De Bijbel 

 is Gods Woord

Uw woord is een lamp voor mijn voet, en een licht voor mijn pad.

Psalmen 119:105

"Wij nu scheepten af van Philippi na de dagen der ongehevelde broden, en kwamen in vijf dagen bij hen te Troas, alwaar wij ons zeven dagen onthielden.      

"En op de eerste dag der week, als de discipelen bijeengekomen waren om brood te breken, handelde Paulus met hen, zullende des anderen daags verreizen; en hij strekte zijn rede uit tot de middernacht.      

"En er waren vele lichten in de opperzaal, waar zij vergaderd waren. "En een zeker jongeling, met name Eutychus, zat in het venster, en met een diepe slaap overvallen zijnde, alzo Paulus lang tot hen sprak, door de slaap nederstortende, viel van de derde zoldering nederwaarts, en werd dood opgenomen.      

"Doch Paulus, afgekomen zijnde, viel op hem, en hem omvangende, zeide hij: Weest niet beroerd; want zijn ziel is in hem. "En als hij weder boven gegaan was, en brood gebroken en wat gegeten had, en lang tot de dagenraad toe met hen gesproken had, vertrok hij alzo. "En zij brachten de knecht levend, en waren bovenmate vertroost. - Hand.20:6-12.

Het zal zijn opgevallen dat deze reis van Philippi naar Troas vijf dagen duurde, terwijl een vorige reis van Philippi naar Troas twee dagen duurde (Hand.16:11). Dit zou kunnen zijn omdat ze bij deze gelegenheid storm hadden en de andere keer kalme zee (in elk geval afnemend), of dat zij nu als tegenwind te kampen hadden met dezelfde, die hen de vorige keer versnelde.

Een vergelijking van Hand.20:7 met 1Cor.16:2 wijst erop dat het reeds gewoonte was geworden van de gelovigen om samen te komen op de "eerste dag van de week", liever dan op de Sabbat, zodat Paulus' "gewoonte" om naar de synagoge te gaan op de Sabbatdagen, hem in staat stelde, dat hij kon dienen wanneer zij saamgekomen waren.

Blijkbaar kwamen de Christengelovigen samen op onze Zaterdagavond, omdat volgens de Joodse tijdrekening de zonsondergang op Zaterdagavond de afsluiting betekende van de Sabbat en het begin van de volgende dag. Dat het 's avonds was is duidelijk uit de interessante gebeurtenis die we nu gaan beschouwen.

Het moet wel een zeldzaam iets geweest zijn voor de samenkomst in Troas, om zoveel bijzondere bezoekers aanwezig te vinden, toen zij "samenkwamen om het brood te breken". Daar was een vriend uit Berea, en twee uit Thessalonica; nog een uit Derbe en twee andere uit hun eigen provincie. Daar was ook de welbekende en geliefde Timotheus, samen met Dr.Lukas, en de Apostel Paulus zelf (V.4-6).

Vanzelf vroegen zij Paulus om 's avonds de spreker te zijn, speciaal omdat hij "des anderen daags verreizen zou"  (V.7). War een zeldzaam voorrecht was het om aan zijn voeten te zitten: de vroegere aartsvijand van Christus, nu Zijn speciale vertegenwoordiger en een veteraan in Zijn dienst! Naar alle waarschijnlijkheid zou hij hen vertellen, hoe de verheerlijkte Here hem had gestopt in zijn wilde carrière, hem gered, om hem "al Zijn lankmoedigheid te betonen, tot een voorbeeld dergenen, die in Hem geloven zullen ten eeuwigen leven" (1Tim.1:16), en hem toe te vertrouwen, "het evangelie van de genade van God" (Hand.20:24).

Hoewel hij de volgende morgen moest vertrekken, spaarde de apostel zichzelf niet. Hij zou hen wellicht niet meer terug zien, en er was zoveel te vertellen ter bemoediging en vermaning, onderricht en waarschuwing!

Maar wie zou niet luisteren naar de prediking van zo'n man, zelfs als hij "zijn rede uitstrekte tot middernacht"? Wie zou in een gemeentesamenkomst onder zijn prediking zelfs slaperig worden?

