H O O F D S T U K  XV  -  R O M. 15:8-3

DE BEDIENING VAN PAULUS AAN DE HEIDENEN  

EN AAN DE JODEN  TWEE "DIENAREN"  

"En ik zeg, dat Jezus Christus een dienaar geworden is van de besnijdenis, vanwege de waarheid van God, opdat Hij de beloften aan de vaderen zou bevestigen. "En opdat de hei­denen God vanwege de barmhartigheid zouden verheerlijken, zoals geschreven is: Daarom zal ik U belijden onder de heidenen, en Uw Naam lofzingen. "En weer zegt Hij: Weest vrolijk, gij heidenen met Zijn volk!"En weer: Looft de Here, al gij heidenen, en prijst Hem, al gij volken! "En weer zegt Jesaja: Er zal zijn de wortel van Isaï, en Die opstaat, om over de heidenen te heersen, op Hem zullen de heidenen hopen. "Moge de God nu van de hoop u vervullen met alle blijdschap en vrede in het geloven, opdat gij overvloedig moogt zijn in de hoop, door de kracht van de Heilige Geest. "Doch, mijn broeders, ook ikzelf ben verzekerd van u, dat gij ook zelf vol zijt van goedheid, vervuld met alle kennis, machtig om ook elkaar te vermanen. "Maar ik heb u ten dele wat vrijmoedig geschreven, broeders, als om u weer te herinneren, om de genade die mij door God gegeven is, "dat ik een dienaar van Jezus Christus zou zijn onder de heidenen, om het evangelie van God te bedienen, opdat de offerande van de heidenen aangenaam wordt, geheiligd door de Heilige Geest."  Rom.15:8-16

      DE BEDIENING VAN CHRISTUS AAN

IS­RAEL EN DE BEDIENING VAN PAULUS AAN DE HEIDENEN

Wij zijn nu gekomen tot een zeer belangrijke passage in de Brief aan de Romeinen, een passage waarin Paulus, door goddelijke inspiratie, onze Here Jezus Christus "een dienaar van de Besnijdenis [de Jood]"  noemt (V.8), en zichzelf "de dienaar van Jezus Christus onder de heidenen"[i] (V.16).

Er dient op te worden gelet, dat Paulus hier verklaart dat "Jezus Christus een dienaar der besnijdenis WAS" (V.8). Dit plaatst niet alleen de vermelde bediening in het verleden, maar geeft ook aan dat er een verandering heeft plaats gehad. Toen onze Here op aarde was, verklaarde Hijzelf dat Hij alleen gezonden was "tot de verloren schapen van het huis Israel" (Matt. 15:­24), en toen Hij eerder Zijn twaalf apostelen uitzond, beval Hij hen: "Gij zult niet heengaan op de weg der heidenen...Maar gaat veel meer heen tot de verloren schapen van het huis van Israel" (Matt.10:5,6). Het was pas na Zijn hemelvaart, inderdaad na Pinksteren dat Hij een andere apostel verwekte, Paulus, om naar de heidenen te gaan.

Daarnaast dient te worden opgemerkt dat onze Here tot Israel werd gezonden "voor de waarheid Gods", d.i., om Zijn waarachtigheid te tonen, "volgens de beloften gedaan aan de vaderen."

Toen onze Here op aarde was zei Hij geen enkel woord over het tegenwoordige "samengestelde Lichaam", of van de "ene doop", of over "geen verschil" tussen Joden en heidenen, of over een hemelse roeping en positie, of over redding door genade los van religie of werken. Dit was alles deel van het grote "geheimenis" of de verborgenheid, later geopenbaard aan en door Paulus.

