben vleselijk, verkocht onder de zonde" (V.14).

Dit is zijn eindconclusie op de vraag van V.7, "Is de Wet zonde?" maar het is ook een inleiding tot het latere gedeelte van het hoofdstuk (V.15-25). Dit gedeelte van de Romeinenbrief is onderwerp geweest van geen geringe tegenstelling, en verdient de meest bedachtzame aandacht.

___________ 

2* In de zin van Lev.18:5 en de woorden van onze Here in Luk.10:28: "Doe dit en gij zult leven".  

 PAULUS' STRIJD MET HET OUDE IK

"Want wat ik doe, weet ik niet; want wat ik wil, dat doe ik niet, maar wat ik haat, dat doe ik. "En indien ik dat doe, wat ik niet wil, dan stem ik met de wet in dat zij goed is. "Dan doe ik dat nu niet meer, maar de zonde die in mij woont. "Want ik weet dat in mij, dat is in mijn vlees, geen goed woont; want het willen is wel bij mij, maar het goede te doen, dat vind ik niet. "Want het goede dat ik wil, doe ik niet; maar het kwade dat ik niet wil, dat doe ik. "Indien ik dat doe, wat ik niet wil, dan doe ik dat nu niet meer, maar de zonde die in mij woont. "Zo vind ik dan deze wet in mij; als ik het goede wil doen, dat het kwade bij mij voorhanden is. "Want ik heb een vermaak in de wet van God naar de innerlijke mens. "Maar ik zie een andere wet in mijn leven, die strijd voert tegen de wet van mijn gemoed en mij gevangen neemt onder de wet der zonde, die in mijn leden is. "Ik ellendig mens, wie zal mij verlossen uit dit lichaam des doods? "Ik dank God, door Jezus Christus, onze Here. "Zo dan, ik zelf dien wel met het gemoed de wet Gods, maar met het vlees de wet der zonde. "Zo is er dan nu geen verdoemenis voor hen die in Christus Jezus zijn, die niet naar het vlees wandelen, maar naar de Geest. "Want de wet des Geestes van leven in Christus Jezus, heeft mij vrijgemaakt van de wet der zonde en de dood. "Want wat voor de wet onmogelijk was, omdat zij door het vlees krachteloos was, heeft God, door Zijn Zoon te zenden in gelijkheid van het zondige vlees, en voor [om] de zonde, de zonde veroordeeld in het vlees, "opdat het recht van de wet vervuld zou worden in ons, die niet naar het vlees wandelen, maar naar de Geest." - Rom.7:15 - 8:4.

In de bovenstaande passage wordt een aspect van het Christen leven uitgelegd dat wij allen dienen te begrijpen. Als we dit niet begrijpen zal onzekerheid het gevolg zijn, maar goed begrip zal veel bijdragen tot een ervaring van, vast, evenwichtig Christelijk geloof.

  VANUIT ROMEINEN 7 NAAR ROMEINEN 8?

Sommige bekwame Godsmannen houden het ervoor dat we in Rom.7 de ervaring hebben van Paulus onder de Wet, en in Rom.8 zijn ervaring van onder de genade te zijn, waarbij het eerste leidt tot onzekerheid en het laatste tot overwinning en zegen. Vandaar hun advies: "Ga vanuit Rom.7 naar Rom.8".

Wij wijzen om twee redenen dit gezichtspunt af:

1. Paulus schreef deze twee hoofdstukken achter elkaar door; in het origineel is geen indeling in hoofdstukken. Dezelfde man die Rom.8:1,2 schreef, liet hier de verklaring met de woorden van 7:22-25 aan vooraf gaan. Klaarblijkelijk verheugde hij zich in de waarheid van Rom.8:1,2, ondertussen Rom.7:22-25 ervarend.

