Door: D. Avnon

De brief van de apostel Paulus aan de Romeinen wordt ook wel de kleine Bijbel genoemd omdat wij daarin de fundamentele waarheden van ons geloof vinden onder deze bedeling van genade. Er is in deze brief een belangrijke opbouw. Wij hebben gekozen in deze serie artikelen om de nadruk te leggen op het middelste deel n.l. de hoofdstukken 9-11

Romeinen 1-8 :rechtvaardigheid door genade en wat genade doet.

Romeinen 9-11 :de bedeling van genade en wat er met Israכl gebeurde.

Romeinen 12-16 :hoe moeten wij onder de genade leven?

In Romeinen hoofdstuk 9-11 vinden wij tevens de volgende indelingen:

In hoofdstuk 9 spreekt de apostel over de uitverkiezing van het volk, verleden tijd.

In hoofdstuk 10 spreekt de apostel over Israכls huidige behoudenis.

In hoofdstuk 11 spreekt de apostel over de opwekking of de vernieuwing van het volk in de toekomst. In de toekomst zal God het volk opnieuw opwekken en roepen voor hun bediening, die Hij tevoren voor hen heeft bestemd.

Het is belangrijk om er bij te zeggen dat de apostel Paulus in hoofdstuk 9,10 en 11 op dezelfde wijze opent. Hij schreef deze brief in het licht van het feit dat de val van Israכl als natie al begonnen was. Wij zeggen ook heel vaak dat de Gemeente (niet de Kerk) Gods uitverkoren volk is, waarvoor? Om Zijn onnaspeurlijke rijkdom te vertellen. God heeft de Gemeente uitverkoren om het volbrachte werk van Christus aan het kruis te vertellen. Israכl is ook Gods uitverkoren volk: om het Koninkrijk Evangelie te prediken. De Gemeente die Zijn Lichaam is, is niet uitverkoren in de plaats van Israכl en is ook niet in de plaats van Israכl gekomen. Wij, als leden van de Gemeente die Zijn Lichaam is, hebben een andere roeping, een andere verkiezing. Wij zijn gekozen om de onnaspeurlijke rijkdom van Christus aan al de overheden en de machten te vertellen en daar moeten wij goed onderscheid in maken. Er zijn veel mensen, die als het over uitverkiezing gaat, twee dingen door elkaar halen n.l. de roeping van Israכl met de roeping van de Gemeente. "Ik zeg de waarheid in Christus, ik lieg niet (mijn geweten mij mede getuigenis gevende door den Heiligen Geest)". (Rom. 9:1)

Wij lezen in Romeinen 9:1 hoe Paulus huilt om zijn volksgenoten. Paulus was een Jood uit de Joden, zoals wij in de Filippensenbrief lezen. Hij was Israכliet uit de Israכlieten, die buiten zijn tijd was geboren. Uit genade zijn zijn ogen geopend, en hij huilt om die mensen. "Broeders, de toegenegenheid mijns harten, en het gebed, dat ik tot God voor Israכl doe, is tot hun zaligheid" (Rom 10:1)

In hoofdstuk 10 vers 1 spreekt de apostel over de blunder van Israכl. Over hun ijver zonder verstand. Eigenlijk net zoals het met veel medegelovigen gaat. Zij hebben veel ijver voor God, maar zij gebruiken hun verstand niet, het Woord Gods. Zij stoppen zoveel energie in hun bediening, zonder de tijd te nemen om Gods Woord te bestuderen, of het Woord recht te snijden, om duidelijk Gods wil te zien, en dit dan ook bekend te maken.

In Romeinen 11:1 zegt hij: "Ik zeg dan: Heeft God Zijn volk verstoten? Dat zij verre; want ik ben ook een Israeliet, uit het zaad Abraham, van den stam Benjamin"

Wij zien hier drie keer dezelfde opening. Ten eerste geeft de apostel getuigenis over Israכl. Het is voor hem een droefheid dat Israכl als volk is gevallen. Ten tweede in hoofdstuk 10 zegt de apostel Paulus dat zij ijver zonder verstand hebben. En ten laatste in hoofdstuk 11: ja, maar God heeft hen niet verstoten. De blindheid die over Israכl is gekomen is van tijdelijke aard, het is voor enige tijd.

Wij zien hier dat de apostel Paulus hield van zijn volk. Zij waren zijn grootste liefde. Sinds wij tot geloof zijn gekomen ervaren wij ook grote liefde voor onze familie in het vlees die de Heere nog niet kennen.

