De menselijke natuur tracht steeds om Gods ongeëvenaard plan tot redding binnen te dringen, en dit is de reden dat water moest worden ingevoegd in Rom.6:3,4. De passage noemt het woord water niet, maar millioenen mensen beweren dat het dat wel bedoelt.

Een ding is zeker: Maak dat Rom.6:3,4 de waterdoop leert en u hebt de passage van de ware bedoeling, kracht en heer­lijkheid ontdaan. Een van de grootste dwalingen in de geschiedenis der Kerk is geweest, de ontluistering van onze goddelijke doop in Christus door deze te veranderen in een religieus sacrament. Maar lees zoals het er staat, de passage brengt een van de kostbaarste waarheden van de Schrift naar voren, de waarheid van onze vereniging, ons ééngemaakt zijn met Christus.

Welk een antwoord heeft God gegeven op de vraag: "Zullen wij in de zonde blijven, opdat de genade te meerder worde?"

Hoe kunnen degenen die "dood zijn voor de zonde" onophou­delijk doorgaan met in de zonde leven? Zie toch de gezegende waarheid van Rom.6:1-3, en de rest van het hoofdstuk zal schitterend op haar plaats vallen.

BEGRAVEN EN OPGESTAAN MET CHRISTUS

Wij zijn dan met Hem begraven, door de doop, opdat, gelijkerwijs Christus uit de doden opgewekt is tot de heer­lijkheid des Vaders, alzo ook wij in nieuwigheid des levens wandelen zouden. "Want indien wij met Hem één plant geworden zijn in de gelijkmaking Zijns doods, zo zullen wij het ook zijn in de gelijkmaking Zijner opstanding" (Rom.6:4,5).

Het is van allerhoogst belang op te merken dat de Apostel hier doorgaat met de vraag te beantwoorden, "Zullen wij in de zonde blijven, opdat de genade te meerder worde?" In V.4 gaat hij verder met aan te tonen dat als we met Christus zijn gekruisigd, we dan ook met Hem begraven en opgestaan zijn, om in nieuwheid des levens te wandelen.

Sommigen, die toegeven dat V.3 op de bovennatuurlijke doop slaat waardoor gelovigen één gemaakt zijn met Christus, houden niettemin vast dat V.4 betrekking heeft op de water­doop. Zij redeneren, dat vanwege onze kruisiging met Christus, wij daarom  "begraven moeten worden met Hem door [water] dopen.­.." Maar er zijn vele onoverkoombare bezwaren tegen dit standpunt.

1.De Bijbel verwijst nimmer en nergens naar begrafenis van gelovigen in water.[iv] Onderzoek de Schriften en zie.

2.Wij begraven de lichamen van onze geliefden niet in water, evenmin in Bijbelse tijden. Mensen werden begraven in de aarde, of in graftomben in de rotsen, maar niet in water.

3.W.G.T.Shedd stelt betekenisvol, dat "...het Griekse woord sunthapto[v] alleen toepasselijk is voor begraven in de aarde. Niemand zal dit vertalen met 'onderdompelen'.­ Wanneer iemand niet bekend is met de originele versie en dan vertaald leest over een 'begraven in de doop', of 'door dopen', komt alleen maar een begrafenis in water in zijn gedachten; een idee dat het Grieks uitdrukkelijk uitsluit... Zou sunthaptoe letterlijk zijn vertaald met 'bijgezet', in plaats van met 'begraven', dan zou deze tekst nimmer aangehaald zijn, zoals zo dikwijls gebeurd is, om te bewijzen dat Christelijk dopen 'onderdompelen' is".

4.In Hand.8:38 lezen we, dat Philippus en de Ethiopische kamerling beiden "afdaalden in het water, en hij hem doopte". Als deze passage bewijst dat de kamerling werd ondergedompeld, zoals velen denken, bewijst dit dan ook niet dat Philippus tegelijkertijd "kop onder ging"? De passage stelt: "Zij gingen beiden in het water, zo Philippus als de kamerling". Kan "in het water" hier, zo uitgelegd worden dat het betekent "onder water"? Toch gebruiken onze onderdompelende vrienden deze passage om hun theorie omtrent "begrafenis in water", te bewijzen.

