En nu was het de opgevaren Here, Die de Geest tot de Zijnen zou zenden:

"En zie, Ik zend de belofte van Mijn Vader op u..." (Luk.24:49).   "...maar indien Ik heenga, zal Ik Hem tot u zenden" (Joh.16:7).

               DE BELOFTE VAN ZIJN WEDERKOMST

"En toen zij hun ogen naar de hemel hielden, terwijl Hij heenvoer, ziet, twee mannen stonden bij hen in witte kleding,

"die ook zeiden: Gij Galilיse mannen, wat staat gij en ziet op naar de hemel? Deze Jezus, Die van u opgenomen is in de hemel, zal zף komen, zoals gij Hem naar de hemel hebt zien heenvaren."   - (Hand.1:10,11)

Het is een grote misvatting om te veronderstellen dat deze passage betrekking heeft op de opname van gelovigen aan het einde van de tegenwoordige bedeling. Dit te doen is opnieuw profetie verwarren met het geheimenis, jaren later door Apostel Paulus geopenbaard.

Overeenkomstig profetie zou de verworpen Messias naar de aarde terugkeren om de troon van David te bezetten, en te regeren over Israכl en de volkeren. En Hij zou "op gelijke wijze"  terugkeren als Hij nu was opgevaren. Zoals we hebben gezien, had de Here Zelf deze komst voorzegd, toen Hij zei:

"En dan zullen zij de Zoon des mensen zien komen IN EEN WOLK met grote kracht en heerlijkheid" (Luk.21:27).

Hier voegt de profeet Zacharias betekenisvol het volgende detail aan toe: "EN ZIJN VOETEN ZULLEN TE DIEN DAGE STAAN OP DE OLIJFBERG" (Zach.14:4). 

Dit is ook de plaats vanwaar Hij is opgevaren in een wolk (Zie Hand.1:9,12).

Het was zeer zeker begrijpelijk, dat de apostelen verbaasd opzagen naar de hemel, nadat de Here uit het gezicht was verdwenen. Dit was geheel buiten verwachting van Zijn wederkomst. En let wel, toch vroegen de mannen in wit hen: "Wat staat gij en ziet op naar de hemel?", en gaan voort met hen eraan te herinneren dat deze Jezus zal terugkomen - terug naar de aarde - gelijk zij Hem hebben zien opgaan van de aarde. Zij zouden niet bezig zijn met de Here in de hemel, zo als wij vandaag. Zij zouden worden ingezet bij Zijn wederkomst op aarde om te regeren.

Maar zal Hij dan direct terugkomen? Nog niet.

Speciale gebeurtenissen waren voorspeld als tekenen van Zijn wederkomst, en deze tekenen waren nog niet begonnen te verschijnen.

DE TEKENEN DER TIJDEN

Laat ons zorgvuldig de woorden van onze Here in Luk.21:25-28 beschouwen:

"En er zullen tekenen zijn aan de zon en maan en sterren, en op de aarde benauwdheid van de volken met twijfelmoedigheid, als de zee en watergolven groot geluid zullen geven, "en den mensen het hart zal bezwijken van vrees en verwachting van de dingen die het aardrijk zullen overkomen; want de krachten van de hemelen zullen bewogen worden.  "En dan zullen zij de Zoon des mensen zien komen in een wolk met grote kracht en heerlijkheid. 

"ALS NU DEZE DINGEN BEGINNEN TE GESCHIEDEN, ZIET OMHOOG, EN HEFT UW HOOFDEN OPWAARTS, OMDAT UW VERLOSSING NABIJ IS."

Het is dan ook duidelijk dat onze Here, zo spoedig na zijn vertrek, niet kon terugkeren. Het is waar dat geen mens de dag noch het uur kon weten van Zijn wederkomst, maar speciale tekenen zouden de nadering aankondigen. Pinksteren en de verdrukking moesten eerst komen en de specifieke instructies waren: Wanneer de tekenen van de verdrukking beginnen te verschijnen "zie dan op".

Intussen moest er veel gedaan worden. Onze Here had de apostelen onderwezen om in Jeruzalem te blijven totdat zij zouden worden bekleed met kracht om uit te gaan als getuigen voor hun verrezen Koning.

