Pag.13:    "Petrus was compleet in de war."

1.            De elf apostelen en de discipelen, na de hemelvaart van Christus, "allen volhardden eendrachtig in het bidden en smeken". (Hand.1:14).

2.            Het was "in die dagen" van voortdurend ernstig gebed, dat Petrus opstond om zich te richten, niet alleen tot de andere apostelen, maar tot "omtrent honderd en twintig" discipelen (Hand.1:15).

3.            Petrus zijn toehoorders eraan herinnerde, dat "de Heilige Geest, bij monde van David" had gezegd betreffende Judas: "Zijn woning worde woest...En: Een ander neme zijn opzienersambt" (Hand.1:16,20;cf.Ps.109:8).

4.            Onze Here had beloofd dat de apostelen, als een lichaam van twaalf mannen, zouden zitten op twaalf tronen in Zijn koninkrijk.

5.            De vestiging van het koninkrijk weldra zou worden aangeboden, en dat er twaalf mannen klaar moesten staan om plaats te nemen, op de twaalf tronen, met Christus (Hand.3:19-21).

6.            Aan de apostelen officieel gezag was gegeven om te handelen tijdens Christus' afwezigheid (Matt.18:18,19).

7.            Alle kandidaten voor Judas' plaats, mannen moesten zijn die "al de tijd" in het gevolg van Christus en de twaalven waren geweest, gedurende Christus' bediening op aarde, van de eerste dag van Zijn bediening, tot de laatste (Hand.1:21,22). Dit werd gebaseerd op de woorden van de belofte van onze Here: "gij die Mij gevolgd zijt" (Matt.19:28) en "Gij die met Mij gebleven zijt Luk.22:28,29). En is het niet te betwijfelen dat er meer dan twee waren die aldus werden gekwalificeerd?

8.            Zelfs de twee die aldus gekwalificeerd waren, werden tot de Here geleid, in gebed (Hand.1:24).

9.            De eindbeslissing werd volkomen aan de Here gelaten, door het lot te werpen (Hand.1:24).

10.          "Het lot viel op Matthias...hij werd tot de elf apostelen gerekend...en zij werden allen vervuld met de Heilige Geest" (Hand.1:26;2:4).

    WAARHEID GEWELD AANGEDAAN

Onze broeder veroordeelde de elven voor hun aanwijzing van Matthias, op basis van de instrukties van onze Here in Hand.1:4, om te "wachten op de belofte van de Vader" i.c., de komst van de Heilige Geest. Zijn interpretatie van dit bevel echter wordt uitgedrukt in de volgende uitspraken, ook uit Brochure Nr.1 van zijn Studies in Handelingen (Iedere accentuering is de zijne): "De apostelen moesten in Jeruzalem "blijven", en NIETS DOEN, dan WACHTEN op de belofte van de Heilige Geest" (P.5).

  "...zij moesten WACHTEN. Zij mochten zich niet roeren (P.5).

"...de discipelen moesten op de Heilige Geest WACHTEN, om hen instrukties te geven voor het uitvoeren van het programma voor de Kerk" (P.12).

"Jezus zei, WACHT op de Heilige Geest om u te leiden" (P.17).

  In het licht van het Bijbels verslag echter, was Dr.X hier veraf van de basis. Onze Here zei niet tot de discipelen om "niets te doen dan te wachten", zelfs hun gezamenlijke gebeden zouden dan ongehoorzaamheid geweest zijn. Ook heeft Hij hen niet verteld dat zij "moesten wachten tot de Heilige Geest hen instrukties zou geven", nog minder "om hen instrukties te geven voor het uitvoeren van het programma voor de Kerk". Dit alles werd door onze broeder aan het heilig Verslag toegevoegd. Om te onderzoeken wat deze passage te zeggen heeft, keren we terug naar Hand.1:4. "En toen Hij met hen vergaderd was, beval Hij hun dat zij van Jeruzalem niet scheiden zouden, maar verwachten de belofte van de Vader..." Dit stemt overeen met het verslag in Luk.24:49, waar onze Here zei: "...maar blijft gij in de stad Jeruzalem, totdat gij aangedaan zijt met kracht uit de hoogte".

 Dit is duidelijk genoeg. De elven moesten wachten op de komst van de Heilige Geest voordat zij uit Jeruzalem vertrokken. Dit is heel wat anders, dan wachten en niets doen, een gedachte door Dr.X in deze passage ingevoegd, in zijn besluit om Paulus een van de twaalven te maken, en aan het unieke karakter van zijn apostelschap af te doen.