2. Ernstige godsdienstige gelovigen erkennen dat hun ervaring overeenkomt met die van Paulus in Rom.7:14-25. Hier dienen we te vragen aan hen die het er voor houden dat Paulus' ervaringen in Rom.7 nog onder de Wet waren: Streeft de oude natuur in u er niet steeds naar, de boventoon te voeren? Hebt u helemaal geen probleem met de "oude mens"? Overwint u blijvend het vlees in uw ervaring als Christen? Behoeft u niet eerlijk te bekennen net als Paulus, dat "het willen wel aanwezig is, maar het goede te doen, dat vind ik niet?" Hebt u ontdekt voortdurend het goede te doen en het kwade te overwinnen?

Romeinen 7 slaat ten diepste op ons, want dit hoofdstuk beschrijft ook de geestelijke ervaring van geen geringer heilige dan de Apostel Paulus en van iedere ernstige gelovige in de Here Jezus Christus.

   VIJF BELANGRIJKE WETTEN

Om Rom.7 goed te verstaan dienen we vijf belangrijke wetten te erkennen waarnaar verwezen wordt.

In oorsprong is een wet een vastgestelde regel. Deze definitie is bepaald naar de wetten van de natuur, van burgerlijke en zedelijke wetten, en uiteraard naar de heilige Wet van God. In bovenstaande passage bespreekt de Apostel door goddelijke inspiratie, verschillende wetten die elk kind van God door en door dient te begrijpen. Sommigen geloven dat zij zeven wetten zien opgesloten in dit deel van Paulus' geweldige Romeinenbrief. Wij willen hier uitgaan van vijf die duidelijk te zien zijn.

DE MORELE WET VAN GOD      (Rom.7:22)

Met de morele Wet van God bedoelen we de Wet die God door Mozes gaf, samengevat in de Tien Geboden (Ex.32:15,16; Joh.1:17). Deze wet vertegenwoordigde een verbond dat speciaal gesloten werd met Israel (Ex.19:5,6). De straf voor het breken van dit verbond was de dood (2 Cor.3:7). Maar terwijl de Wet in het bijzonder aan Israel werd gegeven, hebben we gezien dat zij niettemin ook de heidenen betreft. In Rom.2:14,15 verklaart Paulus dat "de heidenen, die geen wet hebben" niettemin "betonen het werk der wet geschreven in hun harten, hun geweten medegetuigende, en de gedachten onder elkander hen beschuldigende, of ook ontschuldigende".

  Terwijl dus de heidenen reeds geoordeeld zijn door de morele wet, door God in hun harten geschreven, gaf God nu deze wet, geschreven op stenen tafelen aan Zijn uitverkoren volk, als basis voor een verbond wat Hij zou gebruiken om hen aan te tonen, dat ook zij zondaars waren. Bijna onmiddellijk daarna verbrak het volk Israel de Wet, zodat zij, net als de heidenen, voor God schuldig werden. Dit wordt specifiek gesteld in Rom.3:19: "Wij weten nu, dat al wat de wet zegt, zij dat spreekt tot degenen, die onder de wet zijn; opdat alle mond gestopt worde en de gehele wereld voor God verdoemelijk zij."

Dit wordt eveneens geleerd in Rom.5, waar we lezen, dat "door één mens de zonde in de wereld ingekomen is" (V.12), en dat later "de wet bovendien ingekomen is, opdat de misdaad te meerder worde" (V.20). Hoewel dus het verbond der Wet alleen met Israel werd gesloten, benadrukt zij tegelijkertijd de zonde van de mens.

DE WET VAN DE INWONENDE ZONDE (Romeinen 7:23)

 Nog een wet in Rom.7 stelt duidelijk de inwoning van de zonde, die in ons leven werkt, ook in het leven van Gods meest toegewijde heilige.