Het verwondert dan niet, dat de mannen in wit probeerden hen weer terug te brengen naar de aarde, als het ware, met de belofte dat "deze zelfde Jezus" zou terugkeren gelijk zij Hem hadden zien opgaan. Betekenisvol is dan zoals vers 12 luidt: "Toen keerden zij terug naar Jeruzalem..."  

Voor hun was de aardse positie, een aardse bediening, en een aards vooruitzicht. Zij hadden de Christus in het vlees begeleid, en kenden Hem alleen naar het vlees. Zij zouden regeren met Hem over de twaalf stammen van Israel (Matt.19:28). En nu waren zij gezonden om de volkeren, en in het bijzonder het volk, onder bekering en gehoorzaamheid, te brengen aan de voeten van Messias.

ONZE GEZEGENDE HOOP NIET AFHANKELIJK VAN TEKENEN

Hoe verschillend is onze roeping en hoop. Wij worden onderwezen om altijd op te zien naar boven, bezig te zijn met onze Here in Zijn glorie in de hemel, en dagelijks Zijn komst te verwachten - niet om te regeren op aarde, maar om opgenomen te worden naar de hemel.

Paulus, de apostel van deze bedeling, herinnert de heiden-gelovigen in Thessalonica eraan:

"...hoe gij tot God bekeerd zijt van de afgoden, om de levende en waarachtige God te dienen; "EN ZIJN ZOON UIT DE HEMELEN TE VERWACHTEN..." (1Thess.1:9,10).

Aan de Philippenzen schrijft hij:

"Maar onze wandel is in de hemelen, waaruit WIJ OOK DE ZALIGMAKER VERWACHTEN, namelijk de Here Jezus Christus" (Phil.3:20).

Hij herinnert Titus eraan, dat hij danook zal leven: "IN DE VERWACHTING VAN DE ZALIGE HOOP, en verschijning van de heerlijkheid van de grote God en onze Zaligmaker Jezus Christus" (Tit.2:13).

Geen engel zal ons ooit afvragen of wij wel bezig waren met de hemelse positie en bediening van onze Here, noch naar ons dagelijks uitzien, momenteel, naar Zijn komst om ons weg te halen.  

Paulus zelf rekende zich onder hen, die verwachtten, zonder te moeten sterven, "opgenomen te worden" (1Thess.4:15,17). Hij droomde nimmer dat de bedeling van genade bijna twee duizend jaren zou duren. Voorzover het tekenen en profetie betreft, is er niets geweest dat de Here zou hinderen de dag van genade te beeindigen, en de Zijnen elk ogenblik op te nemen, vanaf de dagen van Paulus, tot aan die van ons. Genade en nogeens genade is het, dat Hem terughoudt van de dag van het oordeel, en Zijn aanbod van verzoening, tot nu toe, laat bestaan.

Laten zowel de verlorenen als de geredden beiden, van dit feit goede nota nemen. Er werd nimmer ייn dag van genade langer beloofd; niet ייn dag langer waarin de verlorenen zouden kunnen worden gered, zodat de geredden dit voor Hem op spel zouden mogen zetten.

Pleitend voor de verlorenen, zegt de apostel van de genade, door de Geest:  "En wij, als medearbeiders, bidden u ook dat gij de genade van God niet tevergeefs ontvangen hebt.  "...Zie, NU is het de welaangename tijd, zie NU is het de dag der zaligheid"! (2Cor.6:1,2).

En pleitend samen met Gods volk om toch de gelegenheid aan te grijpen om verlorenen te winnen waar zij maar kunnen, zegt hij: 

"Ziet dan, hoe gij voorzichtig wandelt, niet als onwijzen, maar als wijzen, "TERWIJL GIJ DE TIJD UITKOOPT, DAAR DE DAGEN BOOS ZIJN." (Eph.5:15,16).

DE TERUGKEER NAAR JERUZALEM

"Toen keerden zij terug naar Jeruzalem, van de berg die genaamd wordt de Olijfberg, die nabij Jeruzalem is, gelegen een sabbatsreis daar vandaan.