Gedurende Zijn aardse bediening bevestigde onze Here van het begin tot het einde "de beloften, gedaan aan de vaderen." Dit was Zijn roeping als Israel's Messias:

_________

1*\ Hier dient iets gezegd te worden ten aanzien van de term heidenen. Het Hebreeuwse goy en het Griekse ethnos zijn de "Oud Testamentische" en de "Nieuw Testamenti­sche" woorden die meestal worden weergegeven met heiden in de Oude Vertaling, bij beiden echter met de bete­kenis van, volk. Ten­minste acht keren echter wordt in het "Oude Testament", en verschillende malen in het "Nieuwe", Israel zelf zo genoemd. Wellicht is echter het belangrijkste feit te erkennen, dat speciaal in het "Nieuwe Testament", het woord "heidenen" meestal gebruikt wordt voor nietIsraelitische mensen als zodanig, om hen te onderscheiden van Israel als degenen die niet de verbon­den, de Wet, de besnijdenis, en de ere­dienst, etc. bezaten. Wij geloven daarom dat over het algemeen aan heiden, de gebruikelijke Staten-Vertaling voor goy en ethnos, de voorkeur dient te worden gegeven.

Toen Hij werd geboren in Bethlehem

(Matt.2:4-6),

Toen Hij werd opgenomen in Egypte (Matt.2:15),

Toen Hij werd opgevoed in Nazareth (Matt.2:23),

Toen Hij het goede nieuws predikte en de zieken genas (Luk.4:17-21),

Toen Hij stierf aan het kruis (1 Cor.15:3),

Toen Hij werd begraven (1 Cor.15:4),

Toen Hij opstond uit de dood (1 Cor.15:4),

Toen Hij ten hemel voer (Hand.2:34-36),

Toen Hij de Heilige Geest zond op Pink­steren (Luk.24:49);

In dit alles, van Zijn geboorte in Bethlehem tot aan het zenden van de Heilige Geest op Pinkste­ren, voerde Hij Zijn door God-gegeven bediening uit, om "de beloften gedaan aan de vade­ren, te bevestigen".

Sommigen houden het ervoor dat de huidige bedeling begon op Pinksteren, of bij de opstanding, of aan het kruis, - of zelfs met Johannes de Doper, maar al dezen zijn in het licht van het bovenstaande volstrekt abuis. Ook Pinksteren betekende niet het begin van een nieuwe bedeling, eerder bevestigde het oude beloften gedaan aan Israel. Zij die ervan uit gaan dat de huidige bedeling der genade begon op Pinksteren of eerder, zien over het hoofd, dat in die tijd de twaalf apostelen[ii], net als hun Meester, doorgingen met "de beloften gedaan aan de vaderen te bevestigen", en niet redding door genade, door geloof in het volbrachte werk van Christus pre­dikten (Zie Hand.1:16,20-22; 2:14-21,29-31; 3:19-25; 4:11,25-28,etc.). Paulus vervolgt dan ook:

"En opdat de heidenen God vanwege de barmhartigheid zouden verheerlijken, zoals geschreven is..." (V.9). Let wel, "beloften" aan de vaderen, maar "barmhartig­heid" aan de heidenen (V.8,9).

_________

2*\Matthias werd terecht verkozen om de plaats van Judas in te nemen en werd toen "vervuld met de Heilige Geest" (Hand.1:24-2:4). Zie het commentaar van de auteur hier­over in "Het Boek Handelingen, beschouwd in het licht van de bedeling van Gods genade" Deel I, Uitg. Gena­de Bijbel Stichting Nieuwegein. Het was nadat de bediening van de twaalven werd afgewezen, dat God Paulus verwekte, die andere Apostel, om "het evange­lie van Gods genade" aan alle mensen te verkondigen.

Aan de heidenen werden geen beloften gedaan. Het was alleen vanwege "de beloften aan de vaderen gedaan", dat de heidenen barmhartigheid zouden vinden. Op die wijze, naar de oorspronkelijke belofte aan Abraham, zei God, "in u zullen alle geslachten van de aarde gezegend zijn" (Gen.12:3).

Dit was geen "mysterie", geen geheim, en hier valt Paulus' vasthoudendheid op als hij "telkens...en telkens weer" aanwijst dat deze zegen voor de heidenen door de profeten werd voorspeld:

"Zoals geschreven is...ik zal U belijden onder de heidenen. "En weer...Weest vrolijk, gij heidenen, met Zijn volk! "En weer: Looft de Here, al gij heidenen, en prijst Hem, al gij volken! "En weer...Er zal zijn de wortel van Isaï...op Hem zullen de heidenen hopen"      (V.9-12).