Dat Paulus grote liefde had voor zijn volk leren wij ook uit Romeinen, hoofdstuk 9 verzen 1-3 . Hij zou zelf verbannen willen zijn van Christus, het heeft ook met de tijd van genade te maken, de bedeling van genade heeft veroorzaakt dat Israכl zijn voorrang bij God tijdelijk heeft verloren. Paulus als religieuze Jood geloofde dat alleen ijver voor de wet van Mozes iemand dicht bij God kon brengen. Maar sinds hij op de weg naar Damascus het licht heeft gezien, zag hij opeens heel duidelijk het verschil tussen dode werken en het dienen van de levende God in de geest "Want wij zijn de besnijding, wij die God in den Geest dienen, en in Christus Jezus roemen, en niet in het vlees betrouwen" Filip. 3:3. Hij leefde nog in een tijd dat de tempel in Jeruzalem bestond. Hij zag hoe velen van zijn volk nog steeds dieren offerden om vergeving te krijgen terwijl het toen al bekend was dat: "... het bloed van Christus, Die door den eeuwigen Geest Zichzelven Gode onstraffelijk opgeofferd heeft, uw geweten reinigen van dode werken, om den levenden God te dienen" (Hebr.9:14).

Paulus wens was zelf verbannen te worden van Christus, opdat sommigen van hen gered zouden kunnen worden. Maar nogmaals, op de weg naar Damascus heeft God hem duidelijk een andere opdracht gegeven en hij boog voor God. Uit deze Schrift leren wij in het kort over wat er op dat moment in het hart van de apostel omging.

"En alzo zal geheel Israכl zalig worden; gelijk geschreven is: De Verlosser zal uit Sion komen en zal de goddeloosheden afwenden van Jakob" Rom. 11:26. Merk op voor uzelf hoe de apostel Paulus aan de ene kant verlangt om zelf verbannen te worden, maar aan de andere kant weet hij dat zij, Israכl, gered zullen worden.

Wanneer wij de hoofdstukken 9,10,11 in de brief van de apostel Paulus aan de Romeinen gaan bestuderen is het heel belangrijk om Paulus' geestelijke uitgangspunt te noteren. De apostel Paulus schrijft hier over de nationale uitverkiezing van het volk, laten wij dat niet vergeten!. Het feit dat veel theologen hier in deze hoofdstukken tot een onjuiste uitleg zijn gekomen, is omdat men Romeinen 9,10,11 als een individuele uitverkiezing interpreteert. Terwijl het heel duidelijk is dat de apostel daar over een nationale uitverkiezing leert. Het gaat over Israכls uitverkiezing als volk. Jacob boven Ezau! Het gaat hier niet over een individuele persoon maar om een waarheid omtrent een volk. Het heeft met bedelingswaarheid en niet met een praktische of individuele, persoonlijke waarheid te maken, en dat zullen wij telkens herhalen, zodat wij dit duidelijk voor ogen zien.

"Want ik zou zelf wel wensen verbannen te zijn van Christus, voor mijn broederen, die mijn maagschap zijn naar het vlees" Romeinen 9:3. Het is belangrijk om hier een notitie te maken dat al hoewel Paulus de brief aan de heidenen te Rome schrijft hij hier spreekt over zijn broeders in het vlees, die mijn maagschap zijn naar het vlees..., hij spreekt hier over het volk Israכl, zij zijn allemaal geboren uit Abraham, Izaak en Jakob, en hij noemt hen de broeders in het vlees, dat is ook om duidelijk te laten zien dat Romeinen hoofdstukken 9,10 en 11 over het volk Israכl spreekt. In het licht van het feit dat Israכl als volk tijdelijk opzijgezet is, noemt Paulus hen zijn broeders, broeders niet in de geest, want dat zijn de mensen die Christus hebben aangenomen, maar zijn broeders in het vlees. Wij kunnen dit even vergelijken met Hebreeכn 2:11 "Want en Hij, Die heiligt, en zij, die geheiligd worden, zijn allen uit een; om welke oorzaak Hij Zich niet schaamt hen broeders te noemen"

Wij weten dat de brief is geschreven aan de Hebreeכn, aan degenen die uit hetzelfde zaad komen als Christus, het zaad van Abraham, degenen aan wie God de belofte heeft gedaan. Hij zegt hier: Hij, Die heiligt (Christus), en zij, die geheiligd worden, en Hij noemt hen broeders. In Christus zijn wij broeders, in Christus zijn degenen die uit het zaad van Abraham waren zijn broeders. Maar Paulus spreekt in Romeinen 9 over andere broeders, de kinderen van Abraham naar het vlees.