Deze constante, agressieve aanval van de Adamitische natuur binnen in ons, noemt de Apostel "de wet der zonde die in mijn leden is". Openlijk de werking van deze wet in zichzelf erkennend, zegt hij: "De wet [van God] is geestelijk, maar ik ben vleselijk, verkocht onder de zonde...Want ik weet, dat in mij, dat is in mijn vlees, geen goed woont, want het willen is wel bij mij, maar het goede te doen, dat vind ik niet. Want het goede dat ik wil, doe ik niet, maar het kwade, dat ik niet wil, dat doe ik. Zo vind ik dan deze wet in mij; als ik het goede wil doen, dat het kwade mij bijligt. Want ik heb een vermaak in de wet Gods, naar de inwendige mens, maar ik zie een andere wet in mijn leden, welke strijdt tegen de wet van mijn gemoed, en mij gevangen neemt onder de wet der zonde, die in mijn leden is" (7:14,18,19,21,22,23).

Betekent dit dat Paulus niet de ware man van God was die de Schriften ons voorhouden? Nee, want hij bespreekt hier niet zijn leven in het algemeen, maar zijn probleem - het probleem waar wij allen mee van doen hebben - met zonde.

De openlijke bekentenis van de Apostel zou op ons allen een deemoedigende uitwerking moeten hebben, want zij komt uit het hart van een mens die ongetwijfeld veel godvruchtiger was dan wij.

Maar een erkenning van de wet van inwendige zonde zal ook blijken een bemoediging voor de gelovige te zijn. Het is alsof God tot ons wil zeggen: "Schrijf het op; prent het in het geheugen: in u, dat wil zeggen. in uzelf, is geen goed: alles is helemaal bedorven. Maar het werd met Christus gekruisigd." Zo ligt dan de weg naar overwinning niet in een diepgaand onderzoek van de oude natuur, nog minder in pogingen om de oude natuur te verbeteren, maar in een objectief vervuld zijn met Christus, in Wiens gezegende Persoon wij nu voor God staan, gerechtvaardigd van alle zonde.

 Dit betekent niet dat wij dikwijls onze zonden aan God moeten belijden en om Zijn Vaderlijke vergiffenis bidden, maar het betekent dat wij niet voortdurend bij onze zonde en bij de slechtheid van de oude natuur moeten blijven stilstaan.

Elke oprechte gelovige verlangt ernaar vrij van zonde te zijn, en sommigen vragen zich af, waarom God de oude natuur met zijn verkeerde neigingen niet wegdoet. Maar als Hij dit nu deed, indien wij niet de innerlijke strijd tussen de Geest en het vlees zouden ervaren, zo "tegen elkander staand" (Gal.5:17), in één woord, als we niet altijd verzocht werden door de zonde, hoe konden we zo mogelijk de verlorenen om ons heen bereiken? Zou er niet een grote kloof zijn tussen hen in hun zondigheid, en ons in onze volmaaktheid?

DE WET VAN HET VERNIEUWDE GEMOED

  Bewijst het bovenstaande argument uit de Schrift nu dat gelovigen in de zonde mogen blijven zitten, het niet al te serieus nemen als zij struikelen en vallen? Zeker niet, want er is nog een wet die dit verbiedt. Deze wet noemt de Apostel "de wet van mijn gemoed". Wat is dan deze "wet van mijn gemoed"?

  De opmerkzame lezer van de Schriften zal het opvallen dat Paulus' brieven veel te zeggen hebben over de vernieuwing van het gemoed van de gelovige, aangebracht door het werk van de Heilige Geest, wanneer Hij het Woord aan ons hart toepast. Het begint bij de bekering, als iemand  die tot dan toe de Bijbel heeft gezien in het licht van andere zaken, nu begint met andere zaken te zien in het licht van de Bijbel.

Dat dit niet het lichaam is, of de oude natuur, maar het gemoed dat op deze manier wordt vernieuwd, wordt duidelijk uit Col.3:10: "En aangedaan hebt de nieuwe mens, die VERNIEUWD WORDT TOT KENNIS, NAAR HET EVENBEELD DESGENEN DIE HEM GESCHAPEN HEEFT."       