Zo was de bediening van onze Heere in overeenstemming met de belof­ten die voor Israël bestonden, zodat de heidenen God zouden verheer­lijken voor Zijn barmhartigheid. Dit is een beeld van het Duizendjarig Rijk. Onze Heere "bevestigde de beloften" gedaan aan Israël, en zij die zelf niet verblind waren herkenden Hem als hun langbelofte Mes­sias. Deze beloften zullen echter niet eerder vervuld worden, dan nadat Hij is teruggekeerd naar de aarde om te regeren. Dan, en alleen dan, zullen de heidenen "vrolijk zijn...met Zijn volk", Israël. Zoals ook Jes.60:3 zegt met betrekking tot Israëli's herrijzen: "...de heidenen zullen tot uw licht gaan, en koningen tot de glans, die u is opgegaan."

Het is jammer dat de New Scofield Reference Bible, die daarin andere vertalingen volgt, het woord "volk" in V.11 veranderd heeft in "volken" en ook de passage die wordt aangehaald (Ps.117:1) zo verandert dat daar "volken" gelezen wordt. In beide gevallen dient "volk" gelezen te worden, verwijzend naar het volk Israël, zoals in Rom.15:10 "Zijn volk" staat. Zie Hand.4:25-27 voor het onderscheid.

De heidenen, of wel de volkeren, verheugen zich zeer zeker vandaag niet met Zijn volk en zullen dat ook niet doen voordat Christus terugkomt om over Israëli en de wereld te regeren.

Maar nu komen we tot een vreemd en wonderlijk vers. "Moge de God nu van de hoop u vervul­len met alle blijdschap en vrede in het geloven, opdat gij overvloedig moogt zijn in de hoop, door de kracht van de Heilige Geest" (V.13).

Blijdschap en vrede in het geloven" - welk geloven? Geloven in de beloften die gedaan werden in Vers 9-12? In de eerste plaats werden deze niet gedaan tot de heidenen, en ten tweede werden zij nog niet vervuld. De Here Jezus had deze zeer zeker wel bevestigd, maar Israël had zowel Hem als daarmee de beloften verworpen.

Wat moest een geestelijk hongerende heiden nu doen? Ach, Paulus werpt hen op "de God van de hoop", die de beloften had gedaan waardoor Israel zou bewijzen een zegen voor de heidenen te zijn. Hij zou een weg vinden - Hij had de weg gevonden, lang verborgen gehouden om nu te worden geopenbaard. Als er een "flessehals" was omdat Israël weigerde om het kanaal van zegen te zijn voor de heidenen, zou Hij de "nek" bre­ken, en de zegen direct uit Zijn liefdehart naar de heidenen doen vloeien. En dit is nu precies wat Hij deed door de zegen tot de heidenen niet door de verrijzenis van Israël, maar door haar val te zenden, zoals we reeds zagen bij het bestu­deren van Rom.11:11-15. Zo redt Hij nu heide­nen, los van de verbonden, los van de profetie, los van Israël bemiddeling, uitsluitend door genade, op basis van het volbrachte werk van Christus op Golgotha.

Hiertoe verwekte Hij Paulus, de voornaamste der zondaars, gered door genade, door hem te belas­ten met "het prediken van het kruis", om te verkondigen "verzoe­ning door Zijn bloed, de vergeving der zonden naar de rijkdom Zijner genade" (Eph.1:7), verzoening aanbiedend aan zelfs Zijn bitterste vijanden (2 Cor.5:14-21).

Geen wonder dat Paulus hier schrijft tot deze heidenen die in zo'n schijnbaar onmogelijke positie zijn achtergelaten door Israël afwijzing van Christus: "Moge de God nu van de hoop u vervullen met alle blijdschap en vrede in geloven" (V.13).

En dan gaat de Apostel verder door aan te tonen hoe God het probleem uitwerkt (zoals wij dat nu weten - voordat het eens voltooid zal zijn!).