Toch viel er waarlijk iemand in slaap gedurende die dienst - iemand genaamd Eutychus. Natuurlijk, hij was een "jonge man". Misschien was hij die dag zeer actief geweest. Bovendien waren er "vele lampen" in de zaal en klaarblijkelijk een groot gehoor, want deze jongeman "zat in het raam". Dit alles zou ertoe hebben kunnen leiden dat iemands ogen zwaar werden.

Natuurlijk was het niet Eutychus' bedoeling, zoals hij daar zat, om in gezonde slaap te vallen. Ongetwijfeld heeft hij eerst gevochten tegen de slaap en allengs wat gedoezeld, maar tenlaatste "met een diepe slaap overvallen, alzo Paulus lang sprak" (V.9).

De gevolgen waren niet mis, want zijn balans verliezend, viel Eutychus van zijn plaats op de vensterbank naar beneden, drie verdiepingen lager, "en werd dood opgenomen"(V.9).

Stel u de situatie voor van de consternatie die zal zijn gevolgd: Paulus' prediking onderbroken door geroep van schrik; mannen die met lampen of toortsen naar buiten rennen; de vreugde van de avond verkeerde in weeklacht toen zij het gekneusde en levenloze lichaam van Tychicus daar beneden op de grond zagen liggen.

Op dit ogenblik kwam Paulus, "viel op hem, en hem omvangende , zei hij: Weest niet beroerd (Lett.,"wees niet gealarmeerd");want zijn ziel is in hem" (V.10).

Eutychus betekent Fortuinlijke, en fortuinlijk was hij, dat die avond Paulus de prediker was, want door de goedheid en kracht van God, herstelde de apostel hem in het leven.

Hoe konden zij nu de samenkomst beëindigen? Toch moest Paulus de volgende dag weer op reis. Dan lezen we dat hij weer naar boven kwam, wat gegeten heeft, "en sprak ("converseerde", niet "predikte" zoals in V.7) lang tot de dageraad toe met hen". "En alzo vertrok hij" (V.11). Dit "zo" wordt in het Grieks benadrukt, om aandacht te vragen voor de gelukkige omstandigheden waaronder hij vertrok. "En zij brachten (Lett. "namen weg") de knecht levend, en waren bovenmate vertroost" (V.12).

        DE SYMBOLISCHE BETEKENIS

                 VAN DIT GEBEUREN

De treffende symbolische betekenis van dit gebeuren wordt onmiddellijk gezien, wanneer we de volgende feiten opmerken:

1.Paulus was de prediker.

2.Hij ging nog lange tijd door met te prediken.

3.Iemand viel onder de prediking in slaap.

4.De slapende viel uit een venster van de derde verdieping op de begane grond en werd "dood opgenomen".

5.Paulus, door God, bracht hem in het leven terug.

                 PAULUS PREDIKT VANDAAG

Christus had op aarde de twaalven gezonden om te verkondigen: "bekering en vergeving der zonden...in Zijn naam onder alle volken, BEGINNENDE VAN JERUZALEM" (Luk.24:47).

Zij waren begonnen te Jeruzalem, roepende tot de "mannen van Israel": "BEKEERT U, EN EEN IEGELIJK VAN U WORDE GEDOOPT IN DE NAAM VAN JEZUS CHRISTUS TOT VERGEVING DER ZONDEN..." (Hand.2:38).

Kort na Pinksteren had Petrus tot zijn Joodse toehoorders gezegd: "GIJLIEDEN ZIJT KINDEREN DER PROFETEN EN DES VERBONDS, HETWELK GOD MET ONZE VADEREN OPGERICHT HEEFT, ZEGGENDE TOT ABRAHAM: EN IN UW ZAAD ZULLEN ALLE GESLACHTEN DER AARDE GEZEGEND WORDEN."GOD OPGEWEKT HEBBENDE ZIJN KIND JEZUS, HEEFT DENZELVEN EERST TOT U GEZONDEN, DAT HIJ ULIEDEN ZEGENEN ZOU, DAARIN DAT HIJ EEN IEGELIJK VAN U AFKERE VAN UW BOOSHEDEN" (Hand.3:25,26).

