I N L E I D I N G
DE BEKERING VAN SAULUS VAN TARSEN
Er is een gebeurtenis in de geschiedenis die
klaarblijkelijk in belangrijkheid, direkt na de dood en de opstanding van
Christus komt, namelijk de bekering en opdracht van Saulus van Tarsen, later
bekend als Paulus de Apostel. En toch is dit grote evenement door de
historici nimmer onderkend, of door een viering of feestdag ooit in herinnering
gebracht.
Bovendien is de betekenis van Paulus' plaats in de
geschiedenis en in Gods plan, geheel uit het zicht van de kerken verloren
gegaan. Als resultaat hiervan wordt hij, zelfs door Christen-gelovigen, slechts
als "een apostel" beschouwd, samen met de twaalven. Niettemin werd hij
verkozen, geheel los van de twaalven, ver van Jeruzalem, uit een heidense
streek. Ook was hij geen volgeling van Christus zoals zij geweest waren (Matt.19:28);
eerder was hij het die, vlak voor zijn bekering,
"nog dreiging en moord blies tegen de discipelen van de Here"
(Hand.9:1). En bij zijn bekering, werd hij onmiddelijk aangewezen als
apostel (Hand.26:16,17;cf.20:24).
De bekering van Paulus wordt vollediger en meerdere malen
beschreven dan welke andere bekering, en inderdaad meer dan enig andere
persoonlijke ervaring, uitgezonderd de kruisiging en opstanding van Christus. De
voornaamste delen van drie verschillende hoofdstukken in Handelingen zijn in
beslag genomen met dit verslag, en het vormt een hoofdonderwerp van twee
van Paulus' vijf opgetekende verhandelingen. Zo bewust is de apostel zelf van
het belang van zijn bekering in verband met het evangelie van God's genade, dat
hij telkens weer in zijn brieven ernaar verwijst.
Van Paulus leren we wat de Here Jezus Christus
op Golgotha volbracht, want Paulus was zelf, zoals hij getuigt, de grootste
der zondaren, gered door de oneindige genade van God (1Tim.13-16), genade die
slechts rechtvaardig kon worden verleend "door de verzoening welke is in
Christus Jezus" (Rom.3:24).
De redenering dat Paulus' oprechtheid bij zijn tegenstand
van Christus, enig excuus zou zijn voor zijn moorden en lastering, is ongegrond,
want zo neemt "wat ge oprecht gelooft" de plaats in van wat God in
Zijn Woord heeft gezegd, en de mens is niet langer verantwoordelijk om de
geopenbaarde wil van God te gehoorzamen. Wij oogsten de vruchten van deze
Goddeloze filosofie elke dag om ons heen
Maar het vreemde feit is, dat sommigen die deze filosofie
verafschuwen, een uitzondering menen te mogen maken in het geval van Saulus van
Tarsen. Bij een poging om te bewijzen dat hij niet de grootste der
zondaars was, wijzen zij op zijn oprechtheid en maken van hem tenslotte nog een
goed mens ook! En dat terwijl zij weten dat God openlijk, zelfs de beste daden
van de afwijzers van Christus, verwerpt.
Het is een feit, dat Paulus kon en moest hebben
geweten dat Jezus de Christus was, maar hij dat niet wilde weten. Hij had
zichzelf bedrogen, door te denken dat hij "vele dingen moest doen in
tegenstelling tot de naam van Jezus van Nazareth."
De diepe haat van Saul tegen Christus had hem een hoge
positie bezorgd in Israel. Zo dat hij "de Gemeente van God vervolgde en
verwoestte" en "in het Jodendom toenam boven velen van zijn
leeftijdgenoten" (Gal.1:13,14).
In het licht van dit alles moet God een zeer speciaal doel
gehad hebben om hem te redden. Dit is het waar het in dit boek werkelijk om
gaat. Het is geschreven om aan te tonen, uit de Schriften, dat God Paulus
opwekte om beiden, een heraut te zijn, en het levende bewijs van Zijn genade aan
een verdoemde wereld.
|