Maar waarom voegt de Apostel in deze context een paragraaf in over de "goedheid" en de "kennis" van zijn lezers en hun in staat zijn om "elkaar te vermanen" (V.14)? Wij geloven dat het "Maar" in V.15 uitleg geeft. Hij zegt, als het ware, "Dit slaat niet zo zeer op u, maar ik heb u iets te vertellen wat u klaarblijkelijk nog niet weet, of nog niet ten volle hebt gewaardeerd."

"Maar ik heb u ten dele wat vrijmoedig geschreven, broeders, als om u weer te herinneren, om de genade die mij door God gegeven is, "dat ik een dienaar van Jezus Christus zou zijn onder de heidenen..." (V.15,16).

Op het grote Jeruzalem convent hadden Petrus en de andere leiders van de Joodse gemeente de bijzondere genade die aan Paulus was geschon­ken als Apostel voor de heidenen (Gal.2:7,9) erkend. Inderdaad hadden Jakobus, Petrus en Johannes hem in een openbare, officiële overeenkomst de rechterhand gegeven, daarbij Paulus erkennende als de Apostel van God voor de heidenen, terwijl zij voortaan hun bediening zouden beperken tot "de Besnijdenis" (Gal.2:9). Hier trad de "grote opdracht" aan de twaalven om "heen te gaan in de gehele wereld", onder leiding van de Heilige Geest, terug voor de grotere aan Paulus gegeven (2 Cor.5:18,19). Hoe spijtig dat de meeste van onze grote theologen dit simpele feit nog niet zien, en dat velen dit zelfs tegenstaan!

De Apostel herinnert zijn lezers nu aan "de genade...mij door God gegeven, dat ik een dienaar van Jezus Christus zou zijn onder de heidenen" (Rom.15:15,16).

Zoals "Jezus Christus een dienaar van de Besnijdenis was", was Paulus, door genade, nu de aangewezen "dienaar van Jezus Christus onder de heidenen" en dit was een klaarblijkelijk feit (V.16-19).

"De offerande van de heidenen" aan God was op deze wijze zeer zeker niet de vervulling van profetie met betrekking tot de heidenen; het was eerder wat Paulus noemt "deze verborgenheid onder de heidenen" (Col.1:27) en niet alleen was deze "offerande...acceptabel, doordat zij door de Heilige Geest was geheiligd", maar God zegt dat Hij wilde, dat Zijn heiligen zouden weten "welke zijn de rijkdommen van de heerlijkheid van deze verborgenheid."

Hoe verdrie­tig dat de meeste leiders van het Christendom zelf, weinig notie of begrip hebben van deze grote waarheid, die zo kostbaar is in het hart van God en voor degenen van Zijn kinderen die hierin zijn ingeleid!

Voordat we dit gedeelte verlaten willen we nog teruggaan naar V.13, naar Paulus' zegening: "Moge de God nu van de hoop u vervullen met alle blijdschap en vrede in het geloven..." Als dit betrekking heeft op deze heidenen, die klaarblijkelijk in een volstrekt hopeloze positie waren door Israël verwerping van Christus, hoeveel temeer moet dit dan slaan op ons, die Zijn plan hebben gezien, zo prachtig ontvouwd voor hen in de opwekking van Paulus! Wanneer de situatie hopeloos schijnt, vertrouw dan in "de God der hoop" en Hij zal "u vervullen met alle blijdschap en vrede," en de oorzaak zijn, "dat gij overvloedig moogt zijn in de hoop, door de kracht van de Heilige Geest".