In de passage die we beschouwen maakt de Apostel duidelijk dat hijzelf deze "vernieuwing van het gemoed" heeft ontvangen, en verklaart daarbij dat hij niet iets door de vingers ziet, maar inderdaad het verkeerde wat hij doet "haat" (7:15), dat hij ernaar verlangt goed te doen, en niet wenst het kwade te doen (V.18,19), dat hij "een vermaak heeft in de Wet Gods" (V.22), en met zijn gemoed de wet Gods dient (V.25).

Deze vernieuwing van gemoed in de gelovige noemt hij een wet. Het is nu "de wet van mijn gemoed", zegt hij, om ernstig te verlangen Gods wil te doen. Deze wet is werkzaam in elke gelovige. Iedereen die geen hekel heeft aan zonde en niet verlangt om God te behagen, doet beter zich af te vragen wel gered te  zijn, want ware gelovigen komen tot Christus niet om vrijheid te krijgen tot zondigen, maar om van zonde verlost te worden.   Hun gemoed, eens ver verwijderd van God door zonde, is nu vernieuwd geworden doordat zij met God verzoend werden. (Col.1:20,21).

Maar de vernieuwing van gemoed is bij de bekering niet voltooid. Meer en meer zullen we zonde en gerechtigheid zien, waarheid en dwaling, in hun ware licht. Zo zegt de Apostel aangaande het kwaad om ons heen: "Wordt niet gelijkvormig aan deze wereld, maar WORDT VERANDERD DOOR DE VERNIEUWING VAN GEMOED..." (Rom.12:2). En wat betreft het kwaad in ons, de oude Adamitische natuur, roept hij uit: "...dat gij zoudt afleggen...de oude mens, die verdorven wordt door de begeerlijkheden der verleiding, en DAT GIJ ZOUDT VERNIEUWD WORDEN IN DE GEEST UWS GEMOEDS" (Eph.4:22,23).

DE WET DER ZONDE EN DES DOODS (Rom.8:2)

Maar of het gemoed vernieuwd is of niet, er dient nog een zeer fundamentele wet te worden beschouwd, een wet die we overal om ons heen in werking zien: "de wet der zonde en des doods."

Dit is eveneens een onverbiddelijke, onveranderlijke wet. Een van de fundamentele lessen van de Schrift is, dat zonde brengt de dood, en dit is ook een van de basisgegevens van het leven.

 Ezech.18:4: "...de ziel die zondigt, zal sterven."

Rom.5:12: "...door één mens is de zonde in de wereld ingekomen, en door de zonde de dood; en alzo is de dood tot alle mensen doorgegaan, doordat allen gezondigd hebben."

Rom.6:23: "Want het loon van de zonde is de dood..."

Jak.1:15: "...de zonde baart, na voleindigd te zijn, de dood,"

 Om de volle werking van deze wet te zien, moet echter wel worden opgemerkt dat niet alleen lichamelijke dood begrepen is in "de wet der zonde en des doods", maar ook de dood (niet de vernietiging) van de gehele mens in de poel des vuurs (Openb.20:11-15).

De "wet der zonde en des doods" is werkelijk verschrikkelijk om te overdenken, en sommige gelovigen in Christus, die oprecht verlangen om God te behagen, zijn natuurlijk gealarmeerd bij de gedachte van te verschijnen voor de Here voor de Grote Witte Troon om zich te verantwoorden vanwege hun vele zonden.

  Zulke angsten zijn, Goddank, onnodig, want niet alleen is duidelijk vanuit Openb.20 dat alleen de verlorenen voor dit uiteindelijk Gericht zullen verschijnen, maar een begrijpen van een andere onveranderlijke, onherroepelijke wet, vermeld in Rom.8, zal snel al zulke angsten verdrijven.

