De Bijbel 

 is Gods Woord

Uw woord is een lamp voor mijn voet, en een licht voor mijn pad.

Psalmen 119:105

H O O F D S T U K  11

 ֹֹEEN GELOOF        "Er is...Eיn Here, ייn geloof, ייn doop."  - Eph.4:5

Geloof is een goddelijk principe dat alle grenzen van bedelingen te boven gaat. In de gedachten van sommigen is geloof dikwijls begrensd door verwach­ting van dingen die nog niet gekomen zijn. Dit is inderdaad een van de dimen­sies van geloof, maar er is nog een dimensie die de auteur van de Hebreeכnbrief noemt, "vaste grond". "Het geloof nu is een vaste grond der dingen die men hoopt, en een bewijs der zaken, die men niet ziet." Hier betekent vaste grond eenvoudig dat ons geloof uitgaat van iets tastbaars. Bijvoorbeeld is ons geloof in eeuwig leven niet gebaseerd op wishful thinking [wensdromen] maar eerder op het levende Woord van God. Verder moeten wij nooit het getuigenis van de Schrift uit het oog verliezen, dat God niet liegen kan (Titus 1:2). Dit vindt daarin bevestiging, dat elke belofte die het Lichaam van Christus bezit, ten volle zal worden gerealiseerd op Gods vastgestelde tijd.

Gewoonlijk hebben wij de neiging om geloof te verbinden met redding, en dat is terecht zo. Maar de Heilige Geest kent ook nog een andere uitdruk­king, die dikwijls door de Apostel Paulus wordt gebruikt. Hier in Eph.4:5. bijvoorbeeld, verklaart de Apostel dat er maar ייn geloof is in deze bedeling van Genade. Eigenlijk is dit een verwijzing naar de leerstellingen van genade die uitsluitend aan Paulus werden toevertrouwd om onder de heidenen te worden gebracht. Andere titels die dikwijls gebruikt worden in zijn brieven om deze waarheden te benadrukken, zijn uitdrukkingen zoals, het geloof en mijn evangelie. Ter bepaling van onze gedachten omtrent onze door God-gegeven Boodschap van Verzoening, hebben wij ons in de eerste plaats laten leiden door deze vaststaande nieuwe open­baring.

                                          DE BEDIENING DER VERZOENING

"En al deze dingen zijn uit God, Die ons met Zichzelven verzoend heeft door Jezus Christus, en ons de bediening der verzoening gegeven heeft" (2 Cor.5:18).

Verzoening is een term die overal door de samenstelling van onze levens heen, verweven is. Diegenen onder ons die een bankrekening hebben, weten hoe belangrijk het is om aan het eind van elke maand onze afrekeningen te vergelijken met de bankopgave. Of ook hebben misschien twee nauwe vrienden een dispuut met elkaar gehad en reeds jaren niet met elkaar gesproken. Onver- wachts ontmoeten zij op een dag elkaar en beginnen te praten, en verzoenen hun geschillen. Zo heeft dan verzoenen het idee van verandering in een staat van vijandschap naar vriendschap, of samenbrengen.

Eיn van de grote Paulinische waarheden die uit de pen van de apostel vloeien is, "God was in Christus de wereld met Zichzelf verzoenende" (2. Cor.5:19). Uiteraard sluit dit in, dat de wereld vervreemd was van het bestaan van een heilig en rechtvaardig God. Als we de Schriften onderzoeken leren we dat er twee vormen van deze vervreemding waren, die het nodig maakten dat de mensheid met God verzoend zou worden. De eerste vorm van vervreemding brengt ons terug naar het eerste begin van de reis van de mens door de tijd.

"Omdat zij, God kennende, Hem als God niet hebben verheerlijkt of gedankt; maar zijn verijdeld geworden in hun overleggingen en hun onverstandig hart is verduisterd geworden" (Rom.1:21).