   HET APOSTOLISCH DOEL VAN PAULUS

"Zo heb ik dan roem in Christus Jezus in die dingen, die God aan­gaan. "Want ik zou niet durven iets te zeggen, dat Christus door mij niet gewerkt heeft, tot gehoorzaamheid van de heidenen, met woorden en werken. "Door kracht van tekenen en wonderen, en door de kracht van Gods Geest, zodat ik, van Jeruzalem af en rondom, tot Illyrikum toe, het evangelie van Christus vervuld heb. "En zeer begerig geweest ben om het evangelie te verkondigen, daar waar Christus nog niet genoemd was, opdat ik niet op het fundament van een ander zou bouwen. "Maar zoals geschreven is: Zij aan wie van Hem niet verkondigd was, die zullen het zien; en die het niet gehoord heb­ben, zullen het verstaan. "Daarom ben ik ook menigmaal verhinderd geweest tot u te komen. "Maar nu ik in deze streken geen plaats meer heb en sinds vele jaren groot verlan­gen heb om tot u te komen, "zal ik, wanneer ik naar Spanje reis, tot u komen; want ik hoop op de doorreis u te zien, en door u daarheen geleid te worden, als ik eerst van uw tegenwoordigheid enigermate verzadigd zal zijn."- Rom.15:17-24

"In die dingen, die God aangaan", had Paulus inderdaad veel om zich op te beroemen, "in [door, K.J.V.] Christus Jezus", zoals hij zegt in V.17. Wij mochten wensen dat wij allen genoeg enthousiast waren met de wonderen van "het geheimenis" om daarover te roemen! Moch­ten wij, net als Paulus, reden vinden om alleen te roemen in dat wat Christus op Golgotha vol­bracht! (Cf. Gal.6:14).

Let op de treffende uitspraak: "Ik zou niet dur­ven iets te zeggen, dat Christus door mij niet gewerkt heeft..." (V.18).

Het voorbeeld van Paulus hierin is een berisping voor de meeste van ons. Hoe trots zijn velen van ons om voordeel te accepteren voor dat wat niet helemaal door ons tot stand kwam, en dat wat God door ons gedaan heeft, te overdrijven! Het zou ons ernstig gebed moeten zijn om van deze zonde te worden bevrijd.

Als we echter Paulus' uitspraak nauwkeuriger bekijken, voelen we aan dat hij een bijzondere situatie op het oog had, die niet door hem was bewerkt. Hij was inderdaad gebruikt "om heidenen gehoorzaam te maken, met woorden en werken" (V.18). Vóór hem echter, waren de twaalf apostelen van het koninkrijk machtig gebruikt in Judea, en de gemeente daar was sterk vermenigvuldigd in aantal. Het was niet zijn verlangen om hun bediening in de schaduw te stellen. Zijn doel was eerder om de genade van God te verheerlijken door heidenen te redden ook zonder Israël bemiddeling of enige belofte daaromtrent tevoren gedaan.

Het was om deze bediening van Paulus autoriteit te schenken, dat God hem "machtige tekenen en wonderen" gaf en de duidelijke "kracht van de Geest van God" (V.19). Inderdaad waren de wonderen bij Paulus' bediening in de aanvang zodanig dat zij wijd en zijd erkend werden. Volgens het verslag in de Handelingen werden de tekenen door Petrus gewrocht meer dan overtroffen door die welke door Paulus verricht werden. Zo vermeldt Hand.19:11 dat "God ongewone krachten door de handen van Paulus deed". Als we de ruimte hadden zou het interessant zijn om de wonderen die Petrus persoonlijk deed te vergelijken met die welke Paulus deed en zien hoe geweldig machtig "de tekenen van een apostel" aan Paulus zijn verricht.

Wat te denken van deze Geest-bekrachtigde man, zo volledig gebruikt door God om het evangelie in wijde kringen te verkondigen van Jeruzalem tot Illyricum toe, ver in het noorden en westen, tot boven Macedonië. Wij weten uit Handelingen dat dit betrof Syrië, Cyprus, Galatië, Cilicië, Pisidië, Phrygia, Mysia, Griekenland, Macedonië en de vele bevolkte streken en verschillende grote steden daarin. In onze dagen van snel en comfortabel reizen is het moeilijk voor te stellen wat de Apostel heeft moeten verduren bij zijn onophoudelijk pogen om de heidenen te bereiken met "het evangelie van Gods genade". Wij weten dat hij in die tijd reeds meerdere geselingen en gevangenschappen, slagen, stenigingen en schipbreuken, vele soorten gevaren, vermoeidheden en pijn, honger en dorst, koude en naaktheid - en nog veel meer, geleden had (Zie 2 Cor.11:21-30). Wij Christengelovigen van vandaag, zouden God moeten smeken om net zo'n hart vol liefde als de Apostel Paulus dreef om dit alles te kun­nen doormaken.