Uit de woorden van onze Here en van de Geest-vervulde Petrus, zowel als uit de Schriften, die in die tijd geschreven zijn, is het duidelijk dat het Gods geopenbaarde doel was de mensheid te zegenen door verlost Israel.

Israel als volk echter, wees de oproep tot bekering af en ging door met de afwijzing van haar Messias, voerde zelfs een regelrechte oorlog tegen Hem.

Toen was het, dat God "de uitnemende rijkdommem van Zijn genade" toonde, door Paulus, de leider van de opstand, te redden en hem uit te zenden met het aanbod van verzoening door genade, door geloof.

Gal.2:7-9 laat zien hoe de twaalven, die uitgezonden waren tot "alle volken", nu (door hun leiders) de verandering van programma zagen en Paulus als "de apostel der heidenen" erkenden.     

De zogenaamde "grote opdracht" was tot stilstand gekomen door Israels ongehoorzaamheid. De vestiging van het koninkrijk werd uitgesteld. God had "hen allen onder de ongehoorzaamheid besloten, opdat Hij hun allen zou barmhartig zijn", en Paulus werd uitgezonden om dit blijde nieuws te verkondigen. Aan hem werd toevertrouwd, "de bedeling van de genade van God" (Eph.3:1-3).

PAULUS HEEFT LANGDURIG GEPREDIKT

Paulus heeft langdurig gepredikt, zelfs langer dan Mozes. Mozes predikte ongeveer vijftien honderd jaren; Paulus heeft meer dan negentien honderd jaren gepredikt. De wet regeerde gedurende ongeveer vijftien eeuwen; genade heeft gedurende negentien eeuwen geregeerd. Hoe groot is de lankmoedigheid van God!

In 1Tim.1:16 verklaart Paulus:MAAR DAAROM IS MIJ BARMHARTIGHEID GESCHIED, OPDAT JEZUS CHRISTUS IN MIJ, DIE DE VOORNAAMSTE BEN, AL ZIJN LANKMOEDIGHEID ZOU BETONEN, TOT EEN VOORBEELD DERGENEN, DIE IN HEM GELOVEN ZULLEN TEN EEUWIGEN LEVEN."

In 2Petr.3:9,15 verklaart Petrus, dat de Here "Zijn belofte niet vertraagt" om te oordelen en te regeren, "maar dat Hij lankmoedig is over ons, niet willende dat enigen verloren gaan, maar dat allen tot bekering komen", en smeekt ons, "daarmee rekenend":"DE LANKMOEDIGHEID ONZES HEREN VOOR ZALIGHEID TE ACHTEN; GELIJKERWIJS OOK ONZE GELIEFDE BROEDER PAULUS, NAAR DE WIJSHEID DIE HEM GEGEVEN IS, ULIEDEN GESCHREVEN HEEFT."

En nog is de dag des toorns niet gekomen! Nog gaat de boodschap van genade voort! Nog predikt Paulus!

        EN DAAR ZIJN VELE LICHTEN

Als er één feit is dat allen die tot blijdschap in de boodschap van Paulus gekomen zijn erkennen, dan is het wel het feit, dat het zo veel, vroeger moeilijke passages in de Schrift verklaart, en zovele anders onoverkomelijke problemen oplost. Waar Paulus predikt daar zijn vele lichten.

Het is onuitsprekelijk wonderlijk te zien, dat de ene moeilijke passage na de andere helder wordt, wanneer dit heilig geheim wordt ontsluierd; te zien dat het ene licht na het andere opgaat. Toch kan zelfs de toename van het licht dat we uit het Woord ontvangen, ons tot slaap brengen, als we niet erdoor overtuigd en toebereid zijn. En dit is het wat er gebeurde.