Als we naar vers 4+5 gaan, gaan we dieper in op de beloften van Israכl, Israכl heeft uiteraard een voordeel boven de volkeren, in ieder geval gehad in die tijd. Als wij even een stuk teruggaan naar Romeinen 3:1, "Welk is dan het voordeel van den Jood? Of welk is de nuttigheid der besnijdenis?" zien wij dat men door de zogenaamde verbondstheologie de belofte van Israכl zichzelf toegeכigend heeft, en zo is de leer tot standgekomen dat de kerk in de plaats van Israכl is gekomen. Maar dat is niet het geval als wij teruggaan naar de Bijbel. In de Bijbel zelf vinden wij dat Israכl haar beloften houdt, maar dat God in deze tijd werkt met de Gemeente, die Zijn Lichaam is.

Vers 1,2 - De Apostel spreekt hier over de aanneming tot kinderen. Wij die geloven zijn door de Geest als Gods kinderen aangenomen: Rom.8:15 "Want gij hebt niet ontvangen den Geest der dienstbaarheid wederom tot vreze; maar gij hebt ontvangen den Geest der aanneming tot kinderen, door Welken wij roepen: Abba, Vader!"

De heidenen die geloven hebben nu door Gods Geest de aanneming tot kinderen gekregen, deze aanneming had Israכl al lang tevoren. "Nochtans zal het getal der kinderen Israels zijn als het zand der zee, dat niet gemeten noch geteld kan worden; en het zal geschieden, dat ter plaatse, waar tot hen gezegd zal zijn: Gijlieden zijt Mijn volk niet; tot hen gezegd zal worden: Gij zijt kinderen des levenden Gods. En de kinderen van Juda, en de kinderen Israels zullen samenvergaderd worden, en zich een enig hoofd stellen, en uit het land optrekken; want de dag van Jizreel zal groot zijn" Hosea 1:10,11

De aanneming tot kinderen wordt alleen toegepast op mensen die geen kinderen zijn, zoals de heidenen, eeuwenlang waren de heidenen geen kinderen van God, omdat Israכl het verbond had. "Daarom gedenkt, dat gij, die eertijds heidenen waart in het vlees, en die voorhuid genaamd werdt van degenen, die genaamd zijn besnijdenis in het vlees, die met handen geschiedt; Dat gij in dien tijd waart zonder Christus, vervreemd van het burgerschap Israels, en vreemdelingen van de verbonden der belofte, geen hoop hebbende, en zonder God in de wereld" Efeze 2:11,12- ,

Er wordt hier gesproken over de periode die duurde tot de openbaring die aan de apostel Paulus is gegeven. Hij leert dat Joden en heidenen ייn zijn in Christus. Het is in die tijd dat de heidenen geen hoop hadden, zij waren buiten het verbond. Zodra de heiden een hoop wilde hebben, een band met God, moest hij zich eerst bij het uitverkoren volk aansluiten. Zodra God aan de apostel Paulus het speciale evangelie had toevertrouwd, leren wij dat de heidenen door de Geest de aanneming tot kinderen hebben gekregen. Israכl, zoals wij uit Romeinen 9,10 gaan leren, was in die tijd aan de zijkant gezet. Maar wanneer de Gemeente opgenomen wordt, en God weer met Israכl gaat werken, dan spreekt Hij weer via de profeet Hosea: Israכl wordt weer als kinderen aangenomen. Die aanneming hadden zij, die aanneming was eerst aan hen gegeven, later van hen weggenomen. Nu hebben degenen die Zijn Zoon als hun persoonlijke Verlosser hebben aangenomen de aanneming tot kinderen, niet in plaats van hen!, maar het gaat voor enige tijd buiten hen om, en later wordt de aanneming tot kinderen weer aan Israכl teruggegeven.