"En toen zij ingekomen waren, gingen zij op in de opperzaal, waar zij bleven, namelijk Petrus en Jakobus, en Johannes en Andreas, Filippus en Thomas, Bartholomeus em Mattheus, Jakobus de zoon van Alfיs, en Simon Zelףtes, en Judas de broeder van Jakobus.

"Deze  allen volhardden eendrachtig in het bidden en smeken, met de vrouwen, en Maria, de moeder van Jezus, en met Zijn broeders." - (Hand.1:12-14). 

De apostelen nu keerden terug naar Jeruzalem van de Olijfberg, welke is een sabbathsreis, een korte afstand van de eigenlijke stad.

In zijn evangelie voegt Lukas het belangrijk detail toe, dat de apostelen "Hem (Christus) aanbaden en terugkeerden naar Jeruzalem met grote blijdschap"    (Luk.24:51).

Dit was verre van een bedroefd beroofd zijn. Eens, voordat het had geschenen dat Hij van hen werd weggenomen, en dat nog wel door het kruis, had Hij toch Zichzelf bewezen Here van alles te zijn. Hoe konden zij nu twijfelen?

Dit was, van alle tijden, een tijd dat zij moesten juichen en Hem aanbidden. Nadat zij veertig dagen met de verrezen Christus hadden doorgebracht, nadat zij Hem hadden zien opvaren naar de hemel in de Schechina-glorie en door "mannen...in wit" werden verzekerd dat Hij zou terugkeren op dezelfde wijze - dit alles moet uit de harten van de apostelen wel de diepste aanbidding hebben opgeroepen, en heeft hun een diep gevoel van vertrouwen en vreugde gegeven.

Met dit alles vers in hun geheugen, en met de afscheidsbelofte van de Geest nog in de oren klinkend, is het niet vreemd dat zij, en de andere apostelen met hen, zichzelf overgaven tot gebed voor de volgende tien dagen. Let echter wel op, het waren niet hun gebeden die de uitstorting van de Heilige Geest teweegbracht. Dit was reeds specifiek beloofd, en een bepaalde dag was daarvoor bestemd.

De discipelen waren voortdurend eendrachtig bijeen in gebed, omdat zij wisten dat de grote dag van de komst van de Geest, en hun bekleding met kracht, op komst was, en zij zochten natuurlijk innige gemeenschap met God. Dit is een waarheid omtrent gebed, die de religieuse massa's steeds zullen missen. Zij denken over gebed alleen, als middel om dingen van God gedaan te krijgen, terwijl in feite God ons heeft geleerd om onze noden eenvoudig Hem voor te leggen, om ons dichter tot Hemzelf te trekken. Zeker, Hij weet wat we nodig hebben, zonder dat wij vragen, maar Hij verlangt onze gemeenschap, en heeft als basis de praktijk van het gebed, voor dat doel ingesteld. En als Hij naar onze gemeenschap verlangt, zullen wij zeker naar de Zijne verlangen, volstrekt gescheiden van alle tijdelijke behoeften. Als wij inderdaad het bidden in dit ware licht zien, zullen onze gebeden vermengd zijn met aanbidding, en wij zullen om die zaken bidden, die Hem het meest verheerlijken.

Uit het getuigenis zou kunnen blijken, dat de discipelen blijvend in Jeruzalem gevestigd waren, want we lezen dat "toen zij ingekomen waren, gingen zij op in de opperzaal". Deze zaal, zo schijnt het, had flinke afmetingen, want zij bood klaarblijkelijk plaats aan minstens honderdtwintig personen.

Het is verder duidelijk uit deze passage, dat de apostelen en de discipelen, Maria niet beschouwden als de zondeloze godheid die Rome sindsdien van haar gemaakt heeft, want zij baden allen "met de vrouwen, en Maria...en met de broeders" (vers 14). In geen enkele zin is zij op een hoger niveau geplaatst dan zij, en zeker werd zij niet toegebeden. Inderdaad neemt zij er een plaats in, samen met de andere vrouwen, als Petrus opstaat om zich te richten tot de "mannen broeders" (vers 15,16). En dit is de laatste keer dat zij in de Schriften genoemd wordt. In plaats van een enkele verwijzing naar een lichamelijke ten hemel opname */ of een verschijning op een plaats van tussenkomst voor gelovigen, verdwijnt zij uit de getuigenis, als een vrouw die deelnam aan het gebed in een gewone gebedssamenkomst.