____________

4* Er dient niet te worden aangenomen dat het woord dopen in de Schrift altijd slaat op waterdopen. Enkele andere Bij­belse dopen zijn: in, of met, de Heilige Geest (Matt.3:11), in vuur (Matt.3:11), in de dood (Luk.12:50), "in de wolk en in de zee" (1 Cor.10:2), in Christus (Rom.6:3; Gal.3:27; Col.2:12), en in het Lichaam van Christus (1 Cor.12:13).

 5* Wij geloven dat hij bedoelde thapto. Sunthapto betekent "begraven "samen met", zoals in Rom.6:4.     

 5.  Rom.6:4 stelt niet dat gelovigen begraven worden gelijk Christus; het stelt dat zij begraven zijn met Hem. Het voorvoegsel sun (Gr.) maakt het duidelijk tot een " mede-

     begra­fenis". Door geloof zijn zij verenigd met Christus in Zijn dood, begrafenis en opstanding (Rom.6:6; Col.2:10-12).

6.  Als de gelovige "met Christus gekruisigd" is, en "opgestaan om te wandelen in nieuwheid des levens" op het moment dat hij zijn geloof op Christus vestigt, wanneer wordt hij dan "begraven met Christus"? Is het mogelijk voor een geestelijke om iemand die reeds werd "opgewekt met Christus", te "begraven met Christus"? Zou het niet vreemd en onlogisch zijn als, na het schenken aan ons van opstandingsleven in Christus, God ons nu zou vragen om te worden begraven door een geestelijke!  

7.  Wanneer iemand wordt "opgewekt" vanuit de waterdoop, is dan de "oude mens" wel echt begraven? En is het werkelijk de "nieuwe mens" die is opgewekt om "te wandelen in nieuwheid des levens"? Komen dan niet echt beiden, de oude en de nieuwe naturen op uit het water van de doop net als zij er ingegaan zijn?    

8.  Als Rom.6:4 waterdoop bedoelt, leert zij dan niet water­doop tot redding?

 Het is dus duidelijk dat de Apostel in Rom.6:4 doorgaat met zijn argument uit V.3. Zoals de gelovige is "gekruisigd met Christus", "gedoopt in Zijn dood", is hij begraven en opgestaan "met Hem", door dezelfde bovennatuurlijke doop - waardoor hij ook "samen met Hem" wordt verheerlijkt (Eph.2:5­-6).     

Col.2:10-12 brengt deze zelfde waarheid van onze dood, begrafenis, en opstanding met en in Christus. Daar gaat de Apostel, onder het hoofd, "Gij zijt volmaakt in hem" (V.10) voort met te verhelderen:

V.11: "In Wie gij ook zijt besneden..." [Dood naar het vlees].

V.12: "Begraven met Hem in de doop..."

V.12: "waarin gij ook met Hem opgewekt zijt door het geloof in de werking van God..."

Zo is dus de "nieuwheid des levens" waar in Rom.6:4 naar wordt verwezen, een mede deel hebben aan Christus' opstandingsleven. Dit is de verklaring van het verlangen van de Apostel, uitgedrukt in Phil.3:10,11, te "kennen...de kracht van Zijn opstanding" en zo te "komen tot de opstanding uit de dood" (Cf.Rom.8:11; Eph.1:19,20).    

In Rom.6:5 spreekt de Apostel Paulus daarom eerder logisch dan chronologisch. Zijn onderwerp is niet onze toekomstige opstanding, maar het tegenwoordige opstandingsleven, hetgeen wij nu hebben in Christus.

De menselijke natuur is zo vastbesloten om enig deel te hebben in deze hele transactie, dat sommigen zelfs in dit vers de waterdoop lezen, door te beweren, dat we in de waterdoop een "gelijkenis" hebben van onze begrafenis en opstanding met Christus. Maar een zorgvuldig lezen zal aantonen dat het woord "gelijkenis" wordt gebruikt in de zin van "gelijkheid". Het vers toont helder aan dat we "samen ingeplant" werden, d.i. met Christus samen ingeplant werden, dezelfde dood gestorven zijn, - Zijn dood - en daardoor ook delen in dezelfde opstanding, - Zijn opstanding.

 BEGRAAF DAT LICHAAM!