DE KERK VIEL IN SLAAP ONDER DE PREDIKING VAN PAULUS

Niet zomaar ineens, wees daar zeker van, maar de een na de ander, verloor de Kerk houvast aan de heerlijke waarheden die zo duidelijk Paulinisch zijn: Het "geheimenis" van het Lichaam van Christus, haar hemelse roeping en positie, de opname, de gezegende hoop op de komst van de Here voor ons, voordat hij oorlog verklaart aan de godlozen; en zelfs de waarheid van rechtvaardiging door geloof alleen. Al deze waarheden werden losgelaten, de een na de ander, gedurende de donkere eeuwen waarin de Kerk in "een diepe slaap" viel en, net als Eutychus, "door de slaap nederstortte".

        DE KERK VIEL VANUIT HAAR

        POSITIE OP DE DERDE ETAGE

Paulus spreekt van opgetrokken te zijn in de derde hemel (2Cor.12:2). Dit is de hoogste, voorzover het de Schrift betreft, en het brengt ons in herinnering dat wij, die in Christus vertrouwen, met Hem "in hemelse gewesten (Gr.epouranious, de bovenste hemelen)" gezeten zijn (Eph.1:20; 2:6) om daar gezegend te worden met "alle geestelijke zegeningen" (Eph.1:3).

Toen de Kerk in slaap viel onder Paulus' prediking, ging de waardering en blijdschap van dit alles verloren, en het leven van de Kerk was weg. Kon zij nog worden opgewekt uit deze doodslaap? Hoe heeft zij in deze donkere tijden iemand nodig die roept: "Ontwaakt gij die slaapt, en staat op uit de dood, en Christus zal over u lichten!" (Eph.5:14).  Eutychus! Fortuinlijke!

Zeker was het alleen eindeloze genade die mannen als Maarten Luther en later John Darby en anderen verwekte, om de Kerk op te wekken en haar weer tot leven te brengen.

    PAULUS GEBRUIKT OM DE KERK           WEER TOT LEVEN TE BRENGEN

Het waren echter daadwerkelijk, niet Luther of Darby, of één der grote Godsmannen sedert de donkere eeuwen, die gebruikt werden om de Kerk tot leven te brengen, want zij predikten niets nieuws. Luther, met zijn "genade alleen" en "de rechtvaardige zal door geloof leven", en Darby, met zijn proclamatie van het "ene Lichaam" en de "gezegende hoop", herontdekten slechts waarheden die eerst door Paulus werden geopenbaard.

Omdat het Paulus was, die gebruikt werd om Eutychus tot leven te brengen, zo is het Paulus die gebruikt werd om de Kerk van deze bedeling tot leven te brengen, zoals Luther, Calvijn en Darby verwekt zijn om geleidelijk de heerlijke waarheden van de Paulinische openbaringen aan het licht te brengen.

Eén ding blijft over om het beeld compleet te maken. Eutychus moet worden opgewekt tot zijn positie op de "derde etage".

De Kerk moet nogmaals bewogen worden om haar positie in de hemelse gewesten in te nemen, want er zijn nog duizenden ware gelovigen die niet hun God-gegeven positie in de hemelse gewesten in Christus verstaan, noch zich daarin verheugen.

Of Eutychus werkelijk tot de derde etage terugkeerde, geeft de Schrift niet duidelijk weer, misschien tenzij wij zouden aannemen dat de Kerk dus zal terugkeren tot haar God-gegeven plaats voordat de bedeling is afgelopen.

Wel weten wij echter, dat nadat alles voorbij was, zij de jongeman levend "brachten" (i.c. wegbrachten), en dat zij bovenmate vertroost waren" (V.12).

En evenzo - wie weet hoe spoedig? - zal de Gemeente die Zijn Lichaam is, uit dit gebeuren voor altijd weggenomen worden, om altijd bij de Here te zijn. "Zo dan, vertroost elkander met deze woorden" (1Thes.4:13-18).

In de opwekking van Dorcas (Lett. Gazelle) door Petrus, ligt de nadruk op haar activiteiten en goede werken (Hand.9:36). Bij de opwekking van Eutychus door Paulus, is er die nadruk niet. Hij was eenvoudig "de Gelukkige". Zo worden symbolisch de handelingen van God met Israel, en met het Lichaam van Christus vergeleken.