De Bijbel 

 is Gods Woord

Uw woord is een lamp voor mijn voet, en een licht voor mijn pad.

Psalmen 119:105

LEER DER BEDELINGEN

"Welker dienaar ik geworden ben, naar de bedeling van God, die mij gegeven is aan u, om te vervullen het Woord Gods; namelijk de verborgen­heid, die verborgen geweest is van alle eeuwen en van alle geslachten, maar nu geopenbaard is aan Zijn heiligen."

                                                                         - Col.1:2­5,26

-------------------------------------

Er is onlangs een interessante discussie geweest over het onderwerp leer der bedelingen. John H.Gerstner in zijn boek Verkeerd Snijden van het Woord der Waarheid brengt daarin voor een groot deel bedelingenleer in discrediet, op basis dat het meer een recent verschijnsel is. Omdat Ver­bonds- the­ologie, waarvan hij een bekwaam verdediger is, terug kan worden geleid tot ongeveer de 2e eeuw, is in zijn denken duidelijk dat dit de meest betrouw­bare methode is om de Schriften te interpreteren. Wij geloven dat zo'n redene­ring, op zijn minst gezegd, onbetrouwbaar is.  

Men behoeft slechts de geschriften van de Kerkvaders te lezen om te ontdekken dat zij allen verschrikkelijk verward waren. Dit moet ons niet ver­bazen wanneer wij ons herinneren dat zij zich afkeer­den van het apostelschap en de boodschap van Paulus (2 Tim.1:15).

Omdat de Kerkgeschiedenis soms een onbetrouw­bare gids blijkt, is iemand wijs als hij vraagt: "Wat zeggen de Schriften? Het ontgaat Dr.Gers­tner, in zijn haast om het traditionele zicht van Verbondstheologie te verdedigen, te zien dat de Schriften zelf het systeem van interpret­atie, hetwelk bedelin­genleer gemoemd wordt, voortzetten. Het Woord van God verstaan naar de bedelingen is verreweg de meest logische manier om  zeker te zijn van de eeuwige raads- besluiten van God. Dit staat toe de Schriften letterlijk te interprete­ren, tenzij de contekst anders vereist. Het kan echter soms nodig zijn om bepaalde Schrift­ged­eelten te vergeestelijken teneinde tot zuiver begrip ervan te komen.

ONDERSCHEID TUSSEN EEUWEN EN BEDELINGEN

"En deze dingen alle zijn hunlieden overkomen tot voorbeelden; en zijn beschreven tot waarschuwing van ons, op dewelken de einden der eeuwen gekomen zijn" (1 Cor.10:11).

Volgens deze passage zijn er zekere zaken vermeld in het Oude Tes­tament die bedoeld waren om een ernstige waarschuwing te zijn zowel voor hen die aan het slot van de Joodse tijd leefden, als voor degenen aan de aan­vang van de tegenwoordige tijd. Hier scheidt Paulus in één veeg twee tijden

vaneen. De term eeuw (GR.AION) dient te worden begrepen als "...een periode van onbestemde duur of tijd, gezien in relatie met wat in die periode plaats vindt". Met andere woorden, een eeuw is een tijdsperiode met zowel een begin als een eind, zoals het bovenvermelde Schriftgedeelte duidelijk leert.

 Wanneer de delingen van de tijden worden aangeven, hebben bedelingen-mensen de neiging om de taart ietwat verschillend te verdelen, afhankelijk van hun theologische overtuiging. Wij zouden het aldus willen voorstellen:

 1. De Tijd van Vrijheid (Gen.1-3).

 2. De Tijd van de Volkeren (Gen.4-11).

 3. De Tijd van het Joodse Volk (Gen.12-Hand.8).

  4. De tegenwoordige Boze Tijd (Hand.9-Hebr.13 cf.Gal.1:4).

 5. De Tijd van het Koninkrijk (Jak.1-Openb.20 cf. Matt.24:3,14).

 6. De toekomstige Eeuwen (Eph.2:7 cf. Openb.21,22).

 "Indien gij maar gehoord hebt van de bedeling der genade Gods, die mij gegeven is aan u; Dat Hij mij door OPENBARING heeft bekend gemaakt deze Verborgenheid (Geheimenis)..." (Eph.3:2,3).

 Binnen de structuur van de eeuwen heeft God Zijn wil gemanifesteerd in wat gewoonlijk bekend is als bedelingen. Een bedeling moet nooit beschouwd worden als een tijdsperiode, integendeel, toch is het correct te zeggen dat zij  tijd vordert. Het woord betekent eenvoudig, "...een wijze van handelen, een indeling of administratie van zaken". De enige hoop die de mensheid ooit had om de wil van God te kennen, was door directe openbaringen. Deze openbarin­gen werden gegeven of toebedeeld aan heilige Godsmannen die geleid werden door de Geest. Omdat de attributen van God immutabel (onveranderlijk) zijn, verandert God soms Zijn handelen met mensen zoals we dadelijk zullen zien.

 Ongelukkigerwijs is er ook onenigheid onder bedelingenmensen over hoeveel sneden in de bedelingentaart moeten worden gemaakt. Sommigen geloven dat er slechts drie uitgangspunten zijn, die onderverdeeld dienen te worden naar: Vader, Zoon en Heilige Geest. Dit is een interessante aanname, maar mist Schriftuurlijke ondersteuning. Als we naar het andere eind van het spectrum gaan, ontmoeten we hen die leren dat er wel twaalf bedelin­gen zijn. Men moet echter wel keihard zijn om dit te verdedigen. Zeven bedelin­gen is wellicht het meest verbreide zicht, dat door de meeste Bijbelleraren wordt aangehouden. Terwijl wij geen hoofdbezwaren tegen deze visie hebben, schijnt zij toch het begrip tijd, zoals wij dat kennen, met het begrip eeuwigheid. Om te helpen het onderscheid op te klaren, nemen wij de positie in dat er acht bedelingen zijn:

 1. Bedeling van Onschuld (Gen.1:27,28).

 2. Bedeling van Geweten (Gen.3:7 cf. Rom.2:14,15).

 3. Bedeling van Menselijk Bestuur (Gen.9:1-7).

  4. Bedeling van Belofte (Gen.12:1-3; 13:14-17).

 5. Bedeling van de Wet (Ex.19,20).

 6. Bedeling van Genade (Eph.3:1-6).

 7. Bedeling van Goddelijk Bestuur (Ps.2:1-12; Openb.11:15-19;  Openb.­20).

 8. Bedeling van de Volheid der Tijden (Eph.1:10).

Het is interessant dat elke bedeling begint met een proefperiode die dient als een tijd van toetsing. Zo heeft de loop van elke bedeling eenzelfde patroon als basis: De beschikking van Gods wil; de verantwoordelijkheid van de mens; het falen van de mens; en Gods oordeel.