"Dit wetende, dat onze oude mens met Hem gekruisigd is, opdat het lichaam der zonde te niet gedaan worde, opdat wij niet meer de zonde zouden dienen. "Want die gestorven is, die is gerechtvaardigd van de zonde. "Indien wij nu met Christus gestorven zijn, zo geloven wij, dat wij ook met Hem zullen leven; "Wetende, dat Christus, opgewekt zijnde uit de doden, niet meer sterft; de dood heerst niet meer over Hem. "Want dat Hij gestorven is, dat is Hij der zonde eenmaal gestorven; en dat Hij leeft, dat leeft Hij Gode. "Alzo ook gijlieden, houdt het daarvoor dat gij wel der zonde dood zijt, maar Gode levende zijt in Christus Jezus, onze Here" (Rom.6:6:6-11).

 Paulus' manier is altijd: eerst leren, dan de toepassing. We vinden dit zelfs binnen gedeelten van zijn brieven. Hier is het: "...onze oude mens is met Hem gekruisigd, opdat het lichaam der zonde te niet gedaan [vernietigd] zou worden, opdat wij niet meer de zonde zouden dienen" (V.6).

In de bredere contekst is het hetzelfde. De "oude mens" werd gekruisigd en begraven met Christus; neemt dit aan in geloof en begraaf dat "dode lichaam" - praktisch [werkelijk, dagelijks ervarend]. We hebben deze gedachte ook in Col.3:9,10 en Eph.4:22,24. De eerste passage stelt, "gij hebt uitgedaan de oude mens...en de nieuwe mens aangedaan..." terwijl de andere uitroept, "...legt af...de oude mens...en...doet aan de nieuwe mens...". De eerste wijst op een positioneel feit, de andere op de praktische toepassing van dat feit.

Waarom werd dan de "oude mens" met Christus gekruisigd? Het antwoord luidt, "opdat het lichaam der zonde[vi] vernietigd zou worden (V.6), d.i. dat de "corpus" begraven zou worden.

Vele ernstige Christenen streven er altijd naar om de oude natuur te verbeteren. Hun gedachten draaien daar altijd om. Zij injecteren psychologische medicijnen, proberen die met alle wilskracht, zij blazen dit op, zij streven en bidden om verbetering, terwijl God zegt, dat de "oude mens" "ter dood is gebracht in Christus en nu dient "gerekend...inde­rdaad dood" te zijn (V.11) en begraven (V.6), waarbij de "nieuwe mens" "leeft voor God"! Hoe bedroevend dat zo vele vrome Christenen voor altijd hun zondige staat betreuren, en daarbij de glorie­rijke standing ontkennen, die God ons zo genad­ig in Christus geschonken heeft!

Het pad naar verlossing van zonde is dan niet werken; het is geloof. God zegt dat we ophouden met "de zonde te dienen", als we Hem op Zijn Woord nemen, en ermee "rekenen" dat de "oude mens" "inderdaad dood" is.

Het is waar, dat naar ervaring "het vlees begeert tegen de Geest, en de Geest tegen het vlees", omdat "deze tegen elkan­der staan" (Gal.5:17), maar het geheim van overwinning in deze strijd ligt niet in vechten, maar in een waardering van het feit, dat de strijd voor ons door Christus reeds gewonnen is, dat Hij onze dood stierf, zodat wij nu ons "oude zelf" "begraven" als het ware, hem vergeten, en alle aandacht vesti­gen op Chris­tus en ons nieuwe leven in Hem.

De strijd met de oude natuur is vruchteloos. Worstel met een schoorsteenveger en u zult alleen maar zwart worden. We behoeven - en moeten -  ons niet bezighouden met de "oude mens", maar dienen liever God op Zijn Woord te nemen voor wat betreft de dood van de "oude mens", en ons verblijden dat we "voortaan" niet langer de "zonde dienen [slaven zijn]" (V.6), omdat "hij die dood is, bevrijd is van zonde" (V.7) (conform Phil.3:13,14).

In V.8 spreekt de Apostel weer logisch eerder dan chronologisch. Zijn onderwerp is niet de toekomstige opstanding der doden, maar ons nieuwe leven in Christus. Eén wordend met Christus in Zijn dood, worden we ook één met Hem in Zijn opstanding. Onze Here zal nimmer meer sterven; dood is niet Zijn meester (V.9). "Want dat Hij gestorven is, dat is Hij der zonde eenmaal gestorven[vii]; en dat Hij leeft, dat leeft Hij Gode" nimmer meer te sterven (V.10; Openb.1:18).