" En Ik zal ze Mij op de aarde zaaien, en zal Mij ontfermen over Lo-Ruchama; en Ik zal zeggen tot Lo-Ammi: Gij zijt Mijn volk; en dat zal zeggen: O, mijn God!" Hosea 2:22 "Want de kinderen Israels zullen vele dagen blijven zitten, zonder koning, en zonder vorst, en zonder offer, en zonder opgericht beeld, en zonder efod en terafim" Hosea 3:4 "Gijlieden zijt kinderen des HEEREN, uws Gods; gij zult uzelven niet snijden, noch kaalheid maken tussen uw ogen, over een dode". Deuteronomium 14:1

Vers 3 - "En als Mozes in de tent der samenkomst ging, om met Hem te spreken, zo hoorde hij een stem tot hem sprekende, van boven het verzoendeksel, hetwelk is op de ark der getuigenis, van tussen de twee cherubim. Alzo sprak Hij tot hem". Numeri 7:89

De heerlijkheid betekent dat de aanwezigheid van de almachtige God, van de Schepper van hemel en aarde, eerst met en onder Israכl was. Wij lezen ook in de Kolossenzenbrief dat Christus de Hoop der heerlijkheid is " Aan wie God heeft willen bekend maken, welke zij de rijkdom der heerlijkheid dezer verborgenheid onder de heidenen, welke is Christus onder u, de Hoop der heerlijkheid" Kol.1:27. en Christus is nu in de Gemeente. En God, de ware God van Abraham, Izaak en Jacob was onder Israכl, dus de heerlijkheid, terug naar Rom.9:4, was in Israכl. De profeet Haggai (2:6-9) heeft zelfs geprofeteerd dat de heerlijkheid van het laatste huis groter zal worden dan die van de eerste. Waarom? Omdat toen Israכl naar Babylon werd verstrooid de ark, de plaats waar zij God ontmoetten, meeging maar nooit terugkwam naar Jeruzalem. God heeft nooit in de tweede tempel gewoond behalve in de korte tijd dat Jezus Christus, God in het vlees, op aarde was. God zal weer in Zijn heilige huis wonen wanneer Christus terugkeert naar deze aarde. Waar is Gods heerlijkheid dan nu? In ieder geval in geen enkel Katholiek of Protestants gebouw, maar in de Gemeente. Een levend Lichaam van al degenen die Christus hebben aangenomen als hun Zaligmaker.

EN DE VERBONDEN

Vers 4 - God heeft, zover de Bijbel ons zegt, en daarom houden wij onszelf aan de Bijbel vast, een verbond met Israכl afgesloten. De leer der verbonden is eigenlijk een aparte studie, om te kijken welke verbonden er zijn, maar alle verbonden betreffen Israכl. God heeft de verbonden met Israכl afgesloten. Er is trouwens ייn verbond, aan het eind van de brief aan de Hebreכen: 13:20

" De God nu des vredes, Die den grote Herder der schapen, door het bloed des eeuwigen testament, uit de doden heeft wedergebracht, namelijk onze Heere Jezus Christus" dat een eeuwig verbond is, dat God met Zichzelf heeft afgesloten. God heeft gezworen dat Hij later, in de toekomst, onze tijd en alle tijden die daarna zullen komen, mensen zal redden op basis van het bloed van Zijn eniggeboren Zoon, de Heere Jezus Christus.

"Gijlieden zijt kinderen der profeten, en des verbonds, hetwelk God met onze vaderen opgericht heeft, zeggende tot Abraham: En in uw zade zullen alle geslachten der aarde gezegend worden" Hand.3:25

De apostel spreekt hier niet over de leden van een bepaald kerkgenootschap maar over het zaad van Abraham, de nakomelingen van Abraham, Izaak en Jacob. Tegen Israכl in het vlees zegt hij: gijlieden zijt kinderen der profeten en des verbonds, hetwelk God met onze vaderen opgericht heeft zeggende tot Abraham: en in uw zaad zullen alle geslachten der aarde gezegend worden. Later leren wij uit de Galatenbrief dat dat geslacht de Heere Jezus Christus was. In Hem worden wij nu gezegend, in Hem zal Israכl gezegend worden en daarna de volkeren. Dus wij leren uit deze Schri ft, dat God Zijn verbonden met Israכl heeft afgesloten.