Inderdaad zijn, niet alleen de moeder van de Here, maar ook Zijn broeders genoemd als deelhebbers in deze gebedssamenkomst (vers 14). Enige tijd daarvoor hadden zij in Hem nog niet geloofd, maar hun harten waren sindsdien veranderd, en nu bevinden zij zich biddend, met hun moeder en met de anderen, verzameld in de opperzaal.

  */ Voetnoot: Een legende, door de Kerk van Rome in 1951 geproclameerd tot geloofsartikel, te worden onderhouden door alle Katholieken op straffe van excommunicatie. Voorafgaand behoefde geen Katholiek dit te geloven! Zo heeft Rome, de opgeworpen, onfeilbare, bewaarster van de waarheid sinds  Christus, nog een "waarheid" ontdekt, die zij klaarblijkelijk gedurende negentien eeuwen had verwaarloosd, toch plotseling van zo van levensbelang gemaakt, dat zij die dit nu ontkennen de martelingen van de eeuwige hel moeten verduren!

DE KEUZE VAN JUDAS' OPVOLGER

"En in die dagen stond Petrus op te midden van de discipelen en sprak (er was nu een schare bijeen van omtrent honderdtwintig personen):

"Mannen broeders, deze Schrift moest vervuld worden, die de Heilige Geest door de mond van David voorzegd heeft over Judas, die de leidsman geweest is van hen die Jezus gevangen namen.

"Want hij was met ons gerekend en had het lot van deze bediening verkregen.

"Deze dan heeft verworven een akker, door het loon van de ongerechtigheid, en voorover gevallen, is hij midden opengebarsten, en al zijn ingewanden zijn uitgestort.

"En het is bekend geworden aan allen die te Jeruzalem wonen, zodat die akker in kun eigen taal genoemd wordt Akeldama, dat is: bloedakker.

"Want er staat geschreven in het boek van de Psalmen: Zijn woning worde woest, en er zij niemand die daarin woont. En: Een ander neme zijn opzienerschap.

"Het is dan nodig, dat van de mannen die met ons meegegaan zijn al de tijd, waarin de Here Jezus onder ons in- en uitgegaan is,

"te beginnen bij de doop van Johannes, tot op de dag dat Hij van ons opgenomen is, ייn van hen met ons getuige wordt van Zijn opstanding.

"En zij stelden er twee, Jozef, genaamd Barsabas, die bijgenaamd was Justus en Matthias,

"En zij baden en zeiden: Gij Here! Gij kenner van de harten van allen, wijs van deze twee ייn aan, die Gij uitverkoren hebt,

"om te ontvangen het lot van deze bediening en van het apostelschap waarvan Judas is afgeweken is, om heen te gaan naar zijn eigen plaats.

"En zij wierpen hun loten; en het lot viel op Matthias, en hij werd met algemene toestemming tot de elf apostelen gekozen." - (Hand.1:15-26)

De eerste officiele handeling van de elven was de aanwijzing van een opvolger voor Judas, om hun aantal weer tot twaalf te brengen.

Sommige theologen houden nog steeds vast, dat de keuze van Matthias als de opvolger van Judas een grote fout was. Zij geloven dat deze keuze in het vlees gemaakt werd; dat de discipelen buiten de orde gingen door twee candidaten aan te wijzen, en toen God te vragen om tussen beiden te kiezen; dat zij hadden moeten wachten tot God een opvolger zou hebben aangewezen en dat dit bewezen werd door het feit dat God in ieder geval later Paulus aanwees. Kortom, zij geloofden dat Paulus, niet Matthias, God's man was in de plaats van Judas.

Maar het zijn de theologen, niet de discipelen van onze Here, die de fout hebben gemaakt, daarmee hun onwetendheid van het karakter tonend, niet alleen van Paulus' bediening, maar ook van die van de twaalven.

  MATTHIAS GOD'S MAN

Dat een ander zou worden gekozen in Judas' plaats hadden de Schriften bekend gemaakt, zoals Petrus had aangewezen in zijn toespraak tot de vergadering: "Want er staat geschrven in het boek der Psalmen: Zijn woning worde verwoest...een ander neme zijn opzienerschap." (Hand.1:20 cf.Ps.109:8). 