 Voordat we deze passage verlaten, dient hier te worden opgemerkt dat we niet alleen onszelf inderdaad dienen te rekenen als "dood voor de zonde", maar ook "levend voor God, door Jezus Christus onze Here" (V.11). Zoals we "gedoopt zijn in Zijn dood" zijn we ook opgestaan met Hem "om te wandelen in nieuwheid des levens" (V.4). God helpe ons om met Christus en ons nieuwe leven in Hem bezig te zijn! Zo staat het verlossingswerk van Christus terwille van de zondaar, tussen de gelovige en zijn zonden in (1 Cor.15:3; Eph.1:7), tussen de gelovige en zijn zonde (2 Cor.5:21), en tussen de gelovige en zijn zondigen (Rom.6:1-14).

 LEVEN UIT DE DOOD

 "Laat dan de zonde niet heersen in uw sterfelijk lichaam, om haar te gehoorzamen in de begeerten van dat lichaam. "En stelt uw leden niet voor de zonde tot wapens der ongerechtigheid; maar stelt uzelf voor God als uit de doden levend geworden, en stelt uw leden voor God tot wapens der gerechtigheid. "Want de zonde zal over u niet heersen; want gij zijt niet onder de wet, maar onder de genade." - Rom.6:12-14.

__________

7* Hier is het woord "eenmaal" benadrukt. Het Griekse woord voor "eenmaal" is hapax, maar hier is het voorvoegsel ep toegevoegd: ephapax betekent "eens en nooit meer", of "eens voor altijd". Hoe krachtig bestrijdt dit de Rooms Katholieke leer van "eeuwige" offering van "het vlees en bloed van Chris­tus" in het Sacrament van de Mis! (Zie ook Hebr.9:25-28; 10:10-14).

Zoals de sleutelwoorden tot het eerste gedeelte van Rom.6 zijn, "geloof" en "reken" (V.8,11), zo zijn de sleutelwoorden tot het verdere gedeelte "Laat dan...stelt niet" (V.12,13).

Het eerste gedeelte van het hoofdstuk concentreert zich voor­namelijk op het hart, "want met het hart gelooft men" (10:10), maar het verdere gedeelte gaat hoofdzakelijk over de wil, want we zijn nu gekomen van het geheim van goddelijk leven, tot de praktische toepassing van dat belangrijke geheim.

Let op de woorden, "Laat niet" en "sterfelijk lichaam" in V.12. Omdat wij nog steeds "wachten op...de verlossing van ons lichaam" (8:23), mogen we ons verheugen dat het oude "ikzelf" werd "gekruisigd met Christus". We zijn hem niets verplicht, evenmin dienen wij aan zijn begeerten toe te geven. Met andere woorden, de Apostel zegt eigenlijk: "U hebt door geloof aan­vaard wat God zegt over uw zonden en uw oude natuur, weiger daarom uw ledematen "als instrumenten der ongerechtigheid tot zonde" te doen fungeren.

Maar hoe is dat tot stand gekomen? Het antwoord is, door 'het positieve te accentueren": "...maar stelt[viii] uzelf voor God, als uit de doden levend geworden, en stelt uw leden voor God als wapens [instrumenten] der gerechtigheid" (V.13).

Dit is inderdaad operatief leven, en de enige praktische oplossing van het probleem van de zonde in onze ledematen. Het gaat positief tegen het negatieve in. Het stemt overeen met wat de Apostel zegt in Gal.5:16: "Dit zeg ik: Wandelt door de Geest en volbrengt de begee­rten van het vlees niet."