"Ik bid u dan, broeders, door de ontfermingen Gods, dat gij uw lichamen stelt tot een levende, heilige en Gode welbehagelijke offerande, welke is uw redelijke godsdienst. Romeinen 12:1. Onze wereld telt zoveel godsdiensten. Iedereen is zo ijverig in de overtuiging dat zijn godsdienst de ware is, dat in het uiterste geval men ook bereid is om daarvoor te gaan vechten en anderen te doden. Zelfs de z.g. christelijke wereld telt vele kerken en richtingen, en iedereen streeft ernaar om de meeste aanhangers te winnen. Onder deze bedeling van Genade is de ware godsdienst niet meer een stelsel van rituelen, en bevindt de ware godsdienst zich niet meer in bepaalde gebouwen op bepaalde dagen. Het is een redelijke godsdienst n.l.

het is God de Geest, Die in ons woont en Die ons leidt. God verlangt van ons in deze tijd van Genade, in eerste instantie niet onze goede werken, maar de gehoorzaamheid van onze rede (verstand) aan Hem.

Als God de leiding over ons denken en leven krijgt volgt de rest vanzelf. Dat is iets wat rituelen en traditie niet kunnen produceren. "Dat gij zoudt vernieuwd worden in den geest uws gemoeds" Efe. 4:23. "Maar achter het tweede voorhangsel was de tabernakel, genaamd het heilige der heiligen; Bestaande alleen in spijzen, en dranken, en verscheidene wassingen en rechtvaardigmakingen des vleses, tot op den tijd der verbetering opgelegd" Hebreכen 9:3,10

Wij zien hier dat Israכl een godsdienstige samenkomst en een aangewezen, rituele godsdienst had. In vers 10 lezen wij dat deze godsdienst voornamelijk bestond uit spijzen, dranken, en verscheidene wassingen, en rechtvaardigmakingen des vleses tot op de tijd der verbetering opgelegd. Al deze rituelen of uiterlijke onderdelen van de godsdienst waren tijdelijk van aard, tot de tijd der verbetering zou komen. Deze tijd is gekomen toen Christus aan het kruis alles heeft volbracht. Het is echter wel zo dat wij pas later, via de apostel Paulus, leren wat dat volbrachte werk inhoud. "Namelijk raak niet, en smaak niet, en roer niet aan. Welke dingen alle verderven door het gebruik, ingevoerd naar de geboden en leringen der mensen" Kolossenzen 2:21,22

Vers 7 - De beloftenissen zijn uiteraard ook aan Israכl gegeven. God heeft het volk Israכl eerst via de vaderen o.a. de Messias en een land beloofd. God heeft de volkeren niets beloofd."Hij heeft Israכl, Zijn knecht, opgenomen, opdat Hij gedachtig ware der barmhartigheid" Lukas 1:54.

God heeft Zijn volk bezocht en Zijn beloften vervuld; de beloften aangaande de komst van de Verlosser, de Messias, de Zaligmaker. "Welker zijn de vaders, en uit welke Christus is, zoveel het vlees aangaat, Dewelke is God boven allen te prijzen in der eeuwigheid. Amen" Romeinen 9:5.

WELKE ZIJN DE VADEREN EN UIT WELKE CHRISTUS IS

Vers 8 - "Zo zijn zij wel vijanden aangaande het Evangelie, om uwentwil, maar aangaande de verkiezing zijn zij beminden, om der vaderen wil" Romeinen 11:28 "Alleenlijk heeft de HEERE lust gehad aan uw vaderen, om die lief te hebben, en heeft hun zaad na hen, ulieden, uit al de volken verkoren, gelijk het te dezen dage is" Deuteronomium 10:15.

Alles wat God aan Israכl heeft beloofd was niet omdat Israכl zo goed was. Nee, de Schriften leren heel duidelijk dat zij een hardnekkig volk waren. Het was vanwege de vaderen. Het karakter van God is ook altijd dat Hij nakomt hetgeen Hij heeft beloofd. Hij kan nooit liegen. En uit welke Christus is: "Houd in gedachtenis, dat Jezus Christus uit de doden is opgewekt, Welke is uit den zade Davids, naar mijn Evangelie" 2 Timotheus 2:8

Paulus verkondigde Christus naar de openbaring van het geheimenis (Rom. 16:25,26). Alhoewel de prediking nieuw was, was het nog steeds Dezelfde Christus Die hier op aarde heeft geleefd, Die nu als opgestaan en opgevaren wordt verkondigd. Deze kreet van hem is heel belangrijk gezien het feit dat het z.g. christendom in de loop der eeuwen de Joodse wortels van de Heere Jezus bijna heeft ontkend."...zoveel het vlees aangaat, Welke is God boven allen te prijzen in eeuwigheid, Amen".