   GEHOORZAAM AAN DE SCHRIFTEN

 Om de aanwijzing van de opvolger van Judas ייn van de "wilde ideכn" van Petrus te noemen, schijnt deze schrijver erger toe dan een blunder, speciaal in het licht van het feit dat Dr.X zelf toegeeft, dat de Schriften tevoren hadden verklaard dat een ander, Judas' "opzienersambt" zou nemen (Hand.1:20;cf.Ps.109:8).

 Maar om Petrus te belasten als "heftig" en "ongeduldig" en met "bewerkstelligen van de aanstelling van Matthias", is nog erger; het is laster voegen bij belediging.

 In het hele verslag van de aanstelling van Matthias is er niet de minste aanwijzing van ongeduld aan de zijde van Petrus of van zijn iets "bewerkstelligen". Onze Here, met Zijn hemelvaart in zicht, had Petrus aangewezen, als het hoofd van de apostelen en de Messiaanse Kerk (Matt.16:19;cf.Matt.18:18,19). Het was dus helemaal in orde dat hij de leiding zou nemen in deze zaak.

Verder hadden deze apostelen, omdat op dat tijdstip de Geest nog niet was uitgestort in kracht, met de wonderkrachten van het koninkrijk, de Heilige Geest reeds ontvangen (Zie Joh.20:22).

EEN IN GEBED GEHULDE HANDELING

Op bladzijde 14 van zijn boekje stelde Dr.X: "Zij hadden hierover moeten bidden VOORDAT zij hun keuze bekend maakten" (accent door Dr.X). Reeds in eerdere mededelingen wekte hij de indruk dat de elven, handelend in het vlees, eigenlijk twee mannen kozen en toen God vroegen om hetgeen zij gedaan hadden, te bevestigen. Maar niets is minder waar.

Zoals we reeds gezien hebben in Hand.1:13,14, waren de apostelen en de discipelen sedert de hemelvaart van onze Here, "volhardend eendrachtig in het bidden en smeken" en het was "in die dagen", dat Petrus opstond, om de zaak van de opvolging van Judas aan de orde te stellen. Verder is het, in het licht van de strikte vereisten voor een plaats onder de twaalven, samen met enkele natuurlijke eisen, zeer twijfelachtig dat er meer dan twee voor in aanmerking zouden zijn geweest, want degene die zou worden gekozen, moest "meegegaan zijn" met Christus en de apostelen "al de tijd...te beginnen bij de doop van Johannes (eigenlijk het begin van Zijn bediening), tot op de dag dat Hij van ons opgenomen is..." t.w., elke kandidaat moest de Here en Zijn apostelen gevolgd zijn al de tijd vanaf de eerste dag van Zijn bediening tot de laatste. Hoevelen, dunkt u, konden daaraan voldoen?

 Maar zelfs nadat het aantal verkleind was tot twee mannen, steunden de apostelen "niet op eigen verstand", maar baden opnieuw, en smeekten de Here: "Wijs van deze twee ייn aan, die Gij uitverkoren hebt" (Hand.1:24).

En om zich geheel te bewaren voor eigenwillig handelen in deze zaak, wierpen zij het lot, de uitkomst in gebed aan de Here overlatende.

Hoe onjuist dan van Dr.X om aan de ene kant beschuldigingen van eigenwil te uiten, en aan de andere kant van gelukspel, en dat tegenover mannen, die overeenkomstig het Heilig Verslag, alle maatregelen namen tegen het doen van hun eigen wil en onder gebed - en Schriftuurlijk - het lot wierpen, om er zeker van te zijn, dat God Zijn weg kon gaan!

                HET WERPEN VAN HET LOT

Telkens weer had Dr.X minachtend gesproken over de apostelen, die gokkend hun loten wierpen, en de zaak aan het geluk overlieten. Wat hij niet zei, is dat het in zo'n geval Schriftuurlijk en passend is om loten te werpen.

Vele eeuwen tevoren had God verklaard dat het land Kanaan door het lot zou moeten worden verdeeld (Num.26:55), en het boek Jozua beschrijft hoe dit geschiedde. Het was een bekende Oud-Testamentische methode om zeker te zijn van Gods wil in zulk soort zaken, en het was verre van het hedendaagse gokken waarmee mensen "geluk" beproeven. Spr.16:33 stelt duidelijk: "Het lot wordt in de schoot geworpen; maar het gehele beleid daarvan is van de Here".