Velen veronderstellen dat wandelen in de Geest iets mystieks is. Zij zouden zonden willen overwinnen door te proberen geestelijk te gevoelen. Maar Paulus' mening is eer­der, "Wees bezig met de zaken van de Geest" d.i. onderzoek het Woord, besteedt tijd in gebed, verblijdt u in uw hemelse positie en zegeningen, getuig voor Christus, etc. Als deze zaken uw belangstelling hebben zal zonde nauwelijks enige plaats vinden. Toen de auteur als jongen klaagde dat hij leefde om te hard te werken, antwoordde zijn moeder: "Oh, dat is juist goed. Het houdt je bij de ondeugd vandaan!" Zij had gelijk en wij, haar kinderen, zullen nooit ophouden om God te danken dat onze ouders ons goede, opbouwende dingen te doen gaven, "om ons van de ondeugd weg te houden!" "Want de zonde zal over u niet heersen; want gij zijt niet onder de wet, maar onder de genade" (V.14).Onze "ledematen", onze handen, voeten, ogen, tongen, zijn allemaal bevlekt door zonde, maar de besmetting behoeft niet ongestoord door te gaan. Wij zijn niet onder de heerschappij van de zonde; zij "regeert" niet zoals vroeger (Rom.5:20,21). De Apostel zegt in Gal.2:19:

"Want ik ben door de wet aan de wet gestorven, opdat ik voor God leven zou." De oude "ikzelf" is reeds wegens zonde gestorven en om te zondigen in Christus, dus heeft de zonde niet langer recht op ons. En - verwonderlijke genade! - God wil graag deze arme, bevlekte lichaamsdelen gebruiken als "wapenen [instrumenten] der gerechtigheid", als wij onszelf aan Hem overgeven (V.13).

De wet zegt:"Jij bent een zondaar en jij moet sterven", maar genade zegt dat "Christus voor onze zonden is gestorven" (1Cor.15:3). Hij stierf onze dood, en wij zijn met Hem door­gedrongen  tot opstandingsleven en een stand in genade. De Wet is de grote Aanklager, altijd de doodstraf eisend - en de Wet heeft altijd gelijk, want "de prikkel van de dood is zonde, en de kracht van zonde is de wet" (1 Cor.15:56).

"Maar God zij dank, Die ons de overwinning geeft door onze Here Jezus Christus" (1 Cor.15:57). "Opdat, zoals de zonde geheerst heeft tot de dood, zo ook de genade zou heersen door rechtvaardigheid tot het eeuwige leven, door Jezus Christus onze Here" (Rom.5:21).

"Laat dan de zonde niet heersen in uw sterfelijk lichaam ...en stelt uw leden niet voor de zonde...WANT DE ZONDE ZAL OVER U NIET HEERSEN; WANT GIJ ZIJT NIET ONDER DE WET, MAAR ONDER DE GENADE" (Rom.6:12-14).

Wat een antwoord op de vraag: "Zullen wij in de zonde blij­ven, opdat de genade toeneemt?"!

___________

8*/ Het zelfde woord wordt in Rom.12:1 vertaald met "pre­sent", maar wij gevoelen dat hier, op zijn minst, de Author­ized Version met yield  [toegeven] een juistere weergave van de zin geeft.

WIENS SLAAF BEN IK?

Voordat we V.15-23 in detail beschouwen, zouden we de twee lijnen van de waarheid dienen op te merken die door het hoofdstuk lopen met betrekking tot de bevrijding van de gelo­vige van de zonde.

In de eerste plaats werd de gelovige juridisch, positio­neel verlost van binding aan zonde:

6:7:         "...wie gestorven is, is gerechtvaardigd [bevrijd]"

6:18:  "En vrijgemaakt van de zonde..."

6:22: "...van de zonde vrijgemaakt..."

6:14: "Want de zonde zal over u niet heersen; want gij zijt niet onder de wet, maar onder de genade."

6:17: "Maar God zij dank, dat gij wel dienstknechten van de zonde waart, maar dat gij nu van harte gehoorzaam geworden zijt aan het voorbeeld van de leer, waartoe gij overgegeven zijt."

6:20: "...toen gij dienstknechten waart van de zonde..."

Uit deze passages komt duidelijk naar voren dat in Gods oog, positioneel, de gelovige bevrijd is van de band der zonde.

Helaas toont dit hoofdstuk ook het feit dat de gelovige zich praktisch kan overgeven aan de slavernij van de zonde:

6:12: "Laat dan de zonde niet heersen in uw sterfelijk lichaam..."

6:13: "En stelt uw leden niet voor de zonde..."