  DE WET VAN DE GEEST

DES LEVENS IN CHRISTUS

        (Rom.8:2)

  "Zo is er dan nu geen verdoemenis voor hen die in Christus Jezus zijn", zegt Rom.8:1. Dit heel eenvoudig, omdat zij "in Christus Jezus" zijn, "begenadigd [aangenomen] in de Geliefde" (Eph.1:6) en genoemd "volmaakt in Hem" (Col.2:10). Dit is een juridische zaak. Met onze zonden aan Christus toegerekend en Zijn gerechtigheid ons toegerekend, zijn wij ten volle gerechtvaardigd voor de rechterstoel van een heilig en rechtvaardig God (Zie Rom.3:21-4:8)

 Maar nog meer dan juridische overwegingen bestaan er in de verlossing van de "de wet der zonde en des doods". "De wet van de Geest", zo zegt de Apostel, "heeft ons vrijgemaakt van de wet der zonde en des doods" (Rom.8:2). Wat is dan de wet van de Geest"?

Wij weten dat in Rom.8:2 de volledige zin luidt: "de wet van de Geest van leven in Christus Jezus", maar de zinsbouw is op zijn minst raadselachtig. Jarenlang hebben wij aan vele vrienden gevraagd, wat "de wet van de Geest van leven in Christus" toch wel betekent. We hebben nooit een afdoend antwoord op deze vraag gekregen.

 Omdat er eigenlijk geen leestekens in het Grieks staan, wordt de vraag gemakkelijk opgelost door een komma te plaatsen tussen de woorden "Geest" en "van". Wij geloven niet dat we hiermee de tekst geweld aandoen in de ogen van de vertalers. Zo zou een rechtmatige toevoeging aan de zin aldus luiden: "De wet van de Geest, [die] van leven in Christus Jezus." Dit is duidelijk de correcte weergave, want "leven in Christus" is inderdaad "de wet van de Geest."

Niet alleen worden gelovigen voor God gerechtvaardigd; zij ontvangen ook leven in Christus door geloof; leven toegedeeld door de Heilige Geest.

Joh.3:36: "Wie in de Zoon gelooft, heeft het eeuwige leven; maar wie de Zoon ongehoorzaam is [niet gelooft, K.J.V.], zal het leven niet zien...."

1 Joh.5:11,12: "En dit is het getuigenis, namelijk dat God ons het leven gegeven heeft, en DIT LEVEN IS IN ZIJN ZOON. "WIE DE ZOON HEEFT, DIE HEEFT HET LEVEN; WIE DE ZOON VAN GOD NIET HEEFT, DIE HEEFT HET LEVEN NIET."

Dan is "De wet van de Geest" "leven in Christus". Op het moment dat iemand zijn geloof verstigt op Christus, op datzelfde moment deelt de Heilige Geest hem leven toe, het leven van Christus Zelf. Dit is een vaste wet. Waar geloof in Christus brengt altijd dit resultaat voort.

 Met al deze dingen in gedachten, willen we nu de echte beweegreden van Rom.8:2 en haar berusten op "de wet der zonde en des doods" beschouwen.

"Want de wet van de Geest, [die] van leven in Christus Jezus, heeft mij vrijgemaakt van de wet der zonde en des doods."

Betekent dit, dat de ene heilige wet de andere tegenspreekt, of ermee in conflict is? Nee, maar de ene overtreft de andere. Er is een verhaal van een Christelijke schoenlapper die aan het werk was toen een atheïst binnenkwam. Al gauw begon de atheïst het wonderelement in de Schriften belachelijk te maken door te verklaren dat de natuurwetten het wonderlijke onmogelijk maken.

Het snijmes van de schoenlapper als illustratie nemend, zei hij, "Als u bijvoorbeeld dat mes loslaat, zal de wet van de zwaartekracht er voor zorgen dat het op de grond valt, en niets kan dit verhinderen". Hierop wierp de schoenmaker met een draai van zijn pols het mes zo naar boven dat het in het plafond bleef zitten! Was de wet van de zwaartekracht gedurende die korte tijd opgeheven; was zij op een of andere manier ontkracht? Nee, de neergaande kracht was wel in werking toen het mes naar boven vloog en toen het in het plafond stak, maar een sterkere wet ging deze te boven; de wet van de redeneringskracht van de schoenmaker.