Hij wil zeer zeker niet de indruk maken in V.20, dat het verkeerd zou zijn om Christus te prediken waar Hij reeds verkondigd was. Waarom zouden dan al die gemeenten zijn gegrondvest? Zeker verwachtte hij van zijn medewerkers dat zij zouden bouwen op de grondslag die hij gelegd had in Corinthe (1 Cor.3:10).

Behalve echter het fundament te leggen van plaatselijke gemeenten, had hij ook het fundament gelegd van de Gemeente van de huidige bedeling, zodat het zijn wens was om eerst zo veel als mogelijk was te bereiken in de geest van Jes.52:15 (V.21).

Dit alles was wat hem zo lang verhinderd had om naar Rome te gaan. "Maar nu", nadat hij deze streken had doorreisd, en hij "sinds vele jaren een groot verlangen had" om de heiligen in Rome te zien (V.23; cf.1:11), was hij van plan naar Spanje te gaan en op door­reis over Rome te gaan (V.24) om zich met hen een tijd in gemeen­schap te mogen verheugen.

Let op de woorden "van uw tegenwoordigheid enigermate verzadigd zal zijn" (V.24). Dat "enigermate" wijst erop dat hij zich verantwoor­delijk voelt om naar Spanje te gaan zonder al teveel uitstel, en toch tonen de volgende woorden, "verzadigd van uw tegenwoordigheid" aan, dat hij ongraag de Romeinse gelovigen verlaat! Wat een boek zouden we kunnen schrij­ven over Het Hart van de Apostel Paulus!

      DE ARME HEILIGEN TE JERUZALEM

"Maar nu reis ik naar Jeruzalem ten dienste van de heiligen; "Want die van Macedonië en Achaje hebben goed gedacht een blijk van gemeenschap te doen aan de armen onder de heiligen die te Jeruzalem zijn. "Want wij hebben het goed gedacht, ook zijn zij hun schuldenaars; want indien de heidenen aan hun geestelijke goederen deel hebben gekregen, dan zijn zij ook schuldig hen van stoffelijke goederen te dienen. "Als ik dan dit volbracht, en hun deze vrucht verzegeld zal hebben, dan zal ik door uw stad naar Spanje gaan. "En ik weet, dat als ik tot u kom, ik met volle zegen van het evangelie van Christus komen zal. "En ik bid u, broeders, door onze Here Jezus Christus en door de liefde van de Geest, dat gij met mij strijdt in de gebeden tot God voor mij. "Opdat ik mag bevrijd worden van de ongehoorzamen in Judea, en dat deze dienst van mij, die ik aan Jeruzalem doe, voor de heiligen aangenaam mag zijn. "Opdat ik met blijdschap, door de wil van God, tot u mag komen, en met u verkwikt worden. "En de God van de vrede zij met u allen. Amen."  Rom.15:25-33

"De armen onder de heiligen [arme heiligen K.J.V.] die te Jeruzalem zijn"! Dit is vreemd vergeleken met de grote voorspoed waarin deze heiligen zich verheugden na Pinksteren. Over die tijd lezen we, "Er was ook niemand onder hen die gebrek had" (Hand.4:34); geen enkele arme was onder hen. Wat was er gebeurd dat Paulus nu moest gaan en daar de "arme heiligen" van dienst moest zijn, en dat inderdaad de veraf gelegen heidengemeenten collectes afstonden voor hen?

Het is belangrijk dat we hier de achtergrond van deze situatie in aan­merking nemen, zodat we een beeld krijgen in duidelijk perspectief.

Toen onze Here op aarde was, heeft Hij Zijn discipelen geleerd "niet bezorgd te zijn" voor hun eten of kleding (Luk.12:22-24). Zijn aanwijzingen waren: "Maar zoekt het Koninkrijk van God, en al deze dingen zullen u toegeworpen worden." en verzekert hen, "Vreest niet, gij klein kuddeke! want het is het welbehagen van uw Vader, u het koninkrijk te geven (V.31,32).