 Zo had de Here beloofd, dat zij zouden zitten als een lichaam van twaalf mannen, op twaalf tronen in Zijn koninkrijk (Matt.19:28; Luk.22:28-30).  Zij handelden danook in gehoorzaamheid aan de Schriften en in overeenstemming met de belofte van hun Meester.

Maar er zou gevraagd kunnen worden, waarom moesten zij juist toen een andere apostel kiezen? Het antwoord is, dat binnen enkele dagen de Heilige Geest moest komen en het Messiaans koninkrijk aan Israel zou worden aangeboden. Er moesten daarom twaalf mannen gereed zijn om op twaalf tronen te zitten, met hun Messias.

Laten wij niet het feit uit het oog verliezen, dat aan de "kleine kudde" officieel macht gegeven was om te handelen namens hun Meester tijdens Zijn afwezigheid.

"Voorwaar zeg Ik u: Al wat gij op de aarde binden zult, zal in de hemelen gebonden zijn; en al wat gij op de aarde ontbinden zult, zal in de hemel ontbonden zijn.

"Nogmaals zeg Ik u: Indien er twee van u overeenstemmen op de aarde over enige zaak die zij zouden begeren, het hun gebeuren zal van Mijn Vader Die in de hemelen is." (Matt.18:18,19).

Om aan te voeren dat de discipelen eerst handelden en later baden, is net zo onwaarachtig als onjuist. Hun handelen was gehuld in gebed. Vers 15 zegt: 

En in die dagen stond Petrus op te midden van de discipelen en sprak..."

In welke dagen? De volgende verzen verklaren, dat het dagen waren van veel gebed:  "Deze allen volhardden eendrachtig in het bidden en smeken, met de vrouwen, en Maria, de moeder van Jezus, en met Zijn broeders" (Vers 14).

Het was na voortdurend en eendrachtig gebed toen, dat de zaak van een andere apostel naar voren gebracht werd. Het was in 't geheel niet vreemd dat er slechts twee werden aangewezen om uit te kiezen, want Petrus gaat voort met te zeggen tot de discipelen:       "Het is dan nodig, dat VAN DE MANNEN DIE MET ONS MEEGEGAAN ZIJN AL DE TIJD, WAARIN DE HERE JEZUS ONDER ONS IN- EN UITGEGAAN IS.  "TE BEGINNEN BIJ DE DOOP VAN JOHANNES, TOT OP DE DAG DAT HIJ VAN ONS OPGENOMEN IS, ייn van hen met ons getuige wordt van Zijn opstanding" (vers 21,22).

De grondvereiste was duidelijk gestipuleerd. Er zullen zeker niet velen geweest zijn die de Here en Zijn apostelen voortdurend gevolgd zijn, tijdens Zijn gehele bediening. En de reden voor deze eis is niet moeilijk te vinden. Had onze Here niet gezegd: "...gij die MIJ GEVOLGD ZIJT...zult zitten op twaalf tronen..." (Matt.19:28). Had Hij niet gezegd:"En gij zijt degenen die MET MIJ STEEDS GEBLEVEN ZIJT in Mijn verzoekingen (beproevingen). "En Ik verordineer u het koninkrijk, zoals Mijn Vader Mij dat verordineerd heeft" (Luk.22:28,29). Zonder twijfel waren Matthias en Barsabas de enige twee die verkiesbaar waren voor de vacante troon. Met welke andere eisen ook die er inderdaad geweest zouden zijn, blijft het toch merkwaardig, dat er slechts twee, van de honderd en twintig in aanmerking kwamen. 

En slechts deze twee werden in gebed tot de Here gebracht. "En zij baden en zeiden: Gij Here! Gij kenner van de harten van allen, wijs van deze twee ייn aan, die Gij uitverkoren hebt" (vers 24).

Dat tenslotte Matthias inderdaad God's keuze was voor Judas' plaats, is duidelijk uit wat we ook lezen in de volgende passage: "EN ZIJ WERDEN ALLEN VERVULD MET DE HEILIGE GEEST..." (Hand.2:4).