6:16: "...aan wie gij uzelf stelt tot dienstknechten om te gehoorzamen, gij dienstknechten zijt van hem die gij ge­hoorzaamt..."

6:19: "Ik spreek op menselijke wijze, om de zwakheid van uw vlees...".

Aan de "vleselijke" Corinthische gelovigen somt Paulus op: hoereerders... overspelers... dieven... dronkaards" en dergelijken als degenen die uitgesloten worden van "het koninkrijk Gods"

 (1 Cor.6:9,10), en hij zou gezegd kunnen hebben, "en sommigen van jullie zijn zo", want sommigen van deze falende Christenen hadden zich overgegeven aan de grootst mogelijke onzedelijkheid. Maar dit zei hij niet. Hij zei eerder, "En dit waren sommigen van u", en voegde er aan toe: "...maar gij zijt afgewassen, maar gij zijt geheiligd, maar gij zijt gerechtvaardigd, in de Naam van de Here Jezus, en door de Geest van onze God." (V.11).  

Zo maken de Schriften, en speciaal de Brieven van Paulus, een scherp onderscheid tussen de houding van de gelovige en zijn staat, tussen zijn positie en zijn toestand.    

Tenzij deze beide lijnen van waarheid in de gedachten zijn opgenomen, zal het onmogelijk zijn de hoofdstukken 6-8 van de Brief aan de Romeinen te verstaan. Laten we dan zo Rom. 6:­15-23 op de keper beschouwen.

 "Wat dan? Zullen wij zondigen, omdat wij niet zijn onder de wet, maar onder de genade. Dat zij verre. "Weet gij niet, dat aan wie gij uzelf stelt tot dienst­knechten om te gehoorzamen, gij dienstknechten zijt van hem die gij gehoorzaamt, of van de zonde tot de dood, of van de gehoorzaamheid tot gerechtigheid? Maar God zij dank, dat gij wel dienstknechten van de zonde waart, maar dat gij nu van harte gehoorzaam geworden zijt aan het voorbeeld van de leer, waartoe gij overgegeven zijt. "En vrijgemaakt van de zonde, zijt gij dienstknechten van de gerechtigheid geworden. Ik spreek op menselijke wijze, om de zwakheid van uw vlees; want zoals gij uw leden gesteld hebt, om dienstbaar te zijn aan de ongerechtigheid, tot ongerechtigheid, zo stelt nu uw leden, om dienstbaar te zijn aan de gerechtigheid, tot heiliging.

 "Want toen gij dienstknechten waart van de zonde, waart gij vrij van de gerechtigheid. "Welke vrucht dan hadt gij toen van die dingen, waarover gij u nu schaamt? Want het einde daarvan is de dood. "Maar nu, van de zonde vrijgemaakt en aan God dienstbaar gemaakt, hebt gij uw vrucht tot heiliging, en het einde het eeuwige leven. "Want het loon van de zonde is de dood, maar de genade gave van God is het eeuwige leven door Jezus Christus, onze Here." -Rom.6:15-23.

 Wat tracht de gevallen menselijke natuur toch altijd weer zonde te verontschuldigen! In V.1 was het,

"Zullen wij in de zonde blijven, opdat de genade toeneemt?" Hier is het, "Zullen wij zondigen, omdat wij niet zijn onder de wet, maar onder de genade? Paulus antwoordt in beide gevallen met

een berispend "Weet gij niet?[ix] Hier zegt hij:

"Weet gij niet, dat aan wie gij uzelf stelt tot dienst­knechten[x] om te gehoorzamen, gij dienstknechten zijt van hem die gij gehoorzaamt, of van de zonde tot de dood, of van de gehoorzaamheid tot gerechtigheid?" (V.16).