Hier moeten we ons ernstig afvragen: Wie zou, bij het open en eerlijk lezen van het verslag van de aanwijzing van Matthias, deze gebeurtenis associכren met "gokken" of een "kans"spel? Wij kunnen ons niet voorstellen dat gokkers bidden dat de Here Zijn weg zal hebben, voordat zij hun loten werpen. Maar klaarblijkelijk las Dr.X dit verslag niet open en eerlijk. Hij nam voortdurend zijn standpunt in tegen het uitgesproken apostelschap van Paulus. Hij moest, dat voelde hij, Paulus maken tot ייn van de twaalven, die werkten onder de zogenaamde "grote opdracht" en, jammer genoeg, bracht dit met zich, een diskrediteren van zowel Paulus, als van de apostelen der besnijdenis.

In het licht van Dr.X's valse beschuldigingen tegen Paulus en de twaalven, is het niet vreemd dat hij in het openbaar valse beschuldigingen deed tegen hen die Paulus' grote boodschap van het "Geheimenis" voorstaan.

     WAAROM PAULUS NIET EEN VAN DE TWAALVEN

KAN ZIJN GEWEEST

Dr.X gaf toe - met welk gezag? - dat "Paulus, overal waar hij heenging, zijn heilige positie als ייn van de twaalven, moest verdedigen" en zichzelf moest verdedigen tegen de tenlastelegging dat Matthias...de ware apostel was" (P.15). Hij verklaarde dat "Petrus' ongeduld de oorzaak was van de fout, die Paulus later zoveel verdriet bezorgde" (Pp.16,17). Hij bracht geen enkele Schriftstelling te berde om dit te bewijzen, maar als er ייn ding zeker is, met inachtneming van de Schrift, dan is dat het feit, dat Paulus niet ייn van de twaalven kon zijn. Hij was, in geen enkel geval, verkiesbaar voor deze positie. Enkele redenen hiervoor zijn de volgende:

1.          Paulus werd niet gered, dan enige tijd na Pinksteren, dus kon hij niet zijn aangewezen als de opvolger van Judas in de tijd vףףr Pinksteren en de aanbieding van het koninkrijk (cf.Hand.2:14).

2.            Als zijn aanstelling als apostel onder de twaalven zou zijn uitgesteld, zou hij niettemin niet verkiesbaar zijn geweest. Hij was Christus helemaal "niet gevolgd" vanaf het begin, nog minder was hij met Hem en Zijn apostelen "in en uit gegaan" vanaf de eerste dag van Zijn bediening tot de laatste (zie Matt.19:28; Hand.1:20; 1Cor.15:8).

3.          Matthias "werd gerekend met de elf apostelen...en zij werden allen vervuld met de Heilige Geest" (Hand.1:26; 2:4). Dit alleen al is bewijs genoeg dat Matthias, niet Paulus, God's keuze was voor de plaats van Judas. Indien de apostelen buiten de wil van God waren geweest bij de aanwijzing van Matthias, zouden we er zeker van zijn, dat geen enkele van hen met de Geest vervuld zou zijn geweest, en als Matthias de verkeerde man voor deze belangrijke plaats was geweest, zou hij zeker niet met de Geest zijn vervuld. Maar het Bijbels verslag verklaart, in tegenstelling met de verwarde redeneringen van Dr.X, dat "zij allen vervuld werden met de Heilige Geest".

4.          Paulus werd opgewekt voor een speciale bediening, onderscheiden en apart van die van de twaalven (Zie Hand.20-24; Gal.1:11,12,17-19; 2:2,7-9; Rom.11:13; 15:15,16; Eph.3:1-3).

5.          Paulus verwijst steeds naar de twaalven als een apart lichaam van apostelen, zoals in 1Cor.15:5-8, waar hij verklaart: "(Christus) werd gezien...door de twaalven...En het allerlaatst is Hij ook door mij, als een ontijdig geborene, gezien". Bovendien is deze geinspireerde verwijzing naar twaalf apostelen tussen opstanding en hemelvaart van Christus, een verder bewijs dat God Matthias beschouwde als een van de twaalven, zelfs vףףr zijn officiele aanwijzing in Hand.1. Klaarblijkelijk was hij samen met de apostelen toen de opgestane Christus aan hen verscheen (Hand.1:20-23).