Gedurende de eerste 2500 jaren van de menselijke geschiedenis, maakte God Zichzelf aan de heidenwereld bekend door Godsmannen zoals Abel, Henoch, Methuselah en Noach. Opdat er geen twijfel zou zijn omtrent Zijn excistentie vanwege het ontbreken van geschreven openbaring, maakte God Zijn wil bekend door tekenen en wonderen aan de hemelen (Ps.19:1-4). De reactie van de heidenen op de dingen Gods was allesbehalve gunstig. Hun afkeer van de Hemelse Heilige culmineerde in de bouw van de Toren van Babel, die daar voor altijd staat als een monument van de menselijke boosheid. Paulus zegt van deze dagen, "...Omdat zij, God KENNENDE, Hem als God niet hebben verheerlijkt of gedankt".

Kon de mens zo primitief zijn dat hij niet kon begrijpen wat hem was toebedeeld? Een korte studie van oude beschavingen zullen dit argument snel ontzenuwen. Neem de pyramides die langs de Nijl gebouwd zijn, waarover de intellectuelen van vandaag nog steeds zich verbazen. Zij demonstreren dat de Egyptenaren bijzondere kennis hadden van zowel geometrie als astronomie. Ons wordt verteld dat deze koningstomben met zo'n precisie gebouwd werden, dat de temperatuur midden in elke tombe constant 60÷ bleef, zelfs in de hitte van de middag.

"Zich uitgevende voor wijzen, zijn zij dwaas geworden" en keerden zich af in ongeloof. God trok dan ook Zijn zegen terug en liet de wereld in een staat van vervreemding. In Rom.1:24,26,28 staat dat er drie maatregelen ten opzichte van de heidenen genomen werden, die resulteerden in een hopeloze conditie:

"Daarom heeft God hen ook overgegeven in de begeerlijkheden hunner harten tot onreinigheid...""Daarom heeft God hen overgegeven tot oneerlijke bewegingen..."

"...zo heeft God hen overgegeven in een verkeerde zin, om te doen dingen, die niet betamen".

Het tweede toneel van vervreemding kwam met Gods uitverkoren volk Israel. Uit de as van Babel verwekte God Abraham, die een vader werd van een nieuw volk. Toen maakte God Zichzelf gedurende 1500 jaren bekend door de profeten die Zijn wil bekend maakten in bladzijden van de Oud Testamentische canon. "Welk is dan het voordeel van de Jood?" zegt Paulus, "Vele in alle manier; want dit wel het eerste, dat hun de Woorden Gods zijn toebetrouwd."

De hoop van de wereld werd in Israel geïnvesteerd, maar trots ver­hinderde haar het licht van de wereld te zijn waartoe God haar had bestemd. De uitkomst was catastrofaal, want zij zocht haar eigen gerechtigheid te vestigen, gescheiden van God.  Het uitverkoren volk ontkende openlijk de profeten, wezen de Messias af en vermoordden Stefanus, die haar opriep tot bekering. Ja, zij rebelleerde ook tegen God en keerde zich af van Zijn gerechtigheid. Daardoor zette God haar terzijde in ongeloof, als een onbruikbaar meubelstuk (Rom.11:7-12,15,30).

U kunt ervan verzekerd zijn dat er geen grotere crisis is in het verleden, heden of toekomst, dan dat uur waarop de hele wereld van God vervreemd werd. De mensheid wandelde doelloos in duisternis, onbewust dat de volgende stap de eeuwige toorn van God zou zijn in de Poel des Vuurs. Maar God had terwille van de wereld iets wonderlijks gedaan. Hij heeft een terugkeer mogelijk gemaakt die wij de weg der verzoening zullen noemen. Zoals de wereld haar weg naar beneden gaat, zijn er aan de rechter- en de linkerkant uitgangen. De uitgang naar links leidt tot eeuwige verdoemenis, terwijl de uitgang naar rechts leidt tot Christus en eeuwig leven. De weg der verzoening kan niemand redden; zij leidt de zondaar echter wel op het pad der redding, welke is in Christus Jezus.

Voor hen die weg-ebben naar een Christusloze eeuwigheid zijn er slechts enkele mogelijkheden overgebleven om Christus te vertrouwen voordat het einde van de weg er zijn zal! "Geloof in de Here Jezus Christus en gij zult zalig [gered] zijn".

TOEREKENING

"Want God was in Christus de wereld met Zichzelf verzoenende, hun zonden hun niet toerekenende..." (2 Cor.5:19).

God heeft al Zijn vijanden de weg gewezen van verzoening, opdat zij allen een mogelijkheid zouden hebben om gered te worden van hun zonden. Hij heeft zelfs een barriטre verwijderd om hen te helpen op hun reis. Gedurende de huidige bedeling van Genade rekent God de overtredingen van Zijn vijanden hun  niet toe. Dit is een verborgen zegen, waar zonde vandaag zo heel gewoon is. Als het bovenstaande niet het geval zou zijn, zouden de meesten in gevaar zijn van spoedige vergelding door God voordat het evangelie aan hen was toe­gekomen.

Van tijd tot tijd heeft God onder de Wet de zonde aan Zijn tegenstanders  toegerekend als een ernstige waarschuwing voor Zijn onbehagen. Toen de kinderen van Israel de zonde van afgoderij bedreven en het gouden kalf

aanbaden, vielen er drieduizend door de scherpte van het zwaard (Ex.32: 27,28­). Mirjam werd geslagen met melaatsheid voor de ogen van haar broeder Aaron wegens murmureren tegen Mozes (Num.12:1-10). Daar waren ook Nadab en Abihu, die vreemd vuur offerden op Gods altaar en zelf door vuur werden verteerd wegens ongehoorzaamheid aan het Woord van God (Lev. 10: 1-3­). De zonde van Achan die de gouden wig had achtergehouden eindigde met zijn dood door steniging (Joz.7:25,26).

Wij zouden eraan kunnen toevoegen dat Gods verzoeningsoffer mede een herroepelijke clausule bevatte voor wat betreft de zonde van Zijn vijanden. Zo te zeggen, als de gelovige Zijn grootmoedig aanbod van verzoening en de daaraan verbonden redding afwijst, blijven hun zonden in bewaring tot de dag van gericht. Op die dag zal God iedereen doen naar zijn daden (Rom.2:5,6).

Zoals we hebben gezien is vervreemding tweezijdig; toen de mens God zijn rug toekeerde had dit tot gevolg dat God Zijn zegen introk, eerst van de heidenen, daarna van het volk Israel. Op dezelfde manier is verzoening twee­- zijdig maar tegengesteld. God nam genadig het initiatief om te voorzien in een uitweg door verzoening, maar de zondaar moet zijn menselijke verantwoor­delijkheid uitoefenen om de verzoening compleet te maken. Dit wordt volbracht door het vertrouwen stellen in Christus, Die is de Weg, de Waarheid en het Leven. Op deze wijze gaat inderdaad de verzoening op in redding.

                                         AMBASSADEURS VOOR CHRISTUS

"Zo zijn wij dan gezanten van Christus wege, alsof God door ons bade; wij bidden van Christus' wege: laat u met God verzoenen" (2 Cor.5:20).

Zo'n heerlijke boodschap als verzoening moet, het koste wat het kost, met spoed tot de ongeredde massa's gebracht worden. Dit is precies wat God deed toen Hij ons opdracht gaf als ambassadeurs voor Christus. Ik las enige tijd geleden dat in het Romeinse Rijk twee soorten provincies waren - sena­- toriale en imperiale. De senatoriale provincies waren voor het grootste deel vredelievend en veroorzaakten Rome geen problemen. Dit kon van de imperiale niet gezegd worden, want die waren gevaarlijk en rebelleerden dikwijls tegen het keizerrijk. Naar deze imperiale provincies zond Rome ambassadeurs om te helpen de spanning terug te voeren en de bedoelingen van de keizer bekend te maken. Zij waren zo de eerste diplomaten in de ware zin van het woord.

In de huidige boze tijd waarin wij leven is de wereld een imperiale provincie geworden die niets dan verachting voor God heeft. Temidden van dit tumult heeft God Zijn ambassadeurs gezonden om aan de moede krijgslieden van de rebellie der wereld amnesty aan te bieden.

Welk een eer zou het zijn, om door de Nederlandse Regering te worden gekozen om als ambassadeur in een vreemd land het eigen land te dienen.

Iedere ambassadeur blijkt drie uitnemende eigenschappen te bezitten. Ten eerste, zien zij er altijd presentabel uit. Ten tweede, zijn zij verwaardigd. En tenslotte zijn zij goed op de hoogte van de bedoeling van de hoogste gezagheb­ber. Als dit waar is bij de mensen, hoeveel temeer als wij Christus gedurende Zijn afwezigheid vertegenwoordigen. Velen in de wereld zijn traag in het luisteren en hebben daarom nodig om opnieuw te horen dat God hen liefheeft en hen verzoend heeft met Zichzelf. Niet zoals de Grote Opdracht die aan Israel gegeven werd, betreft onze boodschap geen volkeren, maar personen binnen de volken. Begin ermee om het woord der verzoening aan uw geliefden toe te vertrouwen en denk er aan dat het missieveld zich evengoed uitstrekt tot in de vreemde landen.

Wat is er gebeurd met de missie-ijver die in Amerika is ontstaan? Het schijnt dat de vuren zijn uitgedoofd met uitzondering van enkele flikkerende kooltjes die nog gloeien. Bidt dat God een vuur in onze harten zal ontsteken voor verloren zielen in andere landen. Vergun mij te zeggen dat onze Genade-Boodschappers veel teveel worstelen met magere salarissen die misschien wel onder de armoedegrens van ons vaderland liggen. Zij hebben hun familie en vrienden verlaten en de veiligheid van hun thuislanden, om Christus te prediken aan hen die minder gefortuneerd zijn dan wijzelf. Het minste wat wij kunnen doen is hen te bemoedigen met onze financiële ondersteuning en gebed zonder ophouden voor hun noden.

            Ik denk dat de polaire ijskappen eerder zullen smelten, voordat de kerk­denominaties van Noord-Amerika te hulp zullen komen, om redenen die duidelijk zijn. Wij moeten om wille van hen terzake komen, voordat de deuren van derde wereldlanden volledig gesloten zullen zijn. Terwijl ik dit schrijf roepen enkele zendinggenootschappen hun zendelingen in bepaalde landen terug vanwege bedreigingen met de dood door Moslims van hen die het goede nieuws van Jezus Christus verkondigen.

Een hercules-taak ligt vףףr ons om het woord der verzoening te vespreiden. En moge het altijd zo zijn, dat "...als ייn stierf voor allen, dan stierven zij allen". Kan er waarachtig gezegd worden, dat allen die uit een vrouw geboren zijn, in zonde geboren zijn en daarom geestelijk dood? Daarom, zo zegt de Apostel, stierf Christus  voor allen, zonder uitzondering (2 Cor.5:14,15). Ja, Christus stierf voor U! "Nu is het de welaangename tijd, ziet NU IS HET DE DAG DER ZALIGHEID".

Hoevelen denkt u dat er in de laatste 24 uren gestor­ven zijn over het rond der aarde? Morgen klopt misschien de dood u op de schouder en zegt "Uw uur is gekomen". Tijd is van essentiele betekenis; om Gods wonderbare aanbod van verzoening te ontvangen dient u eenvoudig te geloven dat Christus stierf voor uw zonden persoonlijk, en verrees op de derde dag voor uw rechtvaardiging. Doe het vandaag, de eeuwigheid wacht op u.