De slavernij wordt in geen geval toegestaan in Amerika of ergens anders. Miljoenen zijn slaven van de begeerten van het vlees. Bij het schrijven van dit boek getuigt Amerika een van de grootste toonbeelden van zulke slavernij te zijn. Al­coholisme, sigarettenroken, doping, seksuele perversie en andere vormen van gezondheidsvernietigende gewoonten hebben miljoenen aan zich verslaafd. Eens werd roken beschouwd als een lichte "slechte gewoonte", waaraan zelfs sommige Christenen deelnamen. Maar nu is overtuigend bewezen, en wereldkundig gemaakt, dat het roken van sigaretten verband houdt met verschil­lende vormen van kanker en met andere soorten van lichamelijke ziekten. Op alle sigarettenpakjes moet wettelijk een gewetens­volle advertentie staan met de waarschuwing dat het roken gevaarlijk is voor de gezondheid. Maar is de verkoop van Sigaretten minder geworden? Zijn de grote tabaksfabrieken zonder afzet gekomen? Verre van dat! Hun verkopen nemen nog toe. Waarom? Eenvoudig omdat dit kleine kruid mannen, vrouwen en jonge mensen tot slavernij voert. Zelfs jonge Christenen ontdekken dat men "het roken niet kan laten". Mark Twain bekende dit openlijk met zijn grap: "Ik weet zeker dat ik het roken kan laten, ik heb het in feite reeds zo'n duizend keer gedaan".

 Goddank, er is bovennatuurlijke kracht beschikbaar voor de gelovige om bevrijding te vinden uit deze gebondenheid. De boeien vallen weg als we onszelf overgeven aan God als Zijn slaven. Maar let wel, het is het een of het ander. "Dienst­knechten zijt gij van hem die gij gehoorzaamt; zij het van de zonde tot de dood, of van de gehoorzaamheid tot gerechtigheid" (V.16).

In de brieven van Paulus wijst "dood" niet altijd op eeuwige dood, of "de tweede dood". Soms wordt het woord gebruikt in vergelijkende zin met de Christelijke ervaring. Als de gelovige zijn leven overgeeft aan God, zal hij groeien en bloeien; indien niet dan zal hij verdorren en sterven - voor zover het zijn Christelijke ervaring betreft. Vandaar zulke passages van Paulus aan de gelovigen als de volgende: Rom.8:6:

"Want wat het vlees bedenkt is de dood, maar wat de Geest bedenkt is het leven en vrede." Gal.6:8: "Want wie in zijn eigen vlees zaait, zal uit het vlees verderf maaien; maar wie in de Geest zaait, zal uit de Geest het eeuwige leven maaien."

Opgemerkt dient te worden dat deze Romeinse Christenen, eens slaven der zonde, nu "van ganser harte gehoorzaam geworden waren aan het voorbeeld van die leer", die hij hun had overgeleverd. "Vrijgemaakt van de zonde" waren zij "dienstknechten van de gerechtigheid" geworden (V.17,18).

Het dient te worden gezegd, dat zij "vrijgemaakt waren van zonde" (positioneel, "in Christus") door "hartelijke" gehoorzaamheid aan de door Paulus verkondigde "leer".

 Het woord "leer" hier wordt ook gebruikt in 2 Tim. 1:13, waar de Apostel zegt: "Houdt tot voorbeeld [leer] de gezonde woorden, die gij van mij gehoord hebt..."

 _____________

9* Niet dat zovelen van de Romeinse gelovigen zonodig vrijheid zochten om te zondigen, maar eerder dat de oude natuur, zelfs de religieuze zondige natuur, zo geneigd is tot bovenstaande conclusies te komen. Hoeveel relgieuze mensen hebben Paulus' grote boodschap van genade tegengestaan met te zeggen, "Als je de mensen vertelt dat je niet onder de Wet bent maar onder de genade, geeft hen dat vrijheid om te zondi­gen".

 ----

10* Dit is het bekende Griekse woord doulos, "slaaf" of "dienstknecht", hoewel het veel gebruikt wordt voor onder­danig, los van gedwongen slavernij.                                              

Dit legt grote nadruk op de belangrijkheid van de door God aan Paulus voor ons gegeven boodschap, en zij wijst op het feit dat God door hem nieuwe openbaringen aan het licht gebracht heeft. Dit is, zoals we reeds gezien hebben, zo bijzonder vanwege de dood en de opstanding van Christus.

Paulus' "prediking van het kruis" is een grote stap vooruit op hetgeen Petrus op Pinksteren zei met betrekking tot het kruis. Daar beschuldigde Petrus zijn toehoorders van de dood op Christus en smeekte hen: "Bekeert u, en laat een ieder van u gedoopt worden in de Naam van Jezus Christus tot vergeving van zonden..." (Hand.2:38).