Paulus kan danook niet rechtmatig beschouwd worden als een van de twaalven. Evenmin kan hij worden beschouwd als ייn met de twaalven, zoals zovelen hem zien. Als elf apostelen te weinig zou zijn geweest voor de twaalf toegewezen tronen, evenzo zou dertien teveel geweest zijn. God had klaarblijkelijk een zeer speciale reden om Paulus later op te wekken.

VERWARRING ERGER GEWORDEN

Dr.X zei, met verwijzing naar de dagen vףףr Pinksteren: "Zij wisten nog niet af van de Gemeente. Dat was nog een geheimenis, niet eerder geopenbaard dan nadat de Heilige Geest kwam" (P.6) en "de discipelen moesten WACHTEN op de Heilige Geest om hen instrukties te geven voor het uitdragen van het programma voor de Gemeente" (P.12, met accentuering door Dr.X.). Dit is inderdaad vreemd, want als zij moesten geleerd worden omtrent de Gemeente, het Lichaam van Christus, op Pinksteren, hoe kan het dan, dat zij begonnen met het koninkrijk aan te bieden, na Pinksteren? (Hand.2:29-31; 3:19-21). Was het niet vanwege Israel's afwijzing van het koninkrijk, dat God begon met het formeren van "het Lichaam van Christus", met de hemelse positie en de roeping?

Dr.X. verklaarde op pag.20: "Hoe blij mogen wij zijn dat de discipelen op die plaats waren, waar zij de Heilige Geest konden ontvangen!" Maar, zo vragen wij ons af, wat is het verschil als zij niet de onderwijzing van de Geest ontvingen omtrent het Lichaam, en in plaats daarvan het koninkrijk proclameerden?

En als deze apostelen der besnijdenis het geheimenis van het Lichaam, de Gemeente van vandaag, moesten leren op Pinksteren, hoe kon Paulus dan later verklaren: "Om deze oorzaak ben ik, Paulus, de gevangene van Christus voor u, die heidenen zijt. "Indien gij maar gehoord hebt van de bedeling van de genade van God, die mij gegeven is voor u. "Dat Hij mij door openbaring heeft bekend gemaakt deze verborgenheid..." "Mij, de allerminste van al de heiligen, is deze genade gegeven, om onder de heidenen, door het evangelie, te verkondigen de onnaspeurlijke rijkdom van Christus. "En allen te verlichten, dat zij mogen verstaan, wat de gemeenschap van de verborgenheid is, die van alle eeuwen verborgen is geweest in God, Die alle dingen geschapen heeft door Jezus Christus" (Eph.3:1-3,8,9). "Hem nu, Die machtig is u te bevestigen, naar mijn evangelie en de prediking van Jezus Christus, naar de openbaring van de verborgenheid die van de tijden van de eeuwen verzwegen is geweest" (Rom.16:25).

Indien verder, zoals Dr.X. toegeeft, de heidenen op Pinksteren niet werden aangesproken, hoe konden dan de twaalf apostelen de waarheid hebben kunnen verkondigen van het "samengestelde lichaam", bestaande uit Joodse en Heidense gelovigen, gedoopt in ייn lichaam? (1Cor.12:13).

Nu leerde Dr.X. dat "Pinksteren eens voor altijd voor de Gemeente was" (P.20) en dat toen, en later nooit meer, gelovigen werden gedoopt in het Lichaam van Christus. In deze brochure Nr.2 over Handelingen, verklaart hij: "Deze uitstorting van de Geest op Pinksteren is de ENE DOOP uit Eph.4" (P.4, accentuering van hem).

Is het dan niet vreemd, dat in hetzelfde boekje, in een passage waarin hij 1Cor.12:13 citeert, hij de woorden "hetzij Joden, hetzij Grieken" weglaat, want bij Pinksteren, waarvan hij zegt dat de doop in ייn lichaam "eens voor altijd" plaats vond, waren heidenen niet opgenomen (Zie Hand.2:5,14,22,36), zoals wel in 1Cor.12:13.

En verder nog, als de Heilige Geest op Pinksteren aan de twaalven het geheimenis van het Lichaam en de bedeling van God's genade openbaarde, hoe kon dan Petrus zijn bekeringsgezinde toehoorders bevelen: "laat een ieder van u gedoopt worden...tot vergeving van de zonden"? (Hand.2:38). Het antwoord is, dat het geheimenis niet werd geopenbaard op Pinksteren, en dat de twaalven werkten onder een koninkrijksopdracht, die luidde: "Wie geloofd heeft en gedoopt is, zal zalig worden..." (Mark.16:16).

Maar de verwarring wordt nog erger als Dr.X vasthoudt dat Paulus een van de twaalven was, niettemin erkennende dat aan de twaalven in het koninkrijk, twaalf tronen beloofd werden, en zij op Pinksteren een koninkrijksboodschap predikten! Hoe ongehoord, om Paulus, de apostel der heidenen, te laten regeren met de twaalven over de twaalf stammen van Israel! En het heeft geen zin er verder op in te gaan, want in dit verband schreef Dr.X: "In de Gemeente zijn geen apostelen. Deze behoren tot het koninkrijk" (P.16).

Deze laatste stelling is bijna ongelofelijk van iemand die reeds lang vertrouwd is met passages als de volgende: "En God heeft er sommigen in de gemeente gesteld, ten eerste apostelen..." (1Cor.12:28). "En Hij heeft gegeven sommigen tot apostelen...tot opbouwing (opvoeding) van het Lichaam van Christus" (Eph.4:11,12).

Dan zegt Dr.X: "In de Gemeente zijn er geen apostelen. Deze behoren tot het Koninkrijk." God zegt: Hij stelde ten eerste*/ apostelen in de Gemeente. Wie heeft gelijk, God of Dr.X?

Het is zeker dat onze broeder weet dat Paulus zich telkens tot de lokale gemeenten richt als "een apostel van Jezus Christus". Maar zulke verwarringen zijn gebruikelijk bij degenen die opstaan tegen enig gedeelte van het klare Woord van God en dan proberen dit weg te verklaren.

Stellingen zoals bovenstaande kunnen slechts worden toegerekend aan de blinde beslissing van Dr.X om Paulus tot een van de twaalf koninkrijk-apostelen te maken en aldus het bijzondere karakter van zijn apostelschap te verminderen, zoals in de Kerk van onze dagen. Het lijkt wel of hij eenvoudigweg zijn ogen sloot, zelfs voor de duidelijkste Schriftplaatsen die deze theorie tegenspraken.

Nogmaals, als onze broeder stelde dat "de discipelen moesten WACHTEN op de Heilige Geest om hen instrukties te geven teneinde het programma voor de Kerk uit te dragen", waarom betreurde hij dan "de tegenwoordige snelle verbreiding van de Pinksterbeweging", waarnaar hij op blz.1 verwijst? Een van de voornaamste resultaten van de komst van de Heilige Geest was de gave van het spreken in tongen en andere wondertekenen.

_________

*/ Voetnoot: Onder dezen waren Paulus, Barnabas (Hand.14:4,14), Silas en Timotheus (1Thess.1:1; 2:6); de laatste drie klaarblijkelijk in twede zin, als "gezondenen" van Christus.

  En deze tekenen werden verder alleen opgelegd aan diegenen, die het bevel gehoorzaamden om te "bekeren en te worden gedoopt...tot vergeving van zonden" (Hand.2:38). Als nu de Heilige Geest zou komen op Pinksteren om instrukties te geven voor het uitdragen van het programma voor de Gemeente van deze bedeling, waar Dr.X het voor hield, wat is er dan verkeerd met de Pinksterbeweging of met de doop voor de vergeving van zonde? Zou onze broeder niet meer konsekwent geweest zijn als hij zich had verbonden met de Pinksterbeweging (die de Pinkstertekenen trachten te herstellen) of met de Campbelllieten, de zogenaamde "Kerk van Christus", (die staan op waterdoop tot redding)? Maar dan zouden deze twee kerkgenootschappen ook verdeeld zijn - omdat geen van hen Paulus' bijzondere apostelschap en bediening erkennen!

  Onder verwijzing naar de bediening van de apostelen onder de opdracht van onze Here in Matt.10:5-7, schreef onze broeder: "Maar dit aanbod van het Koninkrijk werd niet geaccepteerd en daarom, in plaats van te zitten op de Troon van David, werd Hij door het volk afgewezen en naar het kruis gezonden..."(P.10)

Maar waar vinden we ייn enkel aanbod van het koninkrijk vףףr het kruis of een heenwijzing dat vanwege Israel's verwerping van het koninkrijk, onze Here "in plaats daarvan naar het kruis ging? Hoe kon Hij de vestiging van het koninkrijk aanbieden voordat Hij naar het kruis ging? Er zijn reeksen teksten in de Schrift die bewijzen dat Christus' koninkrijk's Heerlijkheid zou "volgen" op Zijn lijden (Luk.24:26; 1Petr.1:11; etc.). Dit is de reden waarom we zelfs niet ייn aanbod vinden van het koninkrijk tot Pinksteren en nadat, - zoals Dr.X zei -, de Gemeente van deze bedeling begon!

  Dr.X ontkende niet, dat in de eerste Handelingen de twaalven "nog de boodschap van het Koninkrijk predikten" (Pp.17,18), maar let op zijn verklaring hiervan:

"De onstuimige, ongeduldige Petrus," zei hij, kon niet wachten op de Geest om hem te leiden, omdat "hij nog dacht over het stichten van het Koninkrijk..." "Dit was uitgesteld geworden"*/ zei hij, "maar Petrus kon dat idee niet overnemen" (P.12).

Aldus, volgens Dr.X, proklameerden Petrus en de elven het koninkrijk in de kracht van het vlees - een koninkrijk dat reeds was uitgesteld! Wij kijken naar Hand.2:4 en zeggen, Wat een verwarring! Dit alles overtuigt ons temeer, dat de Gemeente van vandaag, het Lichaam van Christus, haar historisch begin pas  later kreeg, met de opwekking van Paulus, die andere apostel.

 Als onze opponenten dit maar wilden inzien, want het is inderdaad zo eenvoudig. Maar Satan haat deze waarheid, en hij die "het verstand van hen die niet geloven, verblindt", doet ook zijn best om diegenen te verwarren, die in Christus geloven.

Wat lezen we hierover nu werkelijk in de zogenaamde "Grote Opdracht" en het verslag van Pinksteren? Lezen we ייn woord over "het evangelie van God's genade", of de redding van de heidenen door Israel's val, of over het Samengevoegde Lichaam, de Gemeente van vandaag? Geen woord. We lezen eerder over bekering en doop tot vergeving van zonden, over wonderlijke tekenen en over Christus als Koning (Zie Matt.28:18-20; Mark.16:15-18; Luk.24:47; Hand.1-3).

Niet dan met Paulus leren we van redding door genade, door geloof, "zonder de werken der wet" (Rom.3:12-28), of van redding van heidenen door Israel's val (Rom.11:11), of van "de Gemeente, welke is Zijn (Christus') Lichaam" (Eph.1:22,23). De twaalf apostelen vertegenwoordigden aldus Israel, met haar twaalf stammen, terwijl Paulus het Ene Lichaam vertegenwoordigde.

Het vraagt niet veel onderzoek om te leren dat het Messiaanse koninkrijk in Oud-Testamentische tijden werd geprofeteerd, en verkondigd als zijnde "nabij" gedurende de aardse  bediening van onze Here, en aangeboden toen de Heilige Geest kwam op Pinksteren.

Hoe kan dan de Gemeente, het Lichaam van Christus, begonnen zijn op Pinksteren, als het eerste aanbod van het koninkrijk niet eerder werd gedaan dan in Hand.3? Dr.X zei dat Petrus "het idee niet kon accepteren", dat het koninkrijk reeds vףףr Pinksteren was uitgesteld (P.12). Eigenlijk had Petrus gelijk en was Dr.X verkeerd.

_________

*/ Voetnoot: Hoe kon het koninkrijk zijn uitgesteld geworden voor Pinksteren, als op Pinksteren, Petrus verklaarde dat Christus werd opgewekt uit de dood, "om te zitten op de troon van David" (Hand.2:29-32), en kort daarna Zijn terugkeer aankondigde om te regeren (Hand.3:19-21)?

Het koninkrijk was niet uitgesteld, en zou niet worden uitgesteld, dan nadat het gebed van onze Here aan het kruis (Luk.23:34) zou worden verhoord en aan Israel een twede kans werd gegeven op Pinksteren.

Dit is de reden waarom de Geest-vervulde Petrus "bekering aan Israel, en de vergeving van zonden" aanbood (Hand.5:3, en beloofde dat Christus, en "de tijden van verkwikking" zouden komen "van het aangezicht des Heren" als zij slechts zouden bekeren en veranderd worden (Hand.3:19,20).

Het was Dr.X die de grote inhoud van de Schrift niet kon of niet wilde accepteren, getuigend van het specifieke karakter  van Paulus' plaats als "de apostel der Heidenen" en van de tegenwoordige bedeling van God's genade (Eph.3:1-3).

Voor sommige van onze lezers zal dit wellicht een onbeduidende zaak schijnen. In werkelijkheid is het van doorslaggevend en vitaal belang.

Dr.X hield, vreemd genoeg, vast aan de brieven van Paulus bij het verkondigen van redding door genade door geloof alleen. Maar hij beweerde ook dat we dienen te werken onder de zogenaamde "Grote Opdracht" en dat de aanwijzingen voor het programma van de Kerk vandaag, gegeven werden door de Heilige Geest op Pinksteren. Maar tot welke conclusie kan een verstandig, ongered, mens komen als hij de verschillende weergaven van de "grote opdracht" leest, en de geschiedenis van Pinksteren? Hij mag wel concluderen: Dr.X zegt dat redding alleen is door genade en door geloof, maar de :grote opdracht" zegt: "Hij, die gelooft en gedoopt is, zal behouden zijn" En Petrus, werkend onder de "grote opdracht" zei: "Bekeert u, en laat een ieder van u gedoopt worden, in de naam van Jezus Christus, tot vergeving van zonden." En hoe zouden Dr.X of zijn volgelingen de Zevende Dag Adventisten kunnen antwoorden in het licht van Matt.28:20, of de Pinkstermensen in het licht van Mark.16:17,18, of de Campbellieten in het licht van Mark.16:16 en Hand.2:38, of andere onzuivere groepen, in het licht van andere gedeelten van de "grote opdracht", een boodschap die er eens was, maar niet langer van kracht is?

De verwarring van Dr.X in deze zaken is inderdaad diepgaand, maar is ook typerend voor de verwarring die bestaat in de rijen van allen die het bijzondere karakter van Paulus' apostelschap en bediening ontkennen en blijven praten  -en praten - over "gehoorzamen aan de grote opdracht".

In het geval van onze broeder zijn we bang dat de blindheid opzettelijk was, want hij belasterde en miskende in het openbaar, hen die staan voor de grote Paulinische openbaring, hen belastende met dwaalleer, die zij nimmer hebben geleerd. Terwijl hij schreef over "Paulus'vasthoudendheid om zijn eigen weg te gaan" (Blunders van Paulus, P.16) was het juist hij, die zijn eigen weg ging in deze zaak. Misschien had hij een van zijn verklaringen over Paulus, op zichzelf kunnen toepassen: "Hoe verschrikkelijk is de zonde der ongehoorzaamheid! Hoe dit een mens verblindt en zijn verstand en oordeel verdraait!" (Ibid,P.16).

God weet dat wij nimmer ook de minste wrok tegen deze man van God in ons hart hebben toegelaten, die zo werd gebruikt om velen met het Woord te bereiken, zij het ook soms verkeerd  gesneden. Wij hebben het bovenstaande alleen gepubliceerd opdat onze lezers klaar mogen zien, wat voor een verwarring ontstaat door ontkenning van de belangrijke Bijbelse waarheid dat Paulus onze apostel is en de apostel van de huidige bedeling van God's genade. Ook daarom, dat plaatsing van onszelf onder de boodschap die gegeven werd aan de twaalven (tijdelijk elven) betekent, werken onder de verkeerde opdracht.

Welk een geestelijke kracht zou de Kerk kunnen uitoefenen als zij Christus zou kennen zoals door Paulus verkondigd in zijn boodschap van genade en heerlijkheid! Hoeveel verwarring zou worden opgelost, hoeveel verdeeldheid zou verdwijnen! Welk een verfrissende geestelijke opwekking zou dat met zich brengen! Dit is het wat de Kerk en onze arme wereld vandaag nodig heeft. Hoe lang zullen onze fundamentalistische leiders God's waarheid weerstaan en ware opwekking tegenhouden? Hoe lang zullen zij doorgaan met te werken onder de verkeerde opdracht; een opdracht die geen van hen, ten volle, of getrouw, kan